فیلم The Signal 2007

«سیگنال» به مشکلاتی می‌پردازد که رسانه‌های جریان اصلی، دولت‌ها و شرکت‌ها با کنترل مردم از طریق ترس ایجاد کرده‌اند؛ آنها با قرار دادن مردم مقابل هم به‌عنوان پرده‌دودی برای حقیقت و به‌عنوان تاکتیکی برای کاهش مخالفت با نخبه‌ای جهانی که برنامه‌ای فاشیستی دارد، تلاش می‌کنند رضایت مردم را برای اقدامات شوم بسازند. این سیگنال از طریق تلویزیون‌ها و رادیوها ساطع می‌شود و ترس و پارانویا...

«سیگنال» به مشکلاتی می‌پردازد که رسانه‌های جریان اصلی، دولت‌ها و شرکت‌ها با کنترل مردم از طریق ترس ایجاد کرده‌اند؛ آنها با قرار دادن مردم مقابل هم به‌عنوان پرده‌دودی برای حقیقت و به‌عنوان تاکتیکی برای کاهش مخالفت با نخبه‌ای جهانی که برنامه‌ای فاشیستی دارد، تلاش می‌کنند رضایت مردم را برای اقدامات شوم بسازند. این سیگنال از طریق تلویزیون‌ها و رادیوها ساطع می‌شود و ترس و پارانویا برمی‌انگیزد. تقریباً هیچ‌کس واقعاً نسبت به دیگری یا انگیزه‌های او اطمینان ندارد؛ ترسی که به نفرت، خشم و خشونت می‌انجامد. وحشت واقعی این فیلم در آن است که برداشتش از جهان ما دقیق است، تنها برای تأکید، بزرگ‌نمایی شده است. با این حال، «سیگنال» صرفاً فیلمی تیره و بی‌پاسخ به وحشتی که نشان می‌دهد نیست. فیلم امید می‌بخشد و نشان می‌دهد عشق، حمایت و اعتماد درمان دیوانگی القاشده—روان‌پریشی جمعی ناشی از شست‌وشوی مغزی—هستند. فیلم به‌خوبی از اولویت جامعه بر فردگرایی، همبستگی، محتوا بر ظاهر، پرسشگری، فهم و امید به‌جای نفرت دفاع می‌کند. این پیام‌ها را از طریق شخصیت‌ها و موقعیت‌هایی منتقل می‌کند که هرچند اغراق‌شده‌اند، اما بازتابی دردناک و باورپذیر از جوامع ما هستند. اگر از فیلم‌های ترسناک و تأمل‌برانگیزی خوشتان می‌آید که نکات مهمی را مطرح می‌کنند، نه کشتار بی‌هدف و صرفِ آثاری مثل Saw، شدیداً پیشنهاد می‌کنم آنتن تلویزیون را بیرون بکشید و «سیگنال» را تماشا کنید.