فیلم The Straight Story 1999

می‌خواهم از مهربانی شما نسبت به یک غریبه تشکر کنم. فیلمی کاملاً دلپذیر. از کارگردان شهیر دیوید لینچ، The Straight Story اثری است که از او چهره‌ای ملایم و دلنشین نشان می‌دهد. داستان با بازی درخشان ریچارد فارنسورث در نقش آلوین استریت همراه است؛ مردی سالخورده و رند که با یک ماشین چمن‌زن عازم سفر از میان آمریکا می‌شود تا برادر دورافتاده‌اش را ملاقات کند. چون...

می‌خواهم از مهربانی شما نسبت به یک غریبه تشکر کنم. فیلمی کاملاً دلپذیر. از کارگردان شهیر دیوید لینچ، The Straight Story اثری است که از او چهره‌ای ملایم و دلنشین نشان می‌دهد. داستان با بازی درخشان ریچارد فارنسورث در نقش آلوین استریت همراه است؛ مردی سالخورده و رند که با یک ماشین چمن‌زن عازم سفر از میان آمریکا می‌شود تا برادر دورافتاده‌اش را ملاقات کند. چون او گواهینامه رانندگی ندارد، ماشین چمن‌زن تنها وسیله حمل‌ونقل ممکن است. لینچ به‌همراه نویسندگان جان روچ و مری سوییینی نگاهی زیرکانه و طنازانه به آمریکانا عرضه کرده‌اند. در مسیر سفر، آلوین با گروهی از آدم‌های عجیب و سرگردان روبرو می‌شود و از طریق او تصویری پُر و غنی از زندگی‌ای که داریم — یا خواهیم داشت — به دست می‌آوریم. پایان‌بندی فیلم پاداشِ کسانی است که روحی اهل فکر دارند؛ پیام فیلم روشن است. فیلمی زیبا برای دل‌های زیبا. 9/10 فیلمی خوش‌ساخت و بسیار تأثیرگذار. توصیفش سخت است؛ The Straight Story داستانی واقعی و بسیار احساس‌برانگیز درباره آلوین است. قصه ساده‌ای دارد اما فیلم آن را به‌طرز شگفت‌انگیزی زنده می‌کند. پر از احساس، با فیلم‌برداری برجسته و موسیقی درجه یک است. ریچارد فارنسورث نقش آلوین را استادانه ایفا می‌کند؛ اجرایی برجسته. سسی اسپِیسک نیز هرچند زیاد در فیلم حضور ندارد، تأثیرگذار است. هری دین استانتون (در نقش لایل) هم در فیلم حضور دارد. فیلم آرام پیش می‌رود اما کاملاً ارزش 112 دقیقه زمان را دارد. پایان هزاره برای آثار لایو-اکشن سینمایی دیزنی با این فیلم قطعاً پُرارج است. در طول سال‌ها فیلم‌های جاده‌ای زیادی دیده‌ام، اما هیچ‌کدام را که پیرمردی از آیووا تا ایالت هم‌جوار ویسکانسین را با ماشین چمن‌زن طی کند، ندیده بودم! «آلوین» (با بازی ریچارد فارنسورث) مردی کمرو و هفتاد‌و‌چند ساله است که سلامت و تحرکش رو به افول است و با دخترش «روز» (سسی اسپِیسک) زندگی می‌کند؛ دختری که خودش هم مشکلاتی دارد. وقتی آلوین می‌فهمد برادر دورافتاده‌اش «لایل» سکته کرده، بعد از ده سال تصمیم می‌گیرد او را ببیند. اتوبوس؟ قطار؟ هواپیما؟ نه. او یک تریلر به ماشین چمن‌زنش وصل می‌کند و راه می‌افتد. البته خیلی زود ماشین خراب می‌شود؛ اما او باز هم از روش‌های معمول و راحت‌تر حمل‌ونقل روی‌گردان است و باقی پس‌اندازش را صرف خرید یک تراکتور کمی بهتر می‌کند — مثل نسخه چرخ‌دار یک جاندار کوچک عجیب. در طول مسیر با آدم‌هایی برخورد می‌کند که با آن‌ها حرف می‌زند، غذا می‌خورد، داستان‌ها و حتی گوشت گوزن و تعمیرات ضروری را با هم تقسیم می‌کنند؛ این سفر تأمل‌آمیز به او کمک می‌کند تا بهتر بفهمد چه چیزی باعث دوریِ او و برادرش شده، بیماری دخترش از کجا آمده و اگر فرصتی به زندگی بدهد، آینده‌اش چه می‌تواند باشد. این فیلم به نوعی تجلیل از روح انسانی است، چون کسانی که او ملاقات می‌کند معمولاً کمک‌کننده، علاقه‌مند و همدل‌اند — حتی وقتی آلوین همیشه آدمِ آسانی برای همراهی نیست. فارنسورث در این نقش کاملاً طبیعی است (او مرا به ویلیام گیر یادآوری کرد) و زندگی یکنواخت و کسالت‌بارش به چشم خودش عیان می‌شود. فیلم چیز جنجالی‌ای ندارد؛ بیشتر یک سفر عجیب و کم‌شتاب در مسیر خاطرات، دوستی و فرصت است که تقریباً عاری از احساسات تصنعی و شیرین‌کننده است.