فیلم Infinitely Polar Bear 2014

فیلم درباره پدری و دو دختر کوچکش است که در کنار هم حضور دارند. داستان بر اساس اتفاقات واقعی دوران کودکی کارگردان ساخته شده و این نخستین تجربهٔ کارگردانی اوست. مارک روفالو و زویی سالدانا نقش والدین را بازی می‌کنند و شخصیت دوازده‌سالهٔ دختر توسط دختر واقعی کارگردان اجرا شده است. ترکیب تیم خیلی خوب است: مادر کارگردان است، دختر زیر نظر او بازی می‌کند، پدر...

فیلم درباره پدری و دو دختر کوچکش است که در کنار هم حضور دارند. داستان بر اساس اتفاقات واقعی دوران کودکی کارگردان ساخته شده و این نخستین تجربهٔ کارگردانی اوست. مارک روفالو و زویی سالدانا نقش والدین را بازی می‌کنند و شخصیت دوازده‌سالهٔ دختر توسط دختر واقعی کارگردان اجرا شده است. ترکیب تیم خیلی خوب است: مادر کارگردان است، دختر زیر نظر او بازی می‌کند، پدر تهیه‌کننده است و داستان هم مربوط به خودشان است. ابتدا نگران بودم که فیلم از نظر احساسی مرا آزار دهد، چون به‌راحتی تحت‌تأثیر چنین موضوعاتی قرار می‌گیرم؛ اما برای این آماده بودم و می‌خواستم یک فیلم احساساتی ببینم. در پایان تجربه‌ای فراتر از انتظارم داشتم و لذت بردم. داستان خانوادهٔ کوچکی است؛ پدر، مادر و دو دختر کوچک، در بوستون سال 1978. به‌خاطر وضعیت پدر، خانواده‌ای که برای تربیت و تحصیل بهتر فرزندان به حمایت مالی نیاز دارد، مادر تصمیم می‌گیرد چند سال از عمرش را فدا کند و دوباره به دانشگاه برود تا فارغ‌التحصیل شود و شغلی پیدا کند. در این سال‌ها نوبت پدر و دختران است تا با هم زندگی کنند؛ سال‌هایی که هم می‌تواند بدترین کابوسشان و هم بهترین سال‌های عمرشان باشد. «پدری: شجاع‌تر خواهیم بود، بابا. دفعهٔ بعد قول می‌دهم شجاع‌تر باشیم.» چند صحنه واقعاً ترسناک بود، به‌ویژه خلق‌وخوی پرتلاطم نقش پدر و بازی بچه‌ها با چاقو. فیلم یک درام خانوادگی دوست‌داشتنی است، اما بیشتر مناسب بزرگ‌سالان چون مصرف زیاد سیگار—مارک روفالو در اکثر صحنه‌ها سیگار می‌کشد—و استفادهٔ قابل‌توجه از الفاظ رکیک وجود دارد. بنابراین فیلم ردهٔ سنی R دارد. فضای دههٔ ۷۰ بسیار خوب ساخته شده بود و حال‌وهوای آن زمان را به‌خوبی منتقل می‌کرد. تنها نکتهٔ آزاردهنده این بود که بچه‌ها از نظر ظاهری رشد نکرده‌اند، در حالی که خودروها، لباس‌ها، جامعه و دوربین‌ها تغییر می‌کنند؛ هرچند این تغییرات زمان را به‌صورت افراطی جلو نمی‌برد و مشکلی بزرگ ایجاد نمی‌کرد. ریتم فیلم همیشه قوی بود و لحظات کسالت‌آور نداشت؛ هرگاه احساس غم سنگین می‌شد، سریع با نیرویی مشابه برگردانده می‌شد و همین سبب شد کاملاً درگیر فیلم شوم. احساسات ساده و بی‌ریای خانوادگی هم به‌طرزی جذاب و دلنشین ارائه شده‌اند. در مورد بازی‌ها: مارک روفالو قطعاً شایستهٔ نامزدی اسکار است؛ این بهترین اجرای او در نقش اولی است که دیده‌ام و احتمالاً بهترین نقش‌آفرینی دوران حرفه‌ایش باشد. برای من این اجرا شبیه نسخهٔ امسالِ اجرای جی.کی. سیمونز در فیلم «ویپلش» است. جمله‌ای از فیلم: «پدر ما کاملاً شبیه خرس قطبی است.» زویی سالدانا مانند همیشه نقش خود را با جذابیت و متانت ایفا کرده و هوادارانش را ناامید نمی‌کند. زوج روی پردهٔ روفالو و سالدانا بسیار طبیعی و واقعی به‌نظر می‌رسند. دو دختر کوچک هم در نخستین فیلمشان فوق‌العاده هستند. تمرکز فیلم تقریباً کامل بر این چهار نفر است و شخصیت‌های بیرونی به‌ندرت و با دیالوگ‌های محدود ظاهر می‌شوند. معنای عنوان فیلم، اگر دقت کنید، به‌خوبی توضیح داده می‌شود و بسیار بامزه است. تلفیق روایت قدرتمند و موسیقی پس‌زمینه عالی است. موسیقی‌ها (بعضی از آن‌ها در OST نیستند) هم بسیار خوب‌اند و تا هنگام تیتراژ پایانی همراه فیلم هستند. «آهنگ دزدان دریایی» که توسط کارگردان نوشته شده و «Oogum Boogum» را دوست داشتم؛ بسیاری از قطعات را برای اولین بار می‌شنیدم و می‌خواستم آن‌ها را به مجموعهٔ موسیقی فیلمم اضافه کنم. در مجموع، فیلم در پایان حالتان را به‌طرز مثبتی دگرگون می‌کند. فیلم الهام‌بخش است؛ باعث می‌شود به داشتن خانوادهٔ کوچک و فرزند فکر کنید. به‌ویژه دیدگاه پدری و مسئولیت عظیمی که بر دوش اوست، به‌خوبی به تصویر کشیده شده و دختران نیز پدرشان را از گمراهی نجات می‌دهند. آن‌ها در کنار هم می‌مانند و نمونه‌ای از رابطهٔ والد و فرزند را—هرچند با تلخی‌های انسانی—نشان می‌دهند. این یک جواهر نادر و بدون شک کاملاً لذت‌بخش است. فیلم کم‌سر و صدا وارد شد؛ پوسترهای اولیه چندان جذاب نبودند و باعث شد اول از دیدنش دست بکشم، اما در ادامه تبدیل به یکی از فیلم‌های مورد علاقه‌ام در سال 2015 شد. عاشقان سینما قطعاً این درام خانوادگی دلگرم‌کننده را دوست خواهند داشت و من قویاً دیدنش را پیشنهاد می‌کنم. همان‌طور که همیشه می‌گویم، آن را از دست ندهید. ۹/۱۰