فیلم The Fury of a Patient Man 2016

«وقتی حرف از انتقام است، هر کسی از پس آن برمی‌آید.» این فیلم چهار جایزه گویا، جوایز آکادمی اسپانیا، از جمله بهترین فیلم سال را کسب کرد. این نخستین تجربه کارگردانی بازیگری است که در فیلم دیگری به نام «مارش‌لند» حضور داشت و آن فیلم هم جوایزی دریافت کرده بود. فیلمی درباره انتقام است، اما نه از نوع معمولش؛ احتمالاً یکی از بهترین فیلم‌هایی که به‌خاطر...

«وقتی حرف از انتقام است، هر کسی از پس آن برمی‌آید.» این فیلم چهار جایزه گویا، جوایز آکادمی اسپانیا، از جمله بهترین فیلم سال را کسب کرد. این نخستین تجربه کارگردانی بازیگری است که در فیلم دیگری به نام «مارش‌لند» حضور داشت و آن فیلم هم جوایزی دریافت کرده بود. فیلمی درباره انتقام است، اما نه از نوع معمولش؛ احتمالاً یکی از بهترین فیلم‌هایی که به‌خاطر یکتایی‌اش دیده‌ام. ساخت فیلم چیز خارق‌العاده‌ای ندارد، نقطه قوت اصلی فیلمنامه و نحوه پیشبرد داستان است که بیننده را در بازی حدس‌زدن نگه می‌دارد. بنابراین نباید منتظر پیچش‌ها و تغییرات نفس‌گیر بود؛ سادگی و ارائه مؤثر لحظات کلیدی، آن را به نمونه‌ای بی‌نقص در ژانر خودش تبدیل کرده است. عنوان فیلم هم گویا و مرتبط با محتواست. دانستن خلاصه داستان پیش از تماشا ممکن است اسپویل محسوب شود، اما اشکالی ندارد چون ایده کلی با آثار دیگری شباهت دارد؛ تفاوت در ارائه و بازی بازیگران است که همه چیز را متمایز می‌کند. هیاهوی پیش‌انتشار، باعث نشد که بخش‌های میانی یا پایانی کم‌فروغ باشند، به‌ویژه با چنین شخصیت‌هایی در نقش‌های اصلی. در واقع وقتی داستان به سمت تقابل واقعی می‌رود، شما از شدت بی‌رحمی ماجرا شگفت‌زده می‌شوید، اما باز هم ممکن است بخواهید تماشا را ادامه دهید. فیلم با یک سرقت ناموفق از یک مغازه جواهرات آغاز می‌شود؛ نه کاملاً ناموفق، بلکه جزئیات بیشتر آن در بخش‌های بعدی فاش می‌شود. یکی از اعضای گروه بعد از گذراندن هفت سال زندان بازمی‌گردد، اما دوست‌دخترش اکنون با مرد دیگری در ارتباط است. این دو مرد روبه‌روی هم قرار می‌گیرند و وقتی حقیقت آشکار می‌شود، تقابل واقعی آغاز می‌شود. سپس شکار آغاز می‌شود و فیلم همه توضیحات لازم را ارائه می‌دهد تا در نهایت مشخص شود هر کس کجا به پایان می‌رسد و چه کارهایی انجام شده است. «حالا دیگر چیزی برای از دست دادن ندارم. هر کاری لازم باشد می‌کنم تا تو را وادار به حرف زدن کنم.» ۹۰ دقیقه زمان فیلم به‌دلیل روایت کند گاهی طولانی به‌نظر می‌آید، اما این فیلم خسته‌کننده نیست—حداقل برای من این‌طور نبود. فیلم وقت خود را تلف نمی‌کند تا در جهتی غیرضروری پیش برود. روند اولیه ممکن است کمی کشدار به‌نظر برسد، زیرا بلافاصله میل داستان برایتان روشن نمی‌شود؛ فیلم زمان می‌گذارد تا شما وارد ماجرا شوید. وقتی هدف داستان مشخص می‌شود، کل چیدمان تغییر می‌کند، به‌ویژه در سکانس‌های حساس که خون‌ریزی رخ می‌دهد و فیلم به اوج می‌رسد؛ این لحظات با فضاسازی مناسب ساخته شده‌اند و فیلم در آن‌ها می‌درخشد — شاید از نظر اخلاقی قابل دفاع نباشند، اما از نظر سرگرمی، نیاز مخاطب را برآورده می‌کنند. از فیلم توقع زیادی نداشتم. بی‌میل به تماشای آن رفتم و حتی از وضعیتش در بازار داخلی یا جوایزش خبر نداشتم، اما در پایان آن را اثری خوب در ژانر خودش از میان آثار اخیر یافتم. چیزی که کم داشت، بار عاطفی بود. تمرکز اصلی روی جنبه‌های تیره شخصیت‌ها بود و تنها یک رگه کوچک از رومانس در ابتدای فیلم دیده می‌شود. اگر به احساسات توجه بیشتری شده بود، فکر می‌کنم فیلم بهتر می‌شد و تماشاگران بیشتری را جذب می‌کرد. داستان از یک منظر روایت می‌شود و طرف دیگر داستان به جز یک نمایش کوتاه برای پیوند زدن رویدادها بازگو نمی‌شود؛ این انتخاب برای پرهیز از کلیشه به‌خوبی انجام شده است. در مورد شخصیت‌های اصلی، به‌ویژه دو مرد، در ابتدا و پایان تغییری شبیه برگرداندن سکه می‌بینید. در مجموع تجربه‌ای عالی برای کارگردان در اولین تلاشش است که پس از سال‌ها انتظار، نتیجه خوبی داد. بازیگران هم بسیار تحسین‌برانگیزند، حتی نقش‌های کوچک. به‌نظرم مناسب بزرگ‌سالان و نوجوانان بزرگ‌تر است. شاید قابل بازسازی نباشد، اما این نسخهٔ اصلی را نباید از دست داد. از نظر مدت زمان، بازی‌ها، ارائه تصویری و ریتم، فیلم برای کسانی که صبر کمتری در مواجهه با روایت‌های کند دارند، خوشایند است. پیشنهاد می‌کنم! ۷/۱۰