فیلم Steel Magnolias 1989

از همان ابتدا مشخص است که این اثر از صحنه اقتباس شده است. دیالوگ‌ها—به‌طور کلی—همان آوا و هیجان نمایشی آثار تئاتری را دارند و صادقانه بگویم، به شکلی شبیهِ نسخه‌ای تقلیدی از سبک تنسی ویلیامز، نسبتاً خوب جواب می‌دهند. این وجه اقتباسی وقتی آشکارتر می‌شود که فیلم می‌خواهد هم خنده‌دار باشد و هم بیننده را به گریه بیندازد. و همان‌طور که گفتم، ایرادی در این...

از همان ابتدا مشخص است که این اثر از صحنه اقتباس شده است. دیالوگ‌ها—به‌طور کلی—همان آوا و هیجان نمایشی آثار تئاتری را دارند و صادقانه بگویم، به شکلی شبیهِ نسخه‌ای تقلیدی از سبک تنسی ویلیامز، نسبتاً خوب جواب می‌دهند. این وجه اقتباسی وقتی آشکارتر می‌شود که فیلم می‌خواهد هم خنده‌دار باشد و هم بیننده را به گریه بیندازد. و همان‌طور که گفتم، ایرادی در این نیست؛ بازیگران حرفه‌ای‌اند و هر از گاهی آوردن حال و هوای تئاتر به نشیمن خانه‌مان تجربهٔ خوشایندی است. «Steel Magnolias» در سراسر فیلم تجربه‌ای عاطفی تهی ارائه می‌دهد؛ تلاشی است برای تقلید از فیلم ضعیف «Beaches» (۱۹۸۸) و تا حد زیادی همان ناکامیِ چشمگیر و کم‌اثر آن فیلم را تکرار می‌کند. این بار با گروهی از زنان روبه‌رو می‌شویم که پیوسته دربارهٔ مجموعه‌ای از حرف‌های خنده‌آمیز و بی‌اهمیت پچ‌پچ می‌کنند—نوشته شده است که ما باید به این‌ها اهمیت دهیم یا از آن‌ها سرگرم شویم—ولی در عمل هیچ‌یک از این اهداف محقق نمی‌شود. چندان هم عجیب نیست، چون بخش بزرگی از فیلم مستقیماً مخاطبی زن را هدف گرفته که احتمالاً آن را بیشتر می‌پسندد، در حالی که بقیهٔ ما فقط آن را تحمل می‌کنیم—و آرزو می‌کنیم که به‌جای این داریم «Die Hard» تماشا می‌کردیم—و در پایان هیچ پیام یا تجربهٔ فکری قابل‌تأملی به ما داده نمی‌شود که تماشای آن را توجیه کند.