فیلم Finding Neverland 2004

او روحیه‌ ناب و سرزندهٔ جوانی است. تحت فشارِ موفقیت و در یک ازدواج ظاهری اجتماعی، نمایشنامه‌نویس ج. م. باری از وضعش راضی نیست. اما در هنگامی که با سگش در کِنزینگتون گاردنز قدم می‌زند، با سیلویا لوئلین دیویس، بیوه‌ای، و چهار پسر خردسالش—جرج، جک، پیتر و مایکل—آشنا می‌شود. این آشنایی آغاز دوستی‌ای طولانی است که باری را جان تازه می‌بخشد و زمینه‌ساز شاهکارش، پیتر پن،...

او روحیه‌ ناب و سرزندهٔ جوانی است. تحت فشارِ موفقیت و در یک ازدواج ظاهری اجتماعی، نمایشنامه‌نویس ج. م. باری از وضعش راضی نیست. اما در هنگامی که با سگش در کِنزینگتون گاردنز قدم می‌زند، با سیلویا لوئلین دیویس، بیوه‌ای، و چهار پسر خردسالش—جرج، جک، پیتر و مایکل—آشنا می‌شود. این آشنایی آغاز دوستی‌ای طولانی است که باری را جان تازه می‌بخشد و زمینه‌ساز شاهکارش، پیتر پن، می‌شود. بگذارید انتقاد شناخته‌شده را مطرح کنم: این فیلم، تصویری قطعی و مستند از زندگی ج. م. باری نیست. مثل نمایش آلن نی «مردی که پیتر پن بود» (که فیلم از آن اقتباس شده)، در فیلم از آزادی‌های تاریخی استفاده شده و ترتیب رویدادها کاملاً مطابق واقع نیست. اما این فیلم قرار نیست یک بیوگرافی باشد؛ این پرسش را مطرح می‌کند که چه مردی دنیای جادویی پیتر پن را آفرید؟ این فیلم جشنِ کودکی و زندگی است و با خُلقی بازیگوشانه از ما می‌پرسد آیا اشتباه است که اجازه ندهیم کودک درون‌مان با بزرگسالی دفن شود؟ داستانی است که کمدی و تراژدی را درهم می‌آمیزد و از دل آن هنری باشکوه متولد می‌شود که قرن‌ها پس از ما نیز باقی می‌ماند. مارک فُرِستر (کارگردان) و دیوید مَگی (فیلم‌نامه‌نویس) با ظرافت این اثر را ساخته‌اند؛ فیلم می‌توانست در دام احساس‌گراییِ اغراق‌آمیز بیفتد اما این‌طور نمی‌شود؛ چون فُرِستر (که بی‌نهایت از فیلم‌برداری پرطراوت روبرتو شافِر کمک گرفته) دنیای ویクトوریای کوچکی خلق کرده که خیال در آن فاصله‌ای ندارد. هر احساسی که در فیلم هست در همین فضا کاملاً جای می‌گیرد. سازندگان ما را به نقشِ باری دعوت می‌کنند و جرأت این را دارند که ما را در جادوی در حال تولد غرق کنند. واقعاً شگفت‌انگیز است. جانی دِپ در نقش باری کاملاً مناسب انتخاب شده؛ بازی او تلفیقی ظریف از بازیگوشی کودکانه و اندوه درونی است و تقریباً هیچ اشتباهی در اجرا ندارد. اگر این بازیگر چندوجهی در طول دوران کاری‌اش به بالاترین جایزهٔ بازیگری نرسد، بی‌انصافی خواهد بود. در کنار او، کیت وینسلت در نقش سیلویا با صداقت و خامی نقش را ایفا می‌کند و مخاطب را تحت تاثیر قرار می‌دهد. اما این فِردی های‌مورِ جوان است که نمایش را می‌دزدد؛ او در نقش پیتر، قلب فیلم است و رابطه‌اش با باری با لطافتی جلوه‌گر می‌شود که های‌مور—تنها ۱۲ ساله در آن زمان—به‌خوبی از عهدهٔ نمایشِ آن برمی‌آید. فیلم برای هفت جایزهٔ اسکار نامزد شد (از جمله بهترین فیلم) و در نهایت یک اسکار برای موسیقی تأثیرگذارِ یان کاژمارِک به‌دست آورد. این‌ها تغییری در دیدِ من ایجاد نمی‌کند؛ این فیلم برای همیشه یکی از آثار محبوبم خواهد بود؛ اثری که مثل خودِ پیتر پن هرگز کهنه نمی‌شود. ۱۰/۱۰ --- فیلم گاهی اوقات کمی اغراق‌آمیز و بیش‌ازحد شیرین به نظر می‌رسد، اما در عین حال نگاهی لذت‌بخش به منبعِ الهامِ بی‌زمانِ ج. م. باری برای «پیتر پن» ارائه می‌دهد. آغاز فیلم چندان امیدوارکننده نیست؛ نمایشنامهٔ اخیر او نقدهای متوسطی دریافت می‌کند و فشار بر او زیاد است — او (جانی دِپ) باید اثری موفق بنویسد وگرنه رابطه‌اش با تهیه‌کنندهٔ نمایش، فروهمَن (با بازی کم‌استفادهٔ داستین هافمن)، ممکن است به خطر بیفتد. خوشبختانه او در پارک با چند کودک و مادرشان سیلویا (کیت وینسلت) آشنا می‌شود و دوستی‌ای شکل می‌گیرد که آن‌ها و سگشان «نانا» غذا و خوراکِ فکری لازم را به او می‌دهند. با این حال موانعی هست: پیترِ جوان (فردی های‌مور) هنوز دلتنگ بازگشت پدرِ فوت‌شده‌شان است و مادرِ او (جولی کریستی) نسبت به نیت و تعهد باری کاملاً شک دارد. این شکِ مادر هرچه باری بیشتر در خانواده نفوذ می‌کند و آن‌ها را دوست می‌دارد، مهم‌تر می‌شود. باری طرحی تخیلی ارائه می‌دهد که ممکن است به پیترِ جوان و مادرش کمک کند تا زندگی‌شان را ادامه دهند، پیش از آنکه ما متوجه شویم کودکان به زودی با مصیبت دیگری روبه‌رو خواهند شد. در این درام، سادگی دلنشین و صادقانه‌ای وجود دارد که تا حد زیادی مرهون تلاش‌های جذاب های‌مور و خواهر و برادرهای نقش‌آفرینش است؛ آن‌ها بازیگوشی می‌کنند، در نقش کودکی فرو می‌روند، با غم دست‌وپنجه نرم می‌کنند و هرکدام به شیوهٔ خود پیشرفت می‌نمایند. یک خط فرعی هم وضعیت پرچالشِ ازدواجِ او با مری (رادا میچل) را نشان می‌دهد که چندان تأثیر اضافه‌ای ندارد؛ در واقع دِپ بیش از هدایت آرام روایت کار دیگری انجام نمی‌دهد، در حالی که ما شاهد قدرت تخیل و نیتِ خیر هستیم که این جوانان را، همان‌گونه که در «نیورلند» و فراتر از آن رخ داده، توانمند می‌کند. این فیلم دربارهٔ التیام است، اما بیش از آن دربارهٔ ماجراجویی، هیجان و لذتِ جوان بودن و حسِ جاودانگیِ بی‌گناهانهٔ آن است.