انیمیشن Coco 2017

فوق‌العاده رنگارنگ با مسیری شیرین (هرچند قابل‌پیش‌بینی). قطعاً اشتباه پیکسار نیست، اما مثل بسیاری از آثار دیگرشان با من ارتباط برقرار نکرد. امتیاز نهایی: ★★½ — برای من کاملاً مناسب نبود، اما قطعاً درک می‌کنم چرا دیگران آن را می‌پسندند. زیبا، رنگارنگ و دل‌نشین این فیلم واقعاً دارای قلبی گرم است و پیام‌های عالی‌ای درباره‌ی نقش و مسئولیت خانواده نسبت به هم دارد. بازیگری‌های صوتی خوب،...

فوق‌العاده رنگارنگ با مسیری شیرین (هرچند قابل‌پیش‌بینی). قطعاً اشتباه پیکسار نیست، اما مثل بسیاری از آثار دیگرشان با من ارتباط برقرار نکرد. امتیاز نهایی: ★★½ — برای من کاملاً مناسب نبود، اما قطعاً درک می‌کنم چرا دیگران آن را می‌پسندند. زیبا، رنگارنگ و دل‌نشین این فیلم واقعاً دارای قلبی گرم است و پیام‌های عالی‌ای درباره‌ی نقش و مسئولیت خانواده نسبت به هم دارد. بازیگری‌های صوتی خوب، آهنگ‌های مناسب و بدون نیاز به توضیحات اضافی از طریق آواز (که گاهی در آثار موسیقایی‌تر دیزنی دیده می‌شود) از ویژگی‌های مثبت‌اند. خوشحال شدم که در صحنه‌ها آکوردهای واقعی گیتار را می‌بینیم؛ در فیلم‌های لایو اکشن اغلب نواختن سازها، به‌ویژه گیتار، بد تقلید می‌شود، اما اینجا خبری از این مشکل نیست. نقش‌آفرینی و نمایش فرهنگ مکزیکی هم برایم بسیار دوست‌داشتنی بود. برخلاف احساسم نسبت به موانا که ترکیبی از چند فرهنگ اقیانوسیه بود، کوکو فرهنگ مکزیک را جشن می‌گیرد و آن را خوب نشان می‌دهد. تنها کمبود برای من، نمایش بیشتر از غذاهای مکزیکی بود. در بعضی قسمت‌ها ممکن است کمی تاریک شود، پس هنگام تماشای آن با کودکان مراقب باشید، اما برای اغلب اعضای خانواده جذاب خواهد بود. ۹/۱۰ از شخصیت‌ها، انیمیشن، رنگ‌ها، احساسات و داستان لذت بردم؛ همه‌چیز عالی بود. روایت خوبی درباره‌ی اهمیت خانواده است و خوشحالم که پایان خوشی دارد. حیرت‌انگیز! کوکو جزو پنج انیمیشن برتر دیزنی برای من شد. تمام ۱۰۵ دقیقه لذتی واقعی است، به‌خاطر داستان غنی و معنا‌دارش، انیمیشن فوق‌العاده و شوخی‌های دقیق و مؤثر. واقعاً انتظار نداشتم این فیلم این‌قدر موفق شود، اما چنین شد. بازی بازیگران هم بسیار قابل‌توجه است؛ از میگل (آنتونی گونزالس) تا هکتور (گائل گارسیا برنال) و ارنستو (بنجامین برت) همه نقش‌های بسیار خوبی دارند. نه تنها شخصیت‌ها بلکه داستان عالی و زیبا روایت‌شده هم فیلم را به‌یادماندنی می‌کند؛ پر از طنز و دل‌گرمی و چند پیچش خوب هم در داستان وجود دارد. جهانی که برای روز مرده‌ها خلق شده فوق‌العاده است و موسیقی‌ها کاملاً مناسب‌اند. اگر هنوز ندیده‌اید، حتماً ببینید؛ فیلم درخشان است! میگل، گیتاریست جوان، از ممنوعیتی که خانواده‌اش مدت‌ها درباره‌ی موسیقی وضع کرده‌اند متحیّر است؛ برای او این ممنوعیت معنایی ندارد در حالی که اجدادشان زمانی در این زمینه بسیار مشهور بودند. مصمم برای کشف این راز و دنبال کردن الگوی محبوبش ارنستو (ترکیبی از جولیو ایگلسیاس و جاستین بیبر)، سرنوشت او را به دنیای زنده و پرجنب‌وجوش مردگان می‌کشاند، جایی که با هکتور کمی بازیگوش آشنا می‌شود که قول می‌دهد او را به ملاقات پدربزرگ‌بزرگش برساند، حقیقت را روشن کند و راه بازگشت به خانه و بازپس‌گیری عشق خانواده به موسیقی را پیدا کند. او باید در شبِ تاریکی فرصت را غنیمت بشمارد چون فقط ساعات شب را برای انجام مأموریت در اختیار دارد، پس مسابقه‌ای آغاز می‌شود. در همین حین، برخی از اعضای دیگر خانواده که سال‌ها پیش فوت شده‌اند، در پی بازگرداندن او به خانه و دور نگه داشتن موسیقی‌اند. به‌راستی گاهی بُعد وفاداری و خانواده در داستان کمی احساساتی و اغراق‌شده می‌شود، اما کیفیت و شادابی انیمیشن در سطحی بالاتر است — چشم‌ها و لبخندهای بزرگ که بیشتر از کلام، احساس را منتقل می‌کنند. داستان با ترکیب موسیقی، رمز و کمی شرارت، فیلمنامه‌ای خوب و ریتمی سریع ارائه می‌دهد که واقعاً سرگرم‌کننده است. این فیلم روی پرده‌ی بزرگ بهتر جواب می‌دهد و هنرمندی انیماتورها را بیشتر نشان می‌دهد؛ خوشبختانه برای مخاطب بزرگسال هم شخصیت‌های بامزه و متفاوت بسیاری دارد.