فیلم Three Thousand Years of Longing 2022

آلیتئا (تیلدا سوئینتون) پژوهشگری تنهاست که برای ایراد سخنرانی درباره نسبت مزایا و معایب اسطوره و علم به استانبول می‌رود. در سمینار دچار توهم می‌شود و این شک در او پدید می‌آید که شاید مسائل عرفانی آن‌قدرها هم دور از ذهن نباشند. در بازدیدی از بازار بزرگ، یک بطری کوچک آبی می‌خرد که با ضربه‌ای نه‌چندان محترمانه از یک مسواک برقی، محتوایش در اتاق هتل...

آلیتئا (تیلدا سوئینتون) پژوهشگری تنهاست که برای ایراد سخنرانی درباره نسبت مزایا و معایب اسطوره و علم به استانبول می‌رود. در سمینار دچار توهم می‌شود و این شک در او پدید می‌آید که شاید مسائل عرفانی آن‌قدرها هم دور از ذهن نباشند. در بازدیدی از بازار بزرگ، یک بطری کوچک آبی می‌خرد که با ضربه‌ای نه‌چندان محترمانه از یک مسواک برقی، محتوایش در اتاق هتل رها می‌شود: یک جنّ غول‌پیکر با پاهای پرمو (ایدریس البا). طبق رسم، او سه آرزو به او پیشنهاد می‌کند، اما آلیتئا مردد است. در گفتگوهایشان او درمی‌یابد این جن چگونه برای بار سوم در این بطری زندانی شده است. قصه‌های او سرشارند از عشق، شهوت، طمع، قدرت و غم؛ او زندگی هزارساله‌اش را برای آلیتئا بازمی‌گوید و توضیح می‌دهد چرا واقعا اهمیت دارد که او آرزوهایش را بیان کند، زیرا بدون آن‌ها هرگز به آزادی دست نخواهد یافت. این فیلم سرگرم‌کننده است؛ مجموعه‌ای از روایت‌ها که با تلاشی جهان‌دیده و دل‌سوزانه از سوی سوئینتون همراه است و او کم‌کم عاشق همراه حالا عادی‌شده‌اش می‌شود. پویایی میان دو بازیگر جذاب و مؤثر است؛ بازیگر دوم نقش دلنشینی در روایت ساده‌ای از مشکلات مجموعه‌ای از عشق‌های یک‌طرفه در طول قرن‌ها ایفا می‌کند که احتمالا راه‌حل روشنی نخواهند یافت. فیلمی خاص و پرشتاب است و من از تماشای آن واقعاً لذت بردم. «Three Thousand Years of Longing» یکی از بلندپروازانه‌ترین فیلم‌های سال است. جورج میلر با تکیه بر اجراهای واقعاً دلربا و خیره‌کننده ایدریس البا و تیلدا سوئینتون، به یک قصهٔ اخلاقی مشهور از طریق شیوه‌ای متمایز در روایت نزدیک می‌شود؛ تمرکز او روی فلاش‌بک‌هایی است که توسط راوی مرد بیان می‌شوند. روایت‌های متعددِ گذشته همیشه جذاب نیستند؛ تا حدی به‌خاطر روش روایی انتخاب‌شده که اگرچه به برخی از مضامین اصلی عمق می‌بخشد، اما تکراری می‌شود. تصاویر جذاب و فضاساز فیلم تأثیر قابل‌توجهی بر کار دارند و این تجربهٔ سینمایی تماشاگر را به اندیشیدن دربارهٔ زندگی، تمنا، تنهایی و خوشبختی وا می‌دارد. امتیاز: B+ انتظارات زیادی از Three Thousand Years of Longing نداشتم، اما بعد از خروج از سینما دلتنگِ دیدنِ بیشتر شدم. به نظرم هیچ بخش جداگانه‌ای از فیلم ذاتاً بد نیست. اجرای ایدریس البا و تیلدا سوئینتون گیرا بود و شیمی آن‌ها روی پرده تحسین‌برانگیز. فلاش‌بک‌ها به زندگی شخصیت‌ها بسیار جذاب بودند و از کاوش در زندگی تمدن‌های باستانی از منظر جورج میلر لذت بردم. طرح کلی فیلم قابل قبول است اما نه در حدی که چشمگیر باشد. کنار هم قرار گرفتن این عناصر اما حس هرج‌ومرجی ایجاد می‌کند؛ فیلم هرگز به ریتم مشخصی نمی‌رسد و همیشه طوری به نظر می‌رسد که با دست‌وپا زدن خود را به خط پایان می‌رساند. سکانس آغازین بسیار شتاب‌زده است و تماشاگر فرصت نمی‌یابد پیش از رها شدن جن با آلیتئا ارتباط برقرار کند؛ از آن به بعد نیز پیوسته بین فلاش‌بک و زمان حال جابه‌جا می‌شود و این امر پراکندگی شدیدی ایجاد می‌کند. پردهٔ دوم آشفته هرگونه شتاب را پیش از ورود به پردهٔ سوم خنثی می‌کند و پردهٔ سوم با افت روبه‌رو می‌شود. مجموع این مشکلات باعث می‌شود پایانی که می‌توانست تا حدی احساسی و تأثیرگذار باشد، توخالی و کم‌اثر به نظر برسد. در مجموع، به‌عنوان مجموعه‌ای از داستانک‌ها فیلم خوش‌گذرانی است، اما عناصرش در قالب یک روایت درهم و آشفته کنار هم قرار گرفته‌اند. امتیاز: ۵۳٪ | حکم: متوسط