فیلم Maggie’s Plan 2015

در تازه‌ترین اثر مستقل که خود را به‌عنوان جایگزینی «هوشمندانه» برای کمدی‌های عاشقانهٔ کلیشه‌ای معرفی می‌کند، فیلم «نقشهٔ مگی» بلندپروازانه عمل می‌کند و تلاش قابل‌قبولی می‌کند، اما متأسفانه موفق نیست. فیلم را ربکا میلر نوشته و کارگردانی کرده و از داستان اصلی کارن ریلالدی اقتباس شده است. نوشته تا حدی خوب است، اما فیلم در برانگیختن خنده‌های واقعی ناتوان است و یادآور نمونه‌های کم‌رمقِ برخی...

در تازه‌ترین اثر مستقل که خود را به‌عنوان جایگزینی «هوشمندانه» برای کمدی‌های عاشقانهٔ کلیشه‌ای معرفی می‌کند، فیلم «نقشهٔ مگی» بلندپروازانه عمل می‌کند و تلاش قابل‌قبولی می‌کند، اما متأسفانه موفق نیست. فیلم را ربکا میلر نوشته و کارگردانی کرده و از داستان اصلی کارن ریلالدی اقتباس شده است. نوشته تا حدی خوب است، اما فیلم در برانگیختن خنده‌های واقعی ناتوان است و یادآور نمونه‌های کم‌رمقِ برخی آثار وودی آلن می‌شود. گرتا گرویگ در نقش مگی انتخابی عالی است؛ رفتارش جذاب است و با ایفای ایتن هاوک که یکی از بهترین نقش‌آفرینی‌هایش را به‌عنوان استاد «مردم‌شناسی داستان‌—‌انتقادی» ارائه می‌دهد، خوب هم‌پوشانی دارد (اگر عنوان شغلی او برایتان خنده‌دار است، احتمالاً شما مخاطب هدف این فیلمید). جولیان مور هم در نقش استاد برجسته اما سرد دانشگاه کلمبیا بازی قابل‌قبولی دارد. بازیگران تلاش خود را کرده‌اند؛ کاش فیلمنامه بهتری برای کار داشتن. فیلم در لحن کلی دچار سردرگمی است: بخشی کمدی آشفته، بخشی فلسفهٔ هیپستر و بخشی درام-کمدی خانوادگی است. تأکید زیاد روی یک نوپا (آی‌دا روهاتین) که به‌طرز قابل‌دوستی بازی می‌کند، برای من به‌عنوان کسی که والد نیستم بی‌اهمیت و زائد به‌نظر آمد؛ بخش کودکانهٔ فیلم به‌نحو قابل‌توجهی از داستان اصلی اضافه است. مایا رودولف و بیل هیدر در نقش‌های فرعی کم‌اثر هدر رفته‌اند؛ کاراکترهایشان توسعه نیافته‌اند و صرفاً برای چند خط خنده‌آور (که چندان خنده‌دار هم نیستند) حضور دارند. در واقع پیرنگِ مشخص و محکمی وجود ندارد و اتفاقات زیادی در راستای آن رخ نمی‌دهد؛ فیلم بیشتر گفت‌وگو و رشته‌ای از موقعیت‌های بامزه است که همگی تا حدی مربوط به «نقشهٔ بزرگ مگی» هستند. پایان‌بندیِ پرهیجانِ فیلم نیز آن‌قدرها شوکه‌کننده نیست و قابل پیش‌بینی به‌نظر می‌رسد. من از این فیلم بیزار نبودم، اما دقیق نمی‌دانم آن را به چه کسی توصیه کنم. شاید اگر طرفدار گرویگ یا هاوک هستید، ارزش اجاره کردن داشته باشد. *** فیلمی نسبتاً تازه و دل‌نشین در ژانر درام-رومانتیک که با موضوع خیانت و طلاق سروکار دارد. اثر دیگری از ربکا میلر که پس از شش سال غیبت بازگشتی قابل‌قبول است، هرچند شاهکار نیست. انتخاب بازیگران چشمگیر است و فیلم به‌ویژه مناسب طرفداران معمولی آثار گرِتا گرویگ است؛ اگر از تماشای فیلم‌های او لذت می‌برید، احتمالاً از این فیلم هم لذت خواهید برد. با این حال اجرای همیشگی و آشنای گرویگ برای من کمی خسته‌کننده بود — اغلب نقش‌هایش کم‌دغدغه، شوخ و لطیف‌اند و دوست داشتم او نقش‌ها و ژانرهای متفاوت‌تری تجربه کند. ایتن هاوک و جولیان مور نقش‌های حمایتی خوب و مناسبی دارند و همهٔ بازیگران سهم کافی از تصویر دارند و چند دیالوگ خوب نیز ارائه می‌دهند. من از فیلم بیش از آنچه انتظار داشتم لذت بردم؛ داستان خوب است و روایت فیلم به‌خوبی شکل گرفته است. فیلم دارای رده‌بندی R است، در غیر این صورت می‌توانست برای گروه سنی گسترده‌تری مناسب باشد. تا حدودی یادآور سبک ارائهٔ وودی آلن است؛ حتی در لحظات دشوار، شخصیت‌ها خونسرد و متین رفتار می‌کنند که این ویژگی فیلم را به تجربه‌ای کم‌استرس تبدیل می‌کند — برای موقعیتی که روز بدی را گذرانده‌اید ممکن است حالتان را بهتر کند. نباید انتظار خنده‌های بلند و پرهیجان در قسمت‌های کمدی داشت. در کل دیدنش ارزش دارد؛ کسانی که می‌گویند فیلم خیلی بد است مبالغه کرده‌اند. منتقدان واکنش مثبتی نشان دادند و اگر از فیلم‌های متعادل و باکیفیت لذت می‌برید، خودتان ببینید و قضاوت کنید. فیلم ویژگی‌های خوبی دارد، اما اگر گرویگ در آثار بعدی نقش‌های متمایزتر انتخاب نکند، ممکن است دیگر علاقه‌ای به دیدنِ فیلم‌های او نداشته باشم؛ به‌هرحال این فیلم را بیشتر به بزرگ‌سالان توصیه می‌کنم تا جوان‌ترها. امتیاز: 7/10