فیلم Your Highness 2011

تماشای نسبتاً خوبی بود؛ شاید دوباره ببینمش و برای طرفداران طنزهای رکیک که دنبال چیزی متفاوت‌اند قابل توصیه است. معمولاً در فیلم‌های فانتزی شوخی‌های کم‌تری دیده می‌شود و در کمدی‌ها هم عناصر فانتزی کمتر به چشم می‌آید، بنابراین احتمالاً سازندگان فکر می‌کردند دارند بازار منحصربه‌فردی را هدف می‌گیرند. اما راستش مثل این است که کسی یک فیلم فوق‌العاده در مایه‌های Dungeons & Dragons نوشته و بعد...

تماشای نسبتاً خوبی بود؛ شاید دوباره ببینمش و برای طرفداران طنزهای رکیک که دنبال چیزی متفاوت‌اند قابل توصیه است. معمولاً در فیلم‌های فانتزی شوخی‌های کم‌تری دیده می‌شود و در کمدی‌ها هم عناصر فانتزی کمتر به چشم می‌آید، بنابراین احتمالاً سازندگان فکر می‌کردند دارند بازار منحصربه‌فردی را هدف می‌گیرند. اما راستش مثل این است که کسی یک فیلم فوق‌العاده در مایه‌های Dungeons & Dragons نوشته و بعد صفحه‌صفحه سعی کرده با شوخی آن را خراب کند. یک فیلم شایستهٔ نمرهٔ 9 از 10 در پس این اثر پنهان شده بود اگر داستان کمی جدی‌تر روایت می‌شد. دنی مک‌برد و جیمز فرانکو عملاً همان کاری را می‌کنند که معمولاً می‌کنند، اما در لباس‌های دوره‌ای؛ حتی به نظر می‌رسد در مقایسه با بقیه اصلاً لهجه‌ خاصی ندارند. فرانکو لحنی پرنوسان دارد که زویی داشنل هم آن را تکرار می‌کند، اما او بیشتر نقش یک ماک‌گافین زنده را دارد و فقط دو شوخی خوب به او اختصاص داده شده است. در یک پارودی، عملاً او را با یک عروسک جنسی جایگزین می‌کنند و هنگام دیالوگ‌هایش مکث می‌زنند. ناتالی پورتمن سطح بازیگری بسیار بالاتری نسبت به بقیه دارد و واقعاً نمی‌دانم چه چیزی او را به این پروژه کشانده جز اینکه فرصت منحصربه‌فردی برای بازی در نقش یک زن قهرمان در سبک D&D بوده است. صادقانه دوست داشتم یک فرنچایز سینمایی بر اساس شخصیت او می‌دیدم. او نقش آدم جدی مقابل این گروه ابله را خیلی خوب بازی می‌کند؛ با طنزی ظریف‌تر که در تقابل با شوخی‌های رکیک دیگران به‌خوبی جواب می‌دهد. و اشتباه نکنید، او واقعاً بازیگر بامزه و بااستعدادی است. داستان کلی از نظر ساختار برای یک ماجراجویی نقش‌آفرینی کمی کلیشه‌ای است، اما پر از شخصیت‌ها و ضدقهرمانان جذاب است، و واقعاً فکر می‌کنم بتوانم این فیلم را به‌نوعی به سناریویی برای یک کمپین تبدیل کنم. لازار در واقع یک شرور خوب پرداخته‌شده است که ساختار پشتیبانی مناسبی از دستیاران و منابع دارد، هرچند هدف نهایی‌اش نسبتاً ساده است. Ma-Tee-Tee، هرچند اغراق‌آمیز، ممکن است یکی از شرورهای موردعلاقه‌ام باشد. او رهبری است که ظاهراً جامعه‌ای مطابق میل خود ساخته، قدرتش را به‌دست آورده یا خلق کرده و حتی سیستمی—گرچه ناعادلانه—ایجاد کرده که به جنگجویان شانس مبارزه برای به‌دست آوردن آزادی می‌دهد. نکاتی هست که واقعاً در این فیلم دوست داشتنی‌اند، و در عین حال بخش‌هایی هم وجود دارد که صرفاً برای جذب توجه و تولید طنزی خودنمایانه به اثر اضافه شده‌اند.