فیلم Hachi: A Dog’s Tale 2009

این فیلم به‌طرزی دلنشین و حساب‌شده نوشته شده؛ یکی از فیلم‌های موردعلاقه‌ام است و هر بار که آن را می‌بینم اشک در چشم‌هایم جمع می‌شود. بر اساس داستان واقعی وفاداری، سگی بارها به ایستگاه قطار برمی‌گردد تا صاحبش را ملاقات کند—صاحبش دچار حمله قلبی شده و فوت کرده و واضح است که بازنمی‌گردد. سگ کم‌کم به نماد ایستگاه تبدیل می‌شود و مردم برای مراقبت از...

این فیلم به‌طرزی دلنشین و حساب‌شده نوشته شده؛ یکی از فیلم‌های موردعلاقه‌ام است و هر بار که آن را می‌بینم اشک در چشم‌هایم جمع می‌شود. بر اساس داستان واقعی وفاداری، سگی بارها به ایستگاه قطار برمی‌گردد تا صاحبش را ملاقات کند—صاحبش دچار حمله قلبی شده و فوت کرده و واضح است که بازنمی‌گردد. سگ کم‌کم به نماد ایستگاه تبدیل می‌شود و مردم برای مراقبت از او دست به جمع‌آوری کمک می‌زنند. فیلم خیلی دوست‌داشتنی است، اما برای دیدنش باید جعبه‌ای دستمال نرم دم دست داشته باشید؛ یک کلاسیکِ واقعی. این فیلم لطیف، دوست‌داشتنی و احساسی، داستانی که اصلِ آن ژاپنی است را به آمریکا می‌آورد و احتمالاً باعث می‌شود بسیاری از کودکان اصرار کنند والدینشان برایشان توله سگ بخرند. من خودم طرفدار پروپاقرص سگ‌ها نیستم؛ در واقع هیچ‌وقت سگ نداشته‌ام و همین باعث شده علاقه چندانی به این حیوانات نداشته باشم، هرچند می‌دانم سگ‌ها همراهان بسیار خوبی‌اند و در موقعیت‌های مختلف می‌توانند تفاوت ایجاد کنند (مثلاً در واحدهای پلیس یا به‌عنوان راهنمای نابینایان). اما واقعیت این است که رفتار نادرست برخی صاحبان، تصویر این حیوانات را مخدوش می‌کند: پارس مداوم زمانی که تنها هستند، ایجاد سر و صدا هنگام عبور حیوانات دیگر، دویدن و بو کشیدن یا لیس زدن مردم بدون توجه صاحب، و بدتر از همه رها کردن فضولات در اماکن عمومی بدون جمع‌آوری آن—در پرتغال، آموزش صاحبان سگ در اغلب موارد تقریباً وجود ندارد. تقصیر البته متوجه صاحبان ناآگاه است، اما در این موارد معمولاً حیوان بی‌گناه است که بهای اشتباهات صاحبش را می‌پردازد. با این حال، حتی کسی که با سگ‌ها میانه‌ای ندارد هم نمی‌تواند ارزش و زیبایی تأثرانگیز این فیلم را نادیده بگیرد؛ فیلمی که آزادانه از داستان واقعیِ هاشیکو (که پیش از جنگ جهانی دوم در ژاپن اتفاق افتاد و قبلاً هم دستمایهٔ یک فیلم ژاپنی در سال ۱۹۸۷ بوده) اقتباس کرده است. سازندگان داستان ژاپنی را به آمریکا منتقل کرده‌اند و با اینکه مکان وقوع را تغییر داده‌اند، عناصر ظریف و تلویحی زیادی وجود دارد که به فرهنگ ژاپنی پیوند می‌خورند (نژاد سگ، نام سگ و حتی اشاره‌هایی به هنرهای رزمی). من نسبت به بازسازی‌ها بدبین نیستم و باید اعتراف کنم که داستان واقعی هاشیکو مستحق فیلم‌شدن بوده، اما گزارش‌های مشابهی در سراسر جهان هست که وفاداری و دلبستگی بی‌نظیر حیوانات به صاحبانشان را نشان می‌دهد. بنابراین اگر هدف تنها انتقالِ هاشیکو به آمریکا بوده، شاید بهتر می‌بود فیلمنامه داستان جدید و کاملِ تخیلی‌ای خلق می‌کرد که تنها از هاشیکو الهام گرفته باشد. با همهٔ این اوصاف، باید به ریچارد گیر بابت اجرای بسیار خوب و جذابش ادای احترام کرد؛ او موفق می‌شود توجه ما را معطوف کند و نقشِ انسانی را بازی کند که به احساسات‌مان نزدیک است. اما اگر سه سگی که نقش اصلی را بازی کرده‌اند را کنار بگذاریم، تقریباً چیز دیگری در بازی بازیگران باقی نمی‌ماند: دیگر بازیگران صرفاً دیالوگ‌های نوشته‌شده را می‌گویند و چندان چیزی به کار اضافه نمی‌کنند، و مواد دراماتیک و پرداخته‌شده‌ای که بتواند شخصیت‌هایشان را برجسته کند دریافت نکرده‌اند—از جمله جوآن آلن که به‌نظر می‌آید صرفاً برای تکمیل فهرست بازیگران در فیلم حضور دارد. از نظر فنی نکات مثبتی هست که باید به آنها اشاره شود: تصویربرداری دلپذیر، انتخاب مناسب لوکیشن‌ها و استفاده هوشمندانه از صحنه‌ها و برخی جلوه‌های بصری و صوتی. فیلم چشمگیر و پرزرق‌وبرق نیست، اما همهٔ تلاشش را می‌کند تا احساسات‌مان را برانگیزد و ممکن است به‌ویژه در پایان کمی شعارزده و احساساتی به‌نظر برسد. انتخاب حیوانات برای این فیلم واقعاً مناسب بوده و سگ‌ها بسیار بانمک و دوست‌داشتنی‌اند. همچنین آن موسیقی متن فوق‌العاده مبتنی بر ملودی‌های لطیف پیانو جای تحسین دارد. همهٔ اینها باعث شده‌اند فیلمی بسیار شیرین و مناسب برای شب‌های خانوادگی حاصل شود. یک نکته هم به والدین: اگر نمی‌خواهید فرزندانتان مصرانه از شما بخواهند که توله‌ای به خانه بیاورید، اجازه ندهید این فیلم را ببینند.