فیلم Minari 2020

«میناری» فیلمی احساس‌برانگیز و زیباست. برای من شخصاً تنها نقصِ کوچکِ آن بخش‌هایی از روایت است که مطرح می‌شوند اما دیگر پی گرفته نمی‌شوند؛ در زمان تماشا چندان آزاردهنده نبود، اما پس از پایان فیلم از خودم پرسیدم آن رشته‌ها چه شدند. این اشکال بسیار کوچک است، اما مانعِ آن نمی‌شود که بگویم فیلم نفس‌گیر و لذت‌بخش است. سون-جا بهتر از همه خواند: «میناری، میناری... شگفت‌انگیز،...

«میناری» فیلمی احساس‌برانگیز و زیباست. برای من شخصاً تنها نقصِ کوچکِ آن بخش‌هایی از روایت است که مطرح می‌شوند اما دیگر پی گرفته نمی‌شوند؛ در زمان تماشا چندان آزاردهنده نبود، اما پس از پایان فیلم از خودم پرسیدم آن رشته‌ها چه شدند. این اشکال بسیار کوچک است، اما مانعِ آن نمی‌شود که بگویم فیلم نفس‌گیر و لذت‌بخش است. سون-جا بهتر از همه خواند: «میناری، میناری... شگفت‌انگیز، شگفت‌انگیز.» — کریس دوس سانتوس «میناری» گوهر باشکوهی است که در همه جنبه‌ها دلپذیر است. فیلمی بسیار شخصی به نویسندگی و کارگردانی لی آیزاک چونگ که داستان یک خانواده کره‌ای-آمریکایی در حال تقلا را روایت می‌کند؛ خانواده‌ای که از کالیفرنیا به مناطق روستایی آرکانزاس مهاجرت می‌کند تا زندگی بهتری بسازد. جیکوب (با بازی استیون یون) رویای راه‌اندازی مزرعه و فروش سبزیجات کره‌ای برای مهاجران روزافزون را در سر دارد، در حالی که همسرش مونیکا (یِری هان) اضطرابش را درونی می‌کند. دو فرزندشان کمی سریع‌تر سازگار می‌شوند، اما با ورود مادربزرگ آتشین‌شان (یو جونگ یون) اوضاع پیچیده می‌شود. فیلم که در دهه ۱۹۸۰ می‌گذرد، تصویری تازه از تجربه مهاجرت در آمریکا ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد رو به‌رو شدن با محیطی ناآشنا همراه با امید به آینده‌ای روشن چه احساسی دارد. خواسته و اراده جیکوب قابل تحسین است، حتی اگر با رؤیاهای بلندپروازانه‌اش دارد پس‌اندازِ خانواده را هم مصرف می‌کند. به ندرت پیش می‌آید که بهترین اجراهای سال در یک فیلم متمرکز شوند، اما اینجا همین‌طور است. بازیگران بی‌نقص‌اند؛ از نقش مکمل ویل پِیتون به‌عنوان یک کهنه‌سرباز مذهبی جنگ کره تا بازی کم‌غُروَری هان به‌عنوان همسری ناامید که از زندگی در یک خانه متحرک در وسطِ ناکجا خجالت می‌کشد. اجراها عموماً عالی‌اند، اما آلن اس. کیم و یو جونگ یون فیلم را به‌سوی خود می‌کشانند. همه بازیگران در اینجا کاری برای افتخار به انجام رسانده‌اند. من فوراً با هر شخصیت ارتباطی قدرتمند احساس کردم؛ هر یک از آن‌ها شخصیتی بودند که تا پایان دوست داشتم برای موفقیتشان دست بزنم. اگر شما کاملاً با این خانواده دوست‌داشتنی همدل نشده‌اید و برای موفقیتشان آرزو نمی‌کنید، باید در درونتان چیزی خراب باشد. روایت، اوج‌ها و فرودهای بسیار را با اصالتی دلنشین و بینشی بیدارکننده کاوش می‌کند. جذابیت داستان جهانی است و حتی وقتی تراژدی رخ می‌دهد، حس امیدوارکننده‌ای را منتقل می‌کند. «میناری» شاید از چند کلیشه دلگرم‌کننده گریزی نداشته باشد (مثلاً حتی وقتی نزدیک به از دست دادن همه‌چیز می‌شوی، روز جدیدی در می‌آید و چون هنوز یکدیگر را داری اوضاع بهتر خواهد شد)، اما این داستان دلگرم‌کنندهٔ اقلیت‌طلبانِ مهاجر که رؤیا دارند، در پوششی از یک فیلم فوق‌العاده زیبا عرضه می‌شود. — لوئیزا مور «میناری» فیلمی نیمه‌خودزندگی‌نامه‌ای و خوش‌ساخت است که در دهه ۱۹۸۰ روی می‌دهد و مبارزات و امیدهای یک خانواده مهاجر کره‌ای در آمریکا را با نمادِ گیاه مقاومِ میناری به تصویر می‌کشد. اجراها، به‌ویژهِ یو یونگ-جونگ، به داستان عمق و اصالت می‌بخشند؛ اجرایی که برای او جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل را به ارمغان آورد. با تضادهای مداوم و پایانی خوش اما فلسفی، فیلم بازتابی اثرگذار از بقا، خانواده و هویت فرهنگی ارائه می‌دهد و برای دوستداران درام‌های دلگرم‌کننده دیدنی است.