فیلم Damage 1992

فیلمی تکان‌دهنده؛ ژولیت بینوش و جرمی آیرونز شیمی فوق‌العاده‌ای دارند. فیلمی بسیار «هنری» است، اما وقتی پیامدها را درمی‌یابی حالت ناخوشایندی به‌دست می‌آورد. نمایش خوبی است! جرمی آیرونز نقش وزیر دولت بریتانیا را بازی می‌کند که در ازدواج خوشبختی با میراندا ریچاردسون است و با دوست‌دختر جدید پسر معمولاً خوش‌گذرانش (روپرت گریوز)، یعنی ژولیت بینوش، آشنا می‌شود. آن دو فوراً با هم جور می‌شوند و خیلی...

فیلمی تکان‌دهنده؛ ژولیت بینوش و جرمی آیرونز شیمی فوق‌العاده‌ای دارند. فیلمی بسیار «هنری» است، اما وقتی پیامدها را درمی‌یابی حالت ناخوشایندی به‌دست می‌آورد. نمایش خوبی است! جرمی آیرونز نقش وزیر دولت بریتانیا را بازی می‌کند که در ازدواج خوشبختی با میراندا ریچاردسون است و با دوست‌دختر جدید پسر معمولاً خوش‌گذرانش (روپرت گریوز)، یعنی ژولیت بینوش، آشنا می‌شود. آن دو فوراً با هم جور می‌شوند و خیلی زود رابطه‌شان فراتر از آشنایی ساده می‌رود. خلاصهٔ ماجرا همین است: آن‌ها رابطهٔ مخفی‌شان را با همهٔ ریسک‌ها و هیجان‌های همراه ادامه می‌دهند تا به پایانی برسند که برای من چندان قانع‌کننده نبود. این از نقش‌آفرینی‌های نسبتاً بهتر آیرونز است که معمولاً بازی‌هایش خشک به‌نظر می‌رسد؛ گریوز هنوز همان مدل موی «اسکادر» را از فیلم «موریس» (1987) دارد و بینوش به‌خوبی نقش زن اغواگر را ایفا می‌کند، اما داستان به‌طرز کندی پیش می‌رود. فیلم از نظر بصری زیباست، اما ریتم آن بیش از حد فرمالیستی است و به‌جز شخصیت تأسف‌برانگیز و کم‌استفادهٔ ریچاردسون، دیگر شخصیت‌ها چندان دوست‌داشتنی یا ملموس نیستند. حتی صحنه‌های جنسی—که کمیاب هم هستند—از صمیمیت یا شدت لازم برخوردار نیستند؛ برای من همه‌چیز کمی فرمولی و پیش‌پاافتاده به‌نظر آمد.