فیلم Quadrophenia 1979

جیمی (فیل دنیلز) که با بی‌تفاوتی والدینی بزرگ شده که اهمیتی به او نمی‌دادند، تنها به خاطر اینکه بتواند سبک زندگی یک «مد» را تأمین کند—کسی که قرص مصرف می‌کند و با اسکوتر لامبرتا خود می‌چرخد—به کارهای روزمره‌اش می‌پردازد. او در ابتدا در عنصر خود است، اما هیجان اولیه کم‌کم فروکش می‌کند و جستجوی هیجان بیشتر او را به برایتون می‌کشاند؛ جایی که در ساحل...

جیمی (فیل دنیلز) که با بی‌تفاوتی والدینی بزرگ شده که اهمیتی به او نمی‌دادند، تنها به خاطر اینکه بتواند سبک زندگی یک «مد» را تأمین کند—کسی که قرص مصرف می‌کند و با اسکوتر لامبرتا خود می‌چرخد—به کارهای روزمره‌اش می‌پردازد. او در ابتدا در عنصر خود است، اما هیجان اولیه کم‌کم فروکش می‌کند و جستجوی هیجان بیشتر او را به برایتون می‌کشاند؛ جایی که در ساحل درگیری تمام‌عیاری با «راکِرز» موتورسوار رخ می‌دهد. پیامدهای این نبرد کمی چشمانش را به واقعیت‌های زندگی باز می‌کند، اما حالا او در سازگار شدن مشکل دارد و این به احساس تنهایی، انزوا و حتی پارانوییا می‌انجامد. فیلم با موسیقی متن هم‌نام گروه The Who همراه است و در همین لحظات بیشترین تأثیر را دارد؛ تصویری تأثربرانگیز و نسبتاً تیره از بریتانیای پیش از دوران تاچر ارائه می‌دهد که نشان می‌دهد برای بسیاری امید چندانی باقی نمانده و چگونه زندگی خیابانی می‌تواند به‌طرز تقریباً قبیله‌ای‌ای، آکنده از تنش، افسردگی و سردرگمی باشد. در لحظاتی، فیلم درام بسیار شدیدی است و فیل دنیلز کاملاً برای نقش خود مناسب است. با این حال، بخش عمدهٔ فیلم کمی بی‌اهمیت به‌نظر می‌رسد. فیلم در گذر زمان چندان سالم نمانده و اگرچه شاید پس از حدود چهل سال قضاوتش ناعادلانه باشد، بسیاری از تأثیر اولیه‌اش را از دست داده و تقریباً هیچ طنز تلخی هم برای سبک‌تر کردن فضای افسرده ندارد. فیلم گاهی بی‌رحم و خشن است، زبانش صادق و اصیل است و عناصر نژادپرستی و تعصب را به‌خوبی نشان می‌دهد، اما قصه تا حدی شبیه خود زندگی است: رشته‌ای سرگردان و اغلب کم‌جاذبه از رخدادها که به‌ندرت شایستهٔ به‌یادماندن‌اند. این اثر آغازگر کار بسیاری شد، اما حتی همین هم به‌نوعی تحلیل کلیشه‌ای‌ای از جامعه را که فرانک روددام ارائه می‌داد تقویت می‌کند. از حیث شدت احساسات و استفادهٔ هوشمندانه از فیلم‌برداری دستی قابل تقدیر است، اما شاید به‌خاطر تمرکز زیاد بر لندن برای من تا حدودی بیگانه، دست‌بالا گرفته‌شده و کمی بی‌هدف جلوه کرد — شاید هم دقیقاً همین هدف فیلم بوده است.