فیلم Fingernails 2023

«Fingernails» عنوانی دقیق برای این فیلم علمی–تخیلی با ایده‌ی محوری قوی است. کریستوس نیکو در حالی که از تحقق کامل پتانسیل داستانی و مفهومی‌اش بازمی‌ماند، باز هم یک نقد هوشمندانه و برانگیزاننده دربارهٔ رفتارهای انسانی متاثر از عشق و فناوری ارائه می‌دهد. جسی باکلی و ریز احمد در رهبری بازی‌ها موفق‌اند و فیلم قصه‌ای پیش‌بینی‌پذیر اما پیوسته جذاب، انسانی و خنده‌دار ترتیب می‌دهد. با این...

«Fingernails» عنوانی دقیق برای این فیلم علمی–تخیلی با ایده‌ی محوری قوی است. کریستوس نیکو در حالی که از تحقق کامل پتانسیل داستانی و مفهومی‌اش بازمی‌ماند، باز هم یک نقد هوشمندانه و برانگیزاننده دربارهٔ رفتارهای انسانی متاثر از عشق و فناوری ارائه می‌دهد. جسی باکلی و ریز احمد در رهبری بازی‌ها موفق‌اند و فیلم قصه‌ای پیش‌بینی‌پذیر اما پیوسته جذاب، انسانی و خنده‌دار ترتیب می‌دهد. با این حال پیام‌های متناقض و پایانی که به‌نظر اجباری و ریاکارانه می‌آید، به کل اثر بی‌انصافی می‌کنند؛ این فیلم شایستهٔ پایان‌بندی بهتر و بامعناتری برای مطالعهٔ پیچیدگی‌ها و قدرت عشق بود. فرض مرکزی فیلم این است که زوج‌ها می‌توانند با آزمونی پزشکی — که در آن یکی از ناخن‌های هر یک از طرفین از ریشه کنده می‌شود — به‌طرز «علمی» سازگاری عاشقانهٔ خود را بسنجند. موسسه‌ای که این آزمایش‌ها را برگزار می‌کند، برای تقویتِ رابطه‌ها مجموعه‌ای درس‌های ساختاربندی‌شده و گاه خنده‌دار ارائه می‌دهد تا صمیمیت را افزایش دهد. اما آیا این تمرین‌ها گواهی قطعیِ موفقیت یک رابطه‌اند؟ این سؤال توسط شخصیتی تازه‌وارد (جسی باکلی) مطرح می‌شود که نسبت به دوام رابطه‌اش با «عشق تأییدشده‌اش» شک دارد، و وقتی با همکار آموزشی (ریز احمد) روبه‌رو می‌شود که کشش متقابلِ حسّی بین‌شان شکل می‌گیرد، تناقضِ دل و عقل ملموس‌تر می‌شود. فیلم به‌خوبی به این پرسش‌ها می‌پردازد و در عین حال با طنزی لطیف و موقعیت‌های غریب و تئوریک، بیننده را به فکر وامی‌دارد؛ ویژگی‌هایی که نیکو را در فیلم اولش نیز متمایز کرده بودند. اجراهای خوب بازیگران اصلی و بازیگران مکمل، شوخی‌های ماهرانه که به تقابل با فیلم‌های دیگر اشاره دارد، و موسیقی متنِ گزیده‌شده که فضا را به‌درستی شکل می‌دهد، از نقاط قوت اثرند. با این همه، ریتمِ کلی در برخی سکانس‌ها نیاز به پرداخت بیشتر داشت و پایان‌بندی نیز می‌توانست توسعه‌یافته‌تر باشد؛ این کاستی‌ها اما لطمهٔ زیادی به کیفیت کلی وارد نمی‌کنند. از سوی دیگر، فیلم در باورپذیریِ برخی موقعیت‌ها و ایده‌ها ضعیف عمل می‌کند. برخی صحنه‌ها و تلاش‌های طنزآمیز زود بی‌اثر می‌شوند و کلیتِ داستان گاهی بیش از حد معمولی و شبیه به مثلث‌های عاشقانهٔ تکراری می‌نماید. مؤسسهٔ «آزمونِ ناخن» شبیه به انواع شبه‌علم‌ها و کلاهبرداری‌های معنوی است؛ موضع سرسختانه‌اش دربارهٔ یک‌نفسِ پایبندی مادام‌العمر و شعارهایی همچون «دیگر طلاقی نخواهد بود» به‌راحتی می‌توانست فیلم را به نقدی تندتر علیه فرقه‌وارگی و دست‌کاری عاطفی بدل کند، اما فیلم این مسیر را تمام‌قد دنبال نمی‌کند. این فیلم فرصت‌های زیادی برای تبدیل شدن به کمدی اغراق‌آمیز یا درامی جسورانه با عناصر سوررئال داشت که بعضی از آن‌ها به‌خاطر انتخاب محتاطانهٔ سازندگان از دست رفت. مثلاً می‌شد آزمایش‌های نمایشی‌تر یا پیامدهای اخلاقی و عاطفیِ عمیق‌تری از اعلام نتایج به زوج‌ها را بررسی کرد، یا نقش واقعی «آزمایش» (آیا خود عملِ کندنِ ناخن مهم‌تر است یا پذیرش آن؟) را پررنگ‌تر ساخت. در حال حاضر بسیاری از پرسش‌های جذابِ فیلم نیمه‌کاره می‌مانند و فیلم به‌جای جسارت بیشتر، راه میانه را انتخاب کرده است. صحنه‌هایی مانند تمرین‌های عجیبِ مؤسسه (مانند تمرین زیر آب یا آزمون‌های بویایی و سرانجامِ کندن ناخن) لحظات بامزه و غافلگیرکننده‌ای دارند، اما گاهی به‌نظر می‌رسد فقط برای شوک یا طنز سطحی به کار رفته‌اند نه برای کنکاشِ عمیق‌تر. بازی جسی باکلی گاهی یادآور تواناییِ او در انتقال احساسات لطیف و درونی است و ریز احمد نیز حضور حسّی و قابل‌قبولی دارد؛ اما قصه در پرداخت برخی رخدادها از آن‌ها بهرهٔ کامل نمی‌برد. در مجموع، «Fingernails» فیلمی اندیشمندانه و خوش‌ساخت است که با وجود ضعف‌هایی در انسجامِ مفهومی و یک پایان تا حدی زورچپان، تجربه‌ای دلنشین و قابل‌تأمل فراهم می‌آورد. اگر از آثار عاشقانه با طعمِ علمی-تخیلی وsatire لذت می‌برید، ارزش دیدن دارد — اما انتظار پایان‌بندی کامل و پاسخ‌های قطعی به همهٔ پرسش‌های مطرح‌شده را نداشته باشید.