فیلم Still Walking 2008

گاهی اوقات احساس ناراحتی زیادی حین تماشای این فیلم داشتم. داستان در خانه یک زوج سالخورده اتفاق می‌افتد که فرزندان بزرگ‌شان - پسر و دختر - به همراه خانواده‌های خود برای یک شام تجدید دیدار به مناسبت یادبود غرق شدن فرزند بزرگ‌ترشان در سال‌های گذشته به خانه آن‌ها می‌آیند. در حالی که احترام سنتی که از فرزندان به والدین انتظار می‌رود وجود دارد، به زودی...

گاهی اوقات احساس ناراحتی زیادی حین تماشای این فیلم داشتم. داستان در خانه یک زوج سالخورده اتفاق می‌افتد که فرزندان بزرگ‌شان - پسر و دختر - به همراه خانواده‌های خود برای یک شام تجدید دیدار به مناسبت یادبود غرق شدن فرزند بزرگ‌ترشان در سال‌های گذشته به خانه آن‌ها می‌آیند. در حالی که احترام سنتی که از فرزندان به والدین انتظار می‌رود وجود دارد، به زودی مشخص می‌شود که مادر - به ویژه - چندان به پروتکل‌ها اهمیت نمی‌دهد و پرسش‌های او از پسر و عروسش (که رابطه‌شان نیز گاهی تحت فشار است) درباره برنامه‌های بچه‌دار شدن‌شان، ما را به بررسی بیشتر آرزوها و چالش‌های حاضران دور میز می‌کشاند. تقریباً بیست سال از آخرین دیدار خانوادگی ما می‌گذرد و بی‌تردید برخی از این جنبه‌ها برایم آشناست، زیرا شخصیت‌های حاضر - حتی جوان‌ترها - شروع به تأثیرگذاری بر زندگی‌های معمولی جمع می‌کنند. این موضوع به سناریو اصالت می‌بخشد. در این فیلم دعوا، رفتارهای عصبی یا مشاجره‌ای وجود ندارد، اما از مشاهدات ما واضح است که در شخصیت‌های هر یک از آن‌ها نقاط آسیب‌پذیر و نرم وجود دارد و همه آن‌ها به شیوه‌های مختلف (و کوتاه‌مدت) به آینده چشم دوخته‌اند. کیرین کیکی - مادر - به احتمال زیاد بهترین بازی را دارد، اما سایر بازیگران نیز داستانی لمسی، چالش‌برانگیز و شخصی را با اطمینان و ظرافت روایت می‌کنند. این فیلم به هیچ وجه خواب‌آور یا کُند نیست؛ بلکه اجازه می‌دهد داستان نفس بکشد و ما شخصیت‌های به دقت طراحی شده را در طول چهل و هشت ساعت یا بیشتر از این دیدار، بهتر درک کنیم. این یک داستان آرام و تدریجی است - حتماً - اما دیدن آن کاملاً ارزشمند است.