فیلم Café Society 2016

پسری از شرق و دختری از غرب؛ انتخاب زندگی‌شان در برابر رومانس اگر عاشق فیلم یا منتقد سینما هستید، سال بدون دیدن فیلمی از وودی آلن کامل نمی‌شود. او مثلِ تاکاشی میکهٔ هالیوود است؛ پُرکار و قابلِ اعتماد. وودی آلن سبک خاص خودش را در تصویرپردازی سینمایی دارد، شبیه وس اندرسون و چند کارگردان معدود دیگر. یگانگی و منحصر‌به‌فرد بودن آثارش مشخصهٔ آن‌هاست و این فیلم...

پسری از شرق و دختری از غرب؛ انتخاب زندگی‌شان در برابر رومانس اگر عاشق فیلم یا منتقد سینما هستید، سال بدون دیدن فیلمی از وودی آلن کامل نمی‌شود. او مثلِ تاکاشی میکهٔ هالیوود است؛ پُرکار و قابلِ اعتماد. وودی آلن سبک خاص خودش را در تصویرپردازی سینمایی دارد، شبیه وس اندرسون و چند کارگردان معدود دیگر. یگانگی و منحصر‌به‌فرد بودن آثارش مشخصهٔ آن‌هاست و این فیلم هم قصه‌ای پیچیده در ژانر رومانس است که نیمهٔ اول در لس‌آنجلس و نیمهٔ دوم در نیویورک جریان دارد. جوانی یهودی-آمریکایی برای امتحان شانسش در هالیوود از دایی‌اش، که یکی از پرمشغله‌ترین و معروف‌ترین ایجنت‌های سینماست، کمک می‌گیرد. او عاشق دستیار شخصی دایی‌اش می‌شود، اما او می‌گوید از قبل دوست‌پسری دارد که در حال حاضر حضور ندارد. با پیچ‌وخم‌هایی در داستان، ما با یک مثلث عشقی روبه‌رو می‌شویم. اینکه کدام رابطه پایدار می‌ماند و همه‌چیز چگونه به پایان می‌رسد، پردهٔ پایانی فیلم را شکل می‌دهد. همان‌طور که معمول است، روایت پس‌زمینهٔ وودی آلن در داستان‌گویی نقش مهمی دارد و مشکلات و تنش‌های عاشقانه به‌خوبی روایت شده‌اند. فیلم شروع بسیار خوبی دارد و در میانه به بهترین شکل پیش می‌رود، اما پایان چندان رضایت‌بخش نیست. از پایان فیلم—به‌ویژه ده تا پانزده دقیقهٔ پایانی—خوشم نیامد. با این حال خوشبختانه فیلم از کلیشه‌های همیشگی فاصله می‌گیرد و تیتراژ آغاز می‌شود در حالی که همه‌چیز کاملاً روشن نشده است. این نوع پایان‌بندی روشی است که بسیاری از فیلم‌ها به کار می‌برند؛ روشی نه چندان هوشمندانه ولی قابل‌قبول. با همهٔ این‌ها، فیلم ارزش دیدن دارد: به‌خاطر داستان قابل‌قبول، بازی‌های خوب و به‌ویژه حضور وودی آلن. ۶/۱۰