فیلم The Face of Love 2013

هرگز فکر نمی‌کردم که از عبارت «طرح احمقانه» برای توصیف فیلمی با بازی آنیت بنینگ، اد هریس و رابین ویلیامز استفاده کنم، اما حالا که «چهره عشق» را دیده‌ام، نظر من تغییر کرده است. نیکی (بنینگ) زنی بیوه است که پنج سال پس از غرق شدن همسرش گارِت (اد هریس) در سواحل مکزیک، هنوز به یاد او است. یک روز او با تام (که باز هم...

هرگز فکر نمی‌کردم که از عبارت «طرح احمقانه» برای توصیف فیلمی با بازی آنیت بنینگ، اد هریس و رابین ویلیامز استفاده کنم، اما حالا که «چهره عشق» را دیده‌ام، نظر من تغییر کرده است. نیکی (بنینگ) زنی بیوه است که پنج سال پس از غرق شدن همسرش گارِت (اد هریس) در سواحل مکزیک، هنوز به یاد او است. یک روز او با تام (که باز هم اد هریس است) ملاقات می‌کند، کسی که به طرز حیرت‌انگیزی شبیه همسر مرحومش است – از نظر لحن صدا و طاسی مردانه – به طوری که تنها توضیح ممکن این است که گارِت و تام دوقلوهایی هستند که از هم جدا شده‌اند (من همچنین پذیرای فرضیه کلونینگ هستم، حداقل به طوری که فیلم‌ها معمولاً آن را درک می‌کنند). با این حال، فیلم هیچ توضیحی برای این واقعیت که تام دقیقاً شبیه گارِت است – حتی با هر چین و چروک – ارائه نمی‌دهد، بجز این جمله که «همه می‌دانند که می‌گویند هر کسی یک دوقلو در جایی از جهان دارد.» نیکی با تام رابطه‌ای عاشقانه برقرار می‌کند، اما حتی به خود زحمت نمی‌دهد تا اشاره‌ای به شباهت عجیب او با همسرش بکند. چرا؟ این می‌توانست بهترین راه برای شروع مکالمه باشد و تام هم می‌دانست که این فقط یک جمله برای جذب توجه نیست، به محض اینکه نیکی عکسی از گارِت را به او نشان می‌دهد. او همچنین نگران است، با توجه به شرایط، اینکه مردم، به‌ویژه دخترش سامر (جس ویکسلر) و همسایه‌اش راجر (ویلیامز) چه نظری درباره دوستی‌اش با کسی که به نظر می‌رسد نسخه‌ای از گارِت است، خواهند داشت. این واقعاً باعث می‌شود که به این فکر بیفتم که «چهره عشق» به عنوان یک کمدی بهتر عمل می‌کرد، با نیکی که تلاش می‌کند تام را متقاعد کند تا تغییراتی اساسی در خود ایجاد کند – اما فیلم به شدت بر جنبه درام خود پافشاری می‌کند، و در این زمینه بهتر بود تام را بازیگری غیر از هریس بازی کند که بتواند به خوبی او را به تصویر بکشد (شاید جان مالکوویچ؟). با توجه به کیفیت و اعتبار ستاره‌ها، چاره‌ای جز اشاره به کارگردان آری پوزین و هم‌نویس‌هایش پوزین و متیو مک‌دافی ندارم که حتی در مواردی که درست عمل کرده‌اند، اشتباهاتی دارند؛ به عنوان مثال، ویلیامز بهترین بازی فیلم را در نقشی که اساساً بی‌اهمیت است، ارائه می‌دهد – انتظار می‌رفت راجر، که دوست گارِت بود و احساساتی نسبت به نیکی دارد، حداقل سعی کند مانع رابطه عاشقانه آنها شود، اما او و تام هرگز حتی رو در رو نمی‌شوند (اگر این یک کمدی بود، و من به طور فزاینده‌ای متقاعد شده‌ام که باید چنین می‌بود، راجر به طرز خنده‌داری تلاش می‌کرد تا خود را به شکل گارِت/تام درآورد تا نیکی را به دست آورد. اوه خوب).