فیلم Shakespeare in Love 1998

آیا کسی این فیلم را به‌خاطر می‌آورد؟ من بله، اما تنها چون همین فیلم باعث شد از مراسم اسکار زده شوم. از آن زمان دیگر به تماشای اسکار نپرداختم. آن تجربه بیدارکننده‌ای بود که نشان می‌داد همه‌چیز دستکاری شده است و کیفیت فیلم به اندازهٔ رشوه و لابی اهمیتی ندارد. این فیلم جایزهٔ بهترین فیلم را از Saving Private Ryan گرفت. بعد هم برای بهترین فیلمنامه...

آیا کسی این فیلم را به‌خاطر می‌آورد؟ من بله، اما تنها چون همین فیلم باعث شد از مراسم اسکار زده شوم. از آن زمان دیگر به تماشای اسکار نپرداختم. آن تجربه بیدارکننده‌ای بود که نشان می‌داد همه‌چیز دستکاری شده است و کیفیت فیلم به اندازهٔ رشوه و لابی اهمیتی ندارد. این فیلم جایزهٔ بهترین فیلم را از Saving Private Ryan گرفت. بعد هم برای بهترین فیلمنامه از Bulworth پیشی گرفت. همین‌ها کافی بود تا من شک کنم؛ Bulworth اصلاً شایستهٔ مقام بهترین فیلم نبود، اما فیلمنامهٔ اصلی هم به‌نظر تا حد زیادی قطعی می‌آمد، همان‌طور که Saving Private Ryan برای بهترین فیلم قطعی به‌نظر می‌رسید. بعد این فیلم جایزهٔ بهترین موسیقی متن را هم از فیلم‌هایی مثل Mulan، A Bug's Life و Prince of Egypt گرفت که عجیب بود، چون در مقایسه با رقبا با معیارهای بخش موسیقی کمدی یا موزیکال چندان جور درنمی‌آمد. حالا اما از آنچه به‌جا مانده چه چیزی به‌یاد مانده؟ اگر اصلاً به یاد باشد، بیشتر به خاطر شکست دادن Saving Private Ryan است که خودش تبدیل به یک کلاسیک شده. Shakespeare in Love بیشتر به خاطر توفانی که در جوایز به‌پا کرد به‌یاد می‌آید تا به‌خاطر کیفیتش. داستان در اواخر حکومت ملکه الیزابت اول می‌گذرد؛ درامی خوش‌طبع که ویلیام شکسپیرِ خسته و بی‌الهام (جوزف فینز) را در دوران کمبود ایده و پول نشان می‌دهد. او تحت‌فشار است—از سوی ریچارد بربیج (مارتین کلونز) و فیلیپ هنسلو (جفری راش با بازی خشک و خونسردش)—برای کاری که باید قبلاً نوشته باشد. وقتی گوئینت پالترو که شور و شوقی خاص برای تئاتر دارد، خود را مبدل به «توماس کنت» می‌کند و برای نقش تست می‌دهد، شکسپیر سریعاً هویت او را می‌فهمد و الهاماتش دوباره جریان می‌یابد. اما مشکل این است که او—ویولا ده لسپس—نامزد «لرد وزِکس» (کالین فرث) است و تا مهرِ پدرش به‌عنوان جهیزیه فراهم نشود، برای آمریکا می‌فرستندش. آنچه رخ می‌دهد، درامی تند، شوخ و رمانتیک است که بازیگران زیادی در ایجاد حس گروهیِ داستان نقش موثری دارند. فینز در نقش نمایشنامه‌نویس گرفتار در تنگنا می‌درخشد؛ پالترو، راش، بن افلک که به‌طرز غافلگیرکننده‌ای مؤثر است، ایمِلدا استانتون در نقش پرستار دانا و دنیا دیده، جیم کارتر در نسخهٔ روی صحنهٔ آن شخصیّت و بارنابی کی در نقش نولِ بازیگوش، همه عملکردهای قابل توجهی ارائه می‌دهند. طراحی لباس و لوکیشن‌ها چشمگیرند و نویسندگی مارک نورمن و سر تام استوپارد بذله‌گو و الهام‌بخش است—آن‌ها به‌طرزی هوشمندانه از آثار خودِ بارد در فیلمنامه بهره می‌گیرند. این همه توانایی بازیگری می‌توانست داستان را تحت‌الشعاع قرار دهد، اما جان مدن همه‌چیز را در یک جهت نگه می‌دارد. فیلم احتمالاً بیشتر به‌عنوان جایزهٔ تسلی‌بخش جودی دنچ (پس از نباختن برای Mrs. Brown سال قبل) به‌یاد مانده است؛ بازی او خوب است، اما این داستان فراتر از آن تک‌آهنگ است و به تجربه‌ها و مصائبِ نمایشنامه‌نویسی عاشق می‌پردازد. کمی کش‌دار است و چند بار حس می‌کنید تمام شده، اما در مجموع قصه‌ای است که خودِ نویسندهٔ عنوان فیلم احتمالاً از آن لذت می‌برد.