فیلم The Misfits 1961

چهار روح گمشده در بیابان نوادا یک بمب‌افکن بلوند تازه‌طلاق در رینو (مارلین مونرو) با سه مرد دوست می‌شود و اشتیاق‌های آن‌ها را برمی‌انگیزد: یک کابوی سالخورده (کلارک گابل)، یک خلبان کنایه‌آمیز (الی والاک) و یک شرکت‌کننده غمگین در مسابقات روئیدو (مانتگومری کلیفت). آن‌ها به یک سفر می‌روند تا اسب‌های وحشی را برای سود به دام بیندازند. تلما ریتر به عنوان یک شخصیت دیگر در نیمه...

چهار روح گمشده در بیابان نوادا یک بمب‌افکن بلوند تازه‌طلاق در رینو (مارلین مونرو) با سه مرد دوست می‌شود و اشتیاق‌های آن‌ها را برمی‌انگیزد: یک کابوی سالخورده (کلارک گابل)، یک خلبان کنایه‌آمیز (الی والاک) و یک شرکت‌کننده غمگین در مسابقات روئیدو (مانتگومری کلیفت). آن‌ها به یک سفر می‌روند تا اسب‌های وحشی را برای سود به دام بیندازند. تلما ریتر به عنوان یک شخصیت دیگر در نیمه اول داستان حضور دارد. «گمشده‌ها» (۱۹۶۱) آخرین فیلم گابل و مونرو و آخرین فیلم مهم کلیفت است. گابل چند روز پس از فیلمبرداری به دلیل حمله قلبی درگذشت و مارلین ۱۸ ماه بعد از اکران فیلم درگذشت. کلیفت نیز تا سال ۱۹۶۶ زنده نبود. حتی ریتر نیز پیش از پایان دهه ۶۰ فوت کرد. این فیلم درام سیاه و سفید با عناصر وسترن و بازتاب‌های عمیق درباره ماهیت زندگی و مرگ است و به یادآورنده فیلم‌های تنسی ویلیامز از آن دوران، مانند «شب ایگوآنا» و «نوع فراری» است. شخصیت‌ها روح‌های گمشده‌ای هستند که دردشان را با نوشیدن زیاد و ارتباطات سطحی می‌پوشانند. مونرو جذاب و با طراوت است؛ و در اینجا نکات تماتیک جالبی وجود دارد، مانند دیدگاه قدرتمند گی درباره انجام کارهایی با نیت‌های خالص در حالی که جامعه آن را به نوعی فریب می‌دهد و به سمت اخلاقی مشکوک یا بد می‌رود. این فیلم همچنین یک اثر جذاب از یک دوره خاص است. نکته: کارگردان جان هیوستون در ابتدا می‌خواست رابرت میچوم را برای نقش گابل انتخاب کند، اما وقتی مشکلات فیلمنامه حل شد، میچوم مشغول پروژه دیگری بود. نویسنده، آرتور میلر، در زمان فیلمبرداری همسر مارلین بود، اما آن‌ها ۱۱ روز قبل از اکران فیلم به‌طور رسمی جدا شدند. نمره: B+/A- این فیلم به قدری تأثیرگذار است که به من یادآوری کرد کلارک گابل چقدر می‌تواند در صفحه نمایش با یک نقش قوی و فیلمنامه‌ای خوب تأثیرگذار باشد. او در نقش «گی»، یک کابوی سخت‌کوش اما کهنه‌کار بازی می‌کند که با دوستش «گیدو» (الی والاک) در حال زندگی بی‌هدف و رو به زوال است. همه چیز زمانی تغییر می‌کند که آن‌ها با «روزلین» (مارلین مونرو) مواجه می‌شوند که برای طلاق به رینو آمده است. به‌طور مختصر، مثلث عشقی کوچکی شکل می‌گیرد و با وجود اینکه آن‌ها به خانه‌ای می‌روند که «گیدو» برای همسر مرحومش می‌ساخت، «روزلین» به «گی» تمایل پیدا می‌کند و رابطه‌ای شروع می‌شود. هر دو مرد هنوز روحیه جنگجویی دارند و وقتی یک گله کوچک از اسب‌های وحشی دیده می‌شود، می‌خواهند برخی از آن‌ها را بگیرند (برای فروش به خوراک سگ!). اما برای این کار به نفر سومی نیاز دارند. خوشبختانه، در راه به سمت یک رویداد روئیدو با «پرسی» (مانتگومری کلیفت) که ورشکسته و در تنگناست، برخورد می‌کنند و به‌زودی در بیابان نوادا به دنبال اسب‌ها می‌روند - که باعث وحشت «روزلین» می‌شود. در این درام خوب و به‌خوبی ساخته شده، درگیری‌های زیادی وجود دارد که هر چهار شخصیت با مشکلاتی روبرو هستند که وفاداری، صداقت و روحیه آن‌ها را آزمایش می‌کند - و همچنین مقداری رمانس در انتهای داستان وجود دارد که باید انتخاب‌های دشواری انجام دهند. همانطور که همیشه، تلما ریتر به خوبی در نقش دوست با دست شکسته‌شان «ایزابل» در ابتدا حضور دارد، اما واقعاً این چهار نفر هستند که برای این داستان قوی و پرشخصیت به خوبی کنار هم آمده‌اند و آن را برای بیش از دو ساعت سرگرم‌کننده نگه می‌دارند. هرگز نتوانستم بفهمم چرا مونرو به چنین ستاره‌ای تبدیل شد. واقعاً جذاب است، اما به عنوان یک بازیگر چندان قوی نیست. اما در اینجا، او کمی بهتر عمل می‌کند و طبیعی‌تر از همیشه است. در انتها یک نبرد جالب بین انسان و اسب وجود دارد که تقریباً ارزش تماشای کل فیلم را دارد. کار خوب!