فیلم Maleficent: Mistress of Evil 2019

«مالفیسنت: معشوقه‌ی شیطان» نه تنها دنباله‌ای غافلگیرکننده برای فیلم اصلی است، بلکه از میان آثار لایو‑اکشن دیزنی در ۲۰۱۹ تنها فیلمی بود که واقعاً تا انتها نشستم و از آن لذت بردم. من خندیدم و اکشن واقعاً جذاب بود. آنجلینا جولی و میشل فایفر آن‌قدر لذت می‌برند که تماشاگر ناخواسته با آن‌ها همراه می‌شود. بله، فیلم نقص‌هایی دارد، اما خوشایند است که بعد از دیدن...

«مالفیسنت: معشوقه‌ی شیطان» نه تنها دنباله‌ای غافلگیرکننده برای فیلم اصلی است، بلکه از میان آثار لایو‑اکشن دیزنی در ۲۰۱۹ تنها فیلمی بود که واقعاً تا انتها نشستم و از آن لذت بردم. من خندیدم و اکشن واقعاً جذاب بود. آنجلینا جولی و میشل فایفر آن‌قدر لذت می‌برند که تماشاگر ناخواسته با آن‌ها همراه می‌شود. بله، فیلم نقص‌هایی دارد، اما خوشایند است که بعد از دیدن یک فیلم دیزنی دلت نخواهد در خود بغلتی و درستیِ علاقه‌ات به آن‌ها را زیر سؤال ببری. تماشای بسیار خوبی بود؛ دوباره می‌بینمش و آن را توصیه می‌کنم. این دنباله تأثیرگذارتر از نسخهٔ اول است — شاید به‌خاطر انتظارات پایین: «بعد از آن چه خواهند ساخت؟». از زمان «جنگ ابدیت» به این وسعت نبرد سینمایی به ذهنم نمی‌رسد؛ اما چون فیلمی فانتزی است، همذات‌پنداری با «ارباب حلقه‌ها» هم منطقیست. عجیب اینکه فیلم داستان‌های زیادی دارد و با این‌حال به‌طور قابل قبولی آن‌ها را متعادل می‌کند. فیلم سراغ این موضوع می‌رود که «مهم نیست چقدر متفاوتیم، بلکه مهم است با توانایی‌هایمان چه می‌کنیم». در فیلم خیانت به قبیله و نمونه‌های واقعی بی‌اعتنایی به جان آدم‌ها دیده می‌شود. میشل فایفر نقش ملکهٔ شرور را خیلی خوب از آنِ خود کرده؛ هرچند بخش‌هایی از گذشتهٔ او برای توجیه آورده می‌شود، او برخوردی تقریباً روان‌پریشانه نسبت به مرگ نشان می‌دهد. بخش اصلی فیلم — وحدت و صلح— هرچند جذاب اما کمی خنثی است؛ تماشای تلاش‌های گستردهٔ افراد برای جلوگیری از چنین صلحی حیرت‌انگیز است. در مجموع فیلم دربارهٔ کسی است که می‌خواهد قهرمان باشد اما عملاً مثل یک خودخواه رفتار می‌کند. ارزش دیدن دارد و حتی بدون دیدن قسمت اول هم بسیاری از مخاطبان از آن لذت خواهند برد. برای من بیشتر کند و کم‌هیجان بود تا سرگرم‌کننده. از فیلم اول لذت بردم، اما «مالفیسنت: معشوقه‌ی شیطان» فیلمی نبود که واقعاً با آن همراه شوم. کل فرضیه حول شخصیت آنجلینا جولی جذاب نیست و نبود دلایل قانع‌کننده برای رفتار سایر شخصیت‌ها — به‌ویژه ملکه اینگریتِ میشل فایفر — کمکی به فیلم نمی‌کند؛ در بهترین حالت انگیزه‌ها ضعیف‌اند. جولی همچنان ستارهٔ اصلی است و ال فانینگ عملکرد قابل قبولی دارد. فایفر به‌خاطر ضعف انگیزه‌پردازی کمتر لذت‌بخش است، اما باز هم نمایشی خوب ارائه می‌دهد. چیوتل اجیوفور افزودنی ارزشمندی برای بازیگران است، اما اجرای او احتمالاً در خاطر نمی‌ماند که این ناراحت‌کننده است. وارویک دیویس هم کمی کم‌استفاده است؛ حضور جان کارو در نقش کوچکی هم ممکن است برای بعضی‌ها عجیب باشد. جلوه‌های ویژه خوشبختانه ارتقا یافته و چشم‌نوازند. نسبت به فیلم حس بدی ندارم، فقط آرزو می‌کنم بهتر می‌بود. خیلی بهتر از قسمت اول بود. این نسخه اکشن بیشتری داشت و چند نبرد حماسی را نشان می‌داد. بی‌تردید بهترین فیلم از این مجموعه است. در سنت خوب دیزنی، این فیلم موسیقی پرهیجان و تصویری خیره‌کننده دارد؛ اما مثل بازسازی اخیر «شیرشاه» بیشتر نمونه‌ای از ظاهر بر محتواست. مالفیسنت قرار بود شرور باشد — شبیه «ونجر» در «سیاه‌چال و اژدها» — اما اینجا شخصیتی شیرین و بی‌زهر شده که حتی آزارِ چندانی ندارد. رابرت لیندسی، چیوتل اجیوفور و هریس دیکینسون اثری ماندگار بر جا نمی‌گذارند و میشل فایفر مجبور است نقشی شبیه آنچه در «استارداست» بازی کرده بود را دوباره ایفا کند تا شاید چیزی از یک داستان ضعیف نجات دهد. مشخص نیست فیلم واقعاً برای چه گروهی ساخته شده؛ و اگر مخاطب آن کودکان هستند، دو ساعت طول کشیدنش منطقی نیست.