فیلم Rob Peace 2024

جی ویل نقش قابل‌توجه و جذابی ایفا می‌کند، اما در کل احساس می‌کنم داستان کمی از نظر محتوا ضعیف است. فیلم بر اساس داستانی واقعی ساخته شده و توسط کارگردان چیوتل اجیوفور بازنویسی شده؛ او خودش نقش پدر پسر جوان را بازی می‌کند. پدر از مادر (ماری جی. بلیج) جداست اما ظاهراً رابطه‌شان بد نیست و برای یک دیدار عادی با خودروی فرسوده‌اش می‌آید. خیلی...

جی ویل نقش قابل‌توجه و جذابی ایفا می‌کند، اما در کل احساس می‌کنم داستان کمی از نظر محتوا ضعیف است. فیلم بر اساس داستانی واقعی ساخته شده و توسط کارگردان چیوتل اجیوفور بازنویسی شده؛ او خودش نقش پدر پسر جوان را بازی می‌کند. پدر از مادر (ماری جی. بلیج) جداست اما ظاهراً رابطه‌شان بد نیست و برای یک دیدار عادی با خودروی فرسوده‌اش می‌آید. خیلی زود یک تراژدی رخ می‌دهد و پدر، «اسکیت»، به‌خاطر دو فقره قتل روانه زندان می‌شود. این وظیفه بر عهده پسر، راب، قرار می‌گیرد تا راهی برای اثبات بی‌گناهی او پیدا کند. چند سال بعد، با جوانی روبه‌رو می‌شویم که در ریاضیات نابغه است و به لطف حمایت مدرسهٔ آماده‌سازی وارد دانشگاه‌های آیوی لیگ می‌شود؛ اما همواره در تلاش است پدرش را از زندان بیرون بیاورد. مهارت‌هایش در شیمی اکنون هدف متفاوتی می‌یابند و او همراه چند همکار منبع درآمد جدیدی ایجاد می‌کند که او را در میان دانشجویان محبوب می‌کند و در عین حال پول لازم برای فرجام‌خواهی پدرش را فراهم می‌آورد. هم‌زمان با فرسایش تدریجی محله‌شان، او ایده‌ای برای بازسازی بیش از ۱۷۰ خانهٔ رهاشده یا مصادره‌شده به‌منظور احیای جامعه‌شان اجرا می‌کند، اما وقتی بحران وام‌های پرریسک (sub-prime) بازار را تکان می‌دهد، او در جهات مختلف به‌شدت آسیب‌پذیر می‌شود. در پایان فیلم، تماشاگر به این فکر می‌افتد که چگونه جامعه می‌تواند مانع از پیشرفت افراد حتی با کمترین درجه‌ای از بلندپروازی اجتماعی شود — حتی وقتی آن تلاش‌ها از نظر تجاری به‌نظر قابل‌اتکا می‌آیند. اما مشکل اصلی این است که از روایت خیلی چیزها کم است؛ زمانی را می‌بینیم که باید برای پرداختن به شخصیت و موقعیت او صرف می‌شد، می‌پرهند. مثلاً از دادگاهی که پدر را محکوم کرد تقریباً هیچ چیزی نشان داده نمی‌شود. پیس (شخصیت اصلی) قطعاً انسانی ایده‌آلیست و درست‌کار است که مجبور می‌شود از ابزارهای در دسترسش برای تامین چیزهایی پایدارتر از یک ماشین پرزرق‌وبرق یا جواهر برای دوست‌دخترش (کامیلا کابیو) استفاده کند، اما باز هم داستان ما را مجبور به فرو گذاشتن فرضیات زیادی دربارهٔ گذشته و دربارهٔ جرایمی می‌کند که ظاهراً «بدون قربانی» بوده‌اند و می‌توانند بلندپروازی‌های طولانی‌مدت او را به خطر بیندازند. جالب اینکه این فیلم موضع نژادی برجسته‌ای اتخاذ نمی‌کند؛ رنگ پوست شخصیت در مسیر تحصیلش چندان تعیین‌کننده نشان داده نمی‌شود. در نهایت به نظر می‌رسد با یک داستان کوتاه نیم‌پخته روبه‌رو هستیم که از پرداختن به بسیاری از مسائل ضروری طفره می‌رود. فیلم ارزش دیدن را دارد، اما به‌خوبی در تلویزیون هم پاسخ‌گو خواهد بود.