فیلم Bad Boys 1995

طرفداران مایکل بی در دورهٔ قبل از آثار بزرگش از این فیلم خوشتان خواهد آمد؛ می‌توانم نقاط قوتش را ببینم، اما شخصاً «بد بویز» برایم کمی ناراحت‌کننده است. امتیاز نهایی: ★★½ — خیلی به دلم ننشست، اما قطعاً جذابیتش را درک می‌کنم. راستش را بخواهید، من هیچ‌وقت طرفدار پر و پا قرص مایکل بی نبودم، ولی همیشه از ویل اسمیت خوشم می‌آمد و مارتین لارنس را بیشتر...

طرفداران مایکل بی در دورهٔ قبل از آثار بزرگش از این فیلم خوشتان خواهد آمد؛ می‌توانم نقاط قوتش را ببینم، اما شخصاً «بد بویز» برایم کمی ناراحت‌کننده است. امتیاز نهایی: ★★½ — خیلی به دلم ننشست، اما قطعاً جذابیتش را درک می‌کنم. راستش را بخواهید، من هیچ‌وقت طرفدار پر و پا قرص مایکل بی نبودم، ولی همیشه از ویل اسمیت خوشم می‌آمد و مارتین لارنس را بیشتر از اجراهایش در برنامه‌های کمدی می‌شناختم، پس با تردید رفتم سراغ فیلم. نسخهٔ دههٔ نودِ ویل اسمیت که سرشار از شوخ‌طبعی و نشاط بود، باعث شد فیلم را ببینم — و نکتهٔ درخشان این است که فیلم به‌عنوان یک اکشن/کمدی مستقل هم خوب کار می‌کند. کلیت اثر یادآور فیلم‌های دوهمکاری پلیسیِ دههٔ هشتاد است که همه دوست دارند، و در عین حال به‌طرز ظریفی به «مایامی وایس» نیش می‌زند و آن را هجو می‌کند بدون اینکه تبدیل به یک پارودی سطحی و ابلهانه شود. فیلم به‌گونه‌ای شوخی‌هایش را وارد می‌کند که هم می‌خنداند و هم به‌عنوان یک فیلم مستقل می‌ایستد — برای من این بیش از درخشان است. خیلی بامزه و پر از اکشن است؛ یکی از فیلم‌های مورد علاقهٔ من در تمام دوران. پر از صحنه‌های هیجان‌انگیز! آیا قرار است نسخه‌ای مردانه و آفریقایی-آمریکایی از «کگنی و لیسی» باشد؟ در اینجا ویل اسمیت نقش مایکِ خوش‌پوش و مطمئن را بازی می‌کند که با مارکوس (مارتین لارنس) در بخش مواد مخدر کار می‌کند. پس از یک یورش جسورانه به ادارهٔ پلیس که اتاق مدارک آن از میلیون‌ها دلار هروئین خالی می‌شود، این دو مأمور باهوش باید بفهمند چه کسی آن را دزدیده است. این مقدار مواد آن‌قدر زیاد است که فقط عدهٔ معدودی می‌توانند در آن دست داشته باشند. منابعشان به‌سرعت مدرک قاطعی فراهم می‌کنند، اما نه قبل از اینکه تک‌تک اجساد روی هم ریخته شوند و جولی (تئا لئونی) ناچار شود تحت حفاظت شهود قرار گیرد. او مارکوس را با مایک اشتباه می‌گیرد و مارکوس مجبور می‌شود نقش مایک را بازی کند و وارد آپارتمان دوستش شود؛ این موضوع باعث رنجش هم مایک و هم همسر مارکوس، ترزا، می‌شود و مارکوس برای همسرش داستانی دربارهٔ عملیات مخفی می‌بافد. آنچه پیش می‌آید یکی از آن کمدی‌های «دو رفیق» است که لحظاتی درخشان دارد، اما توسط فیلمنامه‌ای سطحی و دشمنانی که تهدیدآمیز به‌نظر نمی‌رسند تضعیف می‌شود. بیست دقیقهٔ پایانی نسبتاً پرتحرک است، پر از انفجار و آتش‌بازی، و حتی نمایش می‌دهد که یک پورشه باکستر می‌تواند صفر تا شصت را در چهار ثانیه برود، اما در مجموع چیزی شبیهِ یک خویشاوند کم‌جاذبه‌ترِ «بِورلی هیلز کاپ» (۱۹۸۴) با زبان زمینی‌تر است. در دفاع از فیلم، این تنها باری است که لئونی تصویری نسبتاً دلپذیر از خود ارائه می‌دهد، اما پس از سی سال کل اثر کهنه شده و هر درخششی را که زمانی داشت — وقتی لارنس نیمه‌کمدی در اوج بود و ویل اسمیت هم جوان و شاداب بود — از دست داده است. قابل تماشا هست، اما چیز چندان نوآور یا بدیعی نیست.