فیلم Steel Magnolias 1989

می‌توان از همان ابتدا فهمید که این اثر از روی یک نمایشنامه اقتباس شده است. دیالوگ‌ها – عمدتاً – همان تأثیرات جدی و تئاتری را دارند که در نمایش‌های معمولی می‌بینیم و واقعاً در نوع خود به خوبی عمل می‌کند، به نوعی شبیه به آثار تنسی ویلیامز. نکته‌ای که بیشتر به اقتباس از صحنه اشاره می‌کند، این است که این اثر به‌عنوان یک کمدی احساسی خود...

می‌توان از همان ابتدا فهمید که این اثر از روی یک نمایشنامه اقتباس شده است. دیالوگ‌ها – عمدتاً – همان تأثیرات جدی و تئاتری را دارند که در نمایش‌های معمولی می‌بینیم و واقعاً در نوع خود به خوبی عمل می‌کند، به نوعی شبیه به آثار تنسی ویلیامز. نکته‌ای که بیشتر به اقتباس از صحنه اشاره می‌کند، این است که این اثر به‌عنوان یک کمدی احساسی خود را نشان می‌دهد. به هر حال، این موضوع خوب است. بازیگران حرفه‌ای وجود دارند و گاهی اوقات خوشایند است که تئاتر را به خانه‌تان بیاورید. با این حال، "استیل مگنولیا" یک تجربه عاطفی خالی است که تلاش می‌کند تا ضعف‌های فیلم "ساحل‌ها" (۱۹۸۸) را تقلید کند و در واقع به همان اندازه که آن فیلم بی‌رمق بود، به یک نتیجه ناامیدکننده دست پیدا می‌کند. در این نسخه، ما با گروهی از زنانی که مدام در حال صحبت درباره مسائل پیش پا افتاده و خنده‌دار هستند، روبرو می‌شویم که قرار است برای ما جذاب و سرگرم‌کننده باشند، اما در واقع این‌گونه نیست و این چندان هم تعجب‌آور نیست، زیرا بیشتر این محتوا به‌طور خاص به یک مخاطب زن توجه دارد و بقیه ما فقط آن را تحمل می‌کنیم - در حالی که آرزو می‌کنیم به جای آن، "دی هارد" را تماشا می‌کردیم - و هرگز با چیزی که ارزش تفکر داشته باشد، پاداش نمی‌گیریم که شاید ارزش دیدن این اثر را داشته باشد.