فیلم Last Man Standing 1996

و همان‌طور که در «جریکو» می‌بینیم، دیوارها فرو می‌ریزند. «Last Man Standing» را والتر هیل کارگردانی کرده و خودش فیلمنامه را از روی داستانی نوشته‌شده توسط ریوژو کیکیشیما و آکیرا کوروساوا اقتباس کرده است. در این فیلم بروس ویلیس، بروس درن، ویلیام سندرسون، کریستوفر واکن، دیوید پاتریک کلی، کارینا لومبارد و نِد آیزنبرگ بازی می‌کنند. موسیقی را رای کودِر ساخته و فیلم‌برداری را لوید آهرن انجام...

و همان‌طور که در «جریکو» می‌بینیم، دیوارها فرو می‌ریزند. «Last Man Standing» را والتر هیل کارگردانی کرده و خودش فیلمنامه را از روی داستانی نوشته‌شده توسط ریوژو کیکیشیما و آکیرا کوروساوا اقتباس کرده است. در این فیلم بروس ویلیس، بروس درن، ویلیام سندرسون، کریستوفر واکن، دیوید پاتریک کلی، کارینا لومبارد و نِد آیزنبرگ بازی می‌کنند. موسیقی را رای کودِر ساخته و فیلم‌برداری را لوید آهرن انجام داده است. هیل نسخه‌ای از «یوجیمبو» را بازسازی کرده؛ قصه در کل دربارهٔ مرد کولی‌ای به نام جان اسمیت است که پس از ورود به شهر غبارآلود جریکو، با دست‌کاری دو باند رقیب به دنبال کسب پول فراوان است. اسمیت مردی سخت و تک‌تیراندازی کشنده و بی‌بُهَهراس است، از همین رو سرانِ هر دو باند می‌خواهند او را به کار گیرند. دلخوری‌ها بالا می‌گیرد، خون می‌ریزد، حساب‌ها صاف می‌شود و یک ضدقهرمان متولد می‌شود؛ با اخم همیشگی و گویشِ خشکِ روایتگر. از نظر ظاهر و صدا، فیلم بسیار قوی‌ست؛ حال‌وهو و صدای نومیدانهٔ گیتارِ رای کودِر در سراسر فیلم حضور دارد و تصاویر بین چشم‌اندازهای آفتاب‌سوخته و شهر ارواح مه‌آلودِ جریکو تغییر می‌کند. هیل خشونتِ خوش‌قوارهٔ مخصوص خودش را به کار می‌گیرد: صحنه‌های حرکت آهسته و شلیک‌های سریع تأثیرگذارند، و مهارتش در خلق فضایی کهنه و نوستالژیک کاملاً محسوس است. متأسفانه روایت چندان عمیق نیست؛ اثر از وسعت لازم برخوردار نیست و شخصیت‌ها بیشتر حضور خالی دارند، به‌طوری که فیلم بیشتر به نمایشِ سبک می‌پردازد تا محتوای غنی. نتیجه این است که اغلب بازیگران تنها تکه‌هایی برای پرداختن دارند؛ نکته‌ای تأسف‌برانگیز وقتی‌که بازی واکن و کلی هرگاه روی صحنه‌اند، فوق‌العاده است. این ترکیبی عجیب از وسترن و شخصیت‌های نوآر دوران ممنوعیت الکل است، اما بی‌درنگ مشخص است که فیلمِ والتر هیل است. برای طرفداران هیل نکاتی هست که بتوان دوست داشت، هرچند باید آن را تاحدی اثری قابل‌گذشت پذیرفت. اما برای تماشاگر معمولی آثار جنایی/اکشن احتمالاً زیادی سر و صدا بر سر هیچ به نظر خواهد آمد. ۷/۱۰