فیلم Prince of Persia: the Sands of Time 2010

شن‌هایی برای آینده در نهایت همین است که هست: اقتباسی از یک بازی ویدیویی با حمایت دیزنی و از نوع پرفروش. با این حال فیلم به‌خوبی به‌عنوان یک ماجراجویی فانتزی خانوادگی جواب می‌دهد؛ شمشیر و صندل، سپر و پوشش‌های محلی به وفور دیده می‌شوند. جنبه‌های اساطیری و جادویی، حرکت‌ها و جلوه‌های بصری پرزرق‌وبرق و تصویربرداری HD برای چشم‌ها لذت‌بخش است. بازیگران اصلی خوش‌چهره، دوست‌داشتنی و پرانرژی‌اند...

شن‌هایی برای آینده در نهایت همین است که هست: اقتباسی از یک بازی ویدیویی با حمایت دیزنی و از نوع پرفروش. با این حال فیلم به‌خوبی به‌عنوان یک ماجراجویی فانتزی خانوادگی جواب می‌دهد؛ شمشیر و صندل، سپر و پوشش‌های محلی به وفور دیده می‌شوند. جنبه‌های اساطیری و جادویی، حرکت‌ها و جلوه‌های بصری پرزرق‌وبرق و تصویربرداری HD برای چشم‌ها لذت‌بخش است. بازیگران اصلی خوش‌چهره، دوست‌داشتنی و پرانرژی‌اند و هرچند بارها به اینکه فیلم بر پایهٔ بازی ویدیویی است اشاره می‌کند (پریدن و غلتیدن، پریدن و غلتیدن)، طراحی صحنه‌ها و بدلکاری‌ها هوشمندانه است و حس نوستالژیک و قدیمیِ داستان، که به‌طرز جذابی شبیه ماجراهای سینباد است، به فیلم می‌آید. فیلم از کمال فاصله دارد و اگر کسی مایل باشد، می‌تواند کاستی‌های تولید را با دقتی بی‌رحمانه تحلیل کند، اما بهتر است آن را مثل شخصیت‌آفرینی آلفرد مولینا دید: با زبانِ به گونه‌ای شوخ و با درک کامل از اینکه این یک سرگرمی سبک و پاپ‌کورنی است. «شاهزادهٔ پارس» بعد از تیتراژ فراموش‌شدنی است، ولی لااقل شبِ قرار تماشای خوش‌گذرانی بود. امتیاز: 7/10 خیلی، خیلی بد است، اما به‌نظر می‌رسد من در همان حال و هوایی بودم که از آن لذت بردم، چون واقعاً کمی از تماشای «شاهزادهٔ پارس» خوشم آمد. حتی نمی‌توانم یک نکتهٔ مثبت مشخص نام ببرم، در حالی که به‌راحتی می‌توانم بسیاری از کاستی‌هایش را به یاد بیاورم؛ با این حال تجربهٔ دیدن فیلم برایم مفرح بود. امتیاز نهایی: 2½ از 5 — بخش‌های زیادی برایم جذاب داشت، اما به‌عنوان یک کل چندان موفق نبود. من بازی ویدیویی را بازی نکرده‌ بودم، ولی فیلم را با لذت کافی دیدم. فیلم اشکالاتی دارد، اما دلایلی هم برای دوست‌داشتن آن وجود دارد. جیک جیلنهال را بازیگر قابل قبولی می‌دانم؛ شاید کاملاً مناسب این نقش نباشد، اما اجرای او را در کل دوست داشتم. جلوه‌های ویژه، به‌ویژه برای خنجر، قابل‌توجه‌اند. بازیگران مکمل هم راضی‌کننده‌اند و آلفرد مولینا جلوه‌ای درخشان در کنار جیلنهال است. ایدهٔ اصلی جذاب است، اما به‌نظرم برای یک فیلم تقریباً دو ساعته محتوای کافی نداشت. بارها احساس می‌شد داستان دور خودش می‌چرخد و برای پر کردن زمان، کش‌دار شده است؛ صحنه‌هایی که «الف» از «ب» فرار می‌کند، «ب» سریعاً «الف» را پیدا می‌کند و «الف» باز می‌گریزد، بارها و بارها تکرار می‌شود. می‌توانست خیلی بهتر باشد، اما در مجموع از تماشای آن برداشت مثبتی دارم. «شاهزادهٔ پارس» کاستی‌های زیادی دارد اما در نهایت یک فیلم اکشن-ماجراجویی سرگرم‌کننده و ارزشمند است. این فیلم ترکیبی از عناصری است که در ایندیانا جونز، مومیایی و تامب‌رایدر دیده‌ایم؛ شاید به مرتبهٔ آن‌ها نرسد، اما همچنان اثری خوش‌ساخت با سکانس‌های دیدنی، اکشن خوب و داستانی نسبتاً منحصر‌به‌فرد است. انتقادات زیادی هست — از جمله انتخاب بازیگران و جلوه‌های CGI نه‌چندان قوی — و بخشی از آن‌ها به‌جا است؛ اما اگر فیلم را همان‌گونه که هست بپذیرید، «شاهزادهٔ پارس» واقعاً خوش‌گذرانی زیادی دارد. جیلنهال با وجود اینکه غافلگیرکننده انتخاب شده، خود را به اکشن و بدلکاری‌ها وقف می‌کند و دستان را قهرمانی دوست‌داشتنی می‌سازد. بن کینگزلی همواره عالی است و جما آرترتون نیز خوب ظاهر شده است. به کسانی که عاشق فیلم‌های ماجراجویی و سرگرم‌کننده‌اند، این فیلم را توصیه می‌کنم.