فیلم Central Station 1998

«دورا» (با بازی فرناندا مونتنگرو) زمانی معلم مدرسه بود، اما حالا کنار میزی در ایستگاهی در ریودوژانیرو می‌نشیند و به ازای چند رئال برای مسافران بی‌سوادی که از او کمک می‌خواهند نامه می‌نویسد. او در آغاز به زنی و پسر جوانی که سر می‌زنند توجه چندانی ندارد، جز اینکه شاید پسر چندان قابل اعتماد به‌نظر نمی‌رسد. وقتی تراژدی‌ای ناگهان بر سر این دو می‌افتد، پسر...

«دورا» (با بازی فرناندا مونتنگرو) زمانی معلم مدرسه بود، اما حالا کنار میزی در ایستگاهی در ریودوژانیرو می‌نشیند و به ازای چند رئال برای مسافران بی‌سوادی که از او کمک می‌خواهند نامه می‌نویسد. او در آغاز به زنی و پسر جوانی که سر می‌زنند توجه چندانی ندارد، جز اینکه شاید پسر چندان قابل اعتماد به‌نظر نمی‌رسد. وقتی تراژدی‌ای ناگهان بر سر این دو می‌افتد، پسر جوان جوسئه از او می‌خواهد نامه‌ای دیگر بنویسد—او هنوز مشکوک است که نامه قبلی را پست نکرده باشد. این نامه برای پدرش در شهری دورافتاده است، اما او که تنها و بی‌پول است در شهری پرخطر چه خواهد کرد؟ با اینکه هر دو در ابتدا مشتاق‌اند از دست دیگری خلاص شوند، سفرِ مشترکی را آغاز می‌کنند که امید دارند جوسئه را به پدرش برساند. این سفر طبیعتاً باعث می‌شود این همراهان بی‌میل گاهی با هم درگیر شوند، چون پول اندک‌شان حتی تا کرایه اتوبوس هم کفاف نمی‌دهد. اگر به مقصد برسند، آیا فرصتی برای دیدار و آشتی با پدر وجود دارد، و اصولاً آیا جوسئه مردی را که هنوز ملاقات نکرده خواهد شناخت؟ باید گفت کمتر در پرده سینما شیمی‌ای به این جذابی میان دو بازیگر دیده‌ام. مونتنگرو رفتار طبیعی و قابل‌باوری دارد—نه تنها در تصویر کردن شخصیت خودش، بلکه در هماهنگی با وینیسیوس دِ اولیویرا که نقش پسر بازیگوش را بازی می‌کند و کم‌کم به شخصیتی بسیار کاریزماتیک و در حال رشد بدل می‌شود. عنصر سفر جاده‌ای همان‌طور که انتظار می‌رود رابطه‌شان را مستحکم می‌کند، اما هم‌زمان بخش‌هایی از زندگی در مناطق نسبتاً فقیر و کم‌توسعهٔ داخلی برزیل و انسان‌دوستی مردم آن را نشان می‌دهد. این داستان از یک فصل مهم در زندگی هر دو شخصیت می‌گوید، اما پایانش کاملاً بسته نیست و من این نیمه‌تمامی را بسیار مؤثر یافتم؛ به‌ویژه که فیلم تلاشی برای خلق موقعیت‌های بیش‌ازحد ملودراماتیک یا نمایشی نمی‌کند. دیالوگ‌های ماهرانه زیرساخت اثرند و در میان جدیت داستان، طنزی شخصیتی فراهم می‌آورند؛ فیلمی تقریباً دو ساعته که داستانی گرم، سرگرم‌کننده و عاشقانه را روایت می‌کند—داستانی تأثرانگیز و واقعاً دوست‌داشتنی.