فیلم Pixie 2020

خنده‌های زیادی در فیلم هست؛ هرچند چیز جدیدی زیادی به نمایش نمی‌گذارد، اما شیمی بین شخصیت‌ها فوق‌العاده است و در برابر موقعیت‌های خشنی که در آن قرار می‌گیرند، خوب عمل می‌کند. من همیشه برای این ژانر وقت دارم و از این نظر این فیلم ناامیدم نکرد. اگر دل‌تان خنده می‌خواهد و دیگر نمی‌توانید صدوبار «In Bruges» یا «Snatch» را ببینید، «پیکسی» شاید همان دارویی باشد...

خنده‌های زیادی در فیلم هست؛ هرچند چیز جدیدی زیادی به نمایش نمی‌گذارد، اما شیمی بین شخصیت‌ها فوق‌العاده است و در برابر موقعیت‌های خشنی که در آن قرار می‌گیرند، خوب عمل می‌کند. من همیشه برای این ژانر وقت دارم و از این نظر این فیلم ناامیدم نکرد. اگر دل‌تان خنده می‌خواهد و دیگر نمی‌توانید صدوبار «In Bruges» یا «Snatch» را ببینید، «پیکسی» شاید همان دارویی باشد که دنبالش هستید. بی‌پرده، بامزه و خشن — آخرِ فیلم‌ها مگر برای چه‌اند جز فرار از واقعیت و لذت بردن؟ - جوئل کالکوف اولیویا کوک در این کمدی-سرقت نسبتاً غیرقابل‌باور ایرلندی در فرم خوبی ظاهر شده؛ نقش او به‌راحتی دو شخصیت ساده‌دل بن هاردی و داریل مک‌کورمک را دست‌کاری می‌کند و سپس با آن‌ها وارد رابطه می‌شود و همراه با یک محموله بزرگ MDMA و جنازه‌ای در صندوق عقب تلاش می‌کنند از قاچاقچیان مواد، که اتفاقاً مردان روحانی‌اند، یک قدم جلوتر بمانند. دیالوگ‌ها نسبتاً تیز و باذوق‌اند، سه بازیگر اصلی با هم خوب کار می‌کنند و تصور راهبه‌ای با تفنگ پمپ‌اکشن قطعاً لبخند به لب می‌آورد، اما داستان نسبتاً نازک است و پانزده دقیقه پایانی خیلی قابل‌پیش‌بینی‌ست. همچنین فیلم تا حدی با نماهای هوایی زیبا از سفر جاده‌ای و استفاده نسبتاً طولانی از موسیقی متن — که انصافاً خوب و خوش‌گوش است — کش‌دار شده. حضور کولم مینی و آلک بالدوین برجسته شده، اما رأی من به ند دنهی در نقش «شیموس» — قاتل — است که حتی در اجراهای کوتاهش هم همیشه چیز دیگری به نمایش می‌گذارد. من از این فیلم لذت بردم؛ فیلمی سرگرم‌کننده و فرارگونه با استانداردهای تولید بالا، روحیه فراوان و حضور بن هاردی در نقش‌هایی خارج از منطقهٔ راحتی‌اش.