فیلم Who You Think I Am 2019

فیلم، تا حدودی از خلال جلسات مشاوره با «دکتر بورمانس» (نیکول گارسیا) روایت می‌شود و با «کلر» (ژولیت بینوش) آشنا می‌شویم؛ زنی مطلقه و مدرس دانشگاه که دو پسر نوجوان دارد. او وارد رابطه‌ای با «لودو» (گیوم گوی) می‌شود، اما تماس تلفنی عجیبی او را به بی‌اعتمادی نسبت به او وا می‌دارد. کمی جست‌وجوی آنلاین او را با هم‌خانه‌ی لودو، «الکس» (فرانسوا سیویل)، آشنا می‌کند؛...

فیلم، تا حدودی از خلال جلسات مشاوره با «دکتر بورمانس» (نیکول گارسیا) روایت می‌شود و با «کلر» (ژولیت بینوش) آشنا می‌شویم؛ زنی مطلقه و مدرس دانشگاه که دو پسر نوجوان دارد. او وارد رابطه‌ای با «لودو» (گیوم گوی) می‌شود، اما تماس تلفنی عجیبی او را به بی‌اعتمادی نسبت به او وا می‌دارد. کمی جست‌وجوی آنلاین او را با هم‌خانه‌ی لودو، «الکس» (فرانسوا سیویل)، آشنا می‌کند؛ مردی که ابتدا کلر قصد دارد از او برای رسیدن به معشوقش استفاده کند اما کم‌کم — در قالب نقش زنی نیمه‌عمر خودش — با او دوست می‌شود، تلفنی گفت‌وگو می‌کنند و رابطه‌ای آغاز می‌شود. مشکل این است که هویتِ ساخته‌شده‌ی کلر بر پایه دروغ است و وقتی الکس شماره‌ یا قرار ملاقات می‌خواهد، جایی برای پنهان شدن باقی نمی‌ماند. و بعد چه می‌شود؟ نقطه‌ضعف فیلم کمی وابسته بودن به نمایش مکالمات اولیه از طریق موبایل است؛ خواندن این نوع ارائه روی پرده یا صفحه‌ی بزرگ چندان راحت نیست. اما وقتی فیلم به دیالوگ‌های رو در رو می‌رسد، بینوش اجرای درگیرکننده‌ای ارائه می‌دهد: زنی مشتاق و در حسرت که اعتمادبه‌نفسِ بودنِ خودش را ندارد. گاه شخصیت او تا حدی ظالمانه به نظر می‌رسد، چون الکسِ جوان کاملاً در دام داستان‌سازی او گرفتار می‌شود. بیست دقیقه‌ی پایانی فیلم همان چیزی نبود که انتظار داشتم؛ فیلم در پایان تا حدودی از تصمیم‌گیری طفره می‌رود و به شکلی نسبتاً بزدلانه و نامرتب برای او و مخاطب چاره‌ای انتخاب می‌کند. با این حال، رمانِ کامیل لورنس درباره تنهایی، پیری، کلیشه‌سازی و — بله — فریب اینترنتی، سرانجام اثری شیک و نسبتاً پرشخصیت برای تماشا پدید آورده است.