فیلم Parenthood 1989

«Parenthood» فیلم بسیار خوبی است که بعد از گذشت سی سال همچنان تازگی خودش را حفظ کرده است. تیم نویسندگی شامل کسانی بود که دو فیلم دیگر مورد علاقه‌ام، «City Slickers» و «Fever Pitch»، را هم نوشته‌اند. این فیلم برای من و همسرم کاری مشابه آنچه «Rain Man» کرد انجام داد: ما را به یاد دختر اوتیسمی‌مان انداخت و باعث شد از چیزهایی که در...

«Parenthood» فیلم بسیار خوبی است که بعد از گذشت سی سال همچنان تازگی خودش را حفظ کرده است. تیم نویسندگی شامل کسانی بود که دو فیلم دیگر مورد علاقه‌ام، «City Slickers» و «Fever Pitch»، را هم نوشته‌اند. این فیلم برای من و همسرم کاری مشابه آنچه «Rain Man» کرد انجام داد: ما را به یاد دختر اوتیسمی‌مان انداخت و باعث شد از چیزهایی که در زندگی واقعی ما را عاصی می‌کرد، بخندیم. «Parenthood» به بسیاری از نقاط حساس تجربه‌ی والدین شدن می‌پردازد و اجازه می‌دهد به آن‌ها بخندیم. بازیگران گروهیِ خوبی دارد؛ من به‌ویژه کیانو ریوز را در نقش تاد دوست داشتم؛ او در ابتدا مثل یک نامزد نامناسب برای دختر به نظر می‌رسد، اما در نهایت در راهنمایی پسر بی‌انگیزه‌شان مفید واقع می‌شود. موقعیت‌های به‌یادماندنی زیادی در فیلم هست، اما جمله‌ای که من و همسرم بعد از این همه سال هنوز نقل می‌کنیم وقتی رخ می‌دهد که برادر دیگر، لَری، توسط افرادی که از آن‌ها پول قرض دارد از یک خودروی همچنان در حرکت به بیرون انداخته می‌شود. پدرش که نقش او را جیسون رابرِردز بازی می‌کند، می‌پرسد آن‌ها چه کسانی بودند. تاد جواب می‌دهد که آن‌ها فقط چند دوست بودند. خط به‌یادماندنی شخصیت رابرِردز این است: «دوست؟ دوستان که آرام می‌رن؛ حتی توقف می‌کنن.» فیلم پر از یک‌خطی‌های خوب و منابع طنز عمیق‌تر است. اگر آن را ندیده‌اید و دنبال یک فیلم حال‌خوب‌کن هستید، حتماً ببینید. ما هم احتمالاً به‌زودی دوباره آن را تماشا خواهیم کرد چون نسخهٔ دی‌وی‌دی‌اش را داریم و مدتی است که آن را ندیده‌ایم. «Parenthood» به‌راحتی همهٔ گرفتاری‌ها و مشکلات، موفقیت‌ها و شکست‌ها، امیدها و فاجعه‌های والد بودن در عصر مدرن را پوشش می‌دهد و در عین حال برخی از حقایق دربارهٔ سختی‌های هم‌زمان کودک و بزرگ‌سال بودن را برجسته می‌سازد. بر اساس این فیلم، زندگی مردان بیشتر حول انجام دادن کارهاست و زندگی زنان بیشتر حول مسئولیت‌ها. زندگی فقط تاب و سرسره نیست؛ پر از ترن هوایی و پیچ‌وخم است—اوج‌ها و فرودها، خوب و بد، سخت و نرم. کلیشه‌ای؟ شاید. اما مهم نیست؛ چون فیلم این کلیشه‌ها را یکی‌یکی با خوش‌رویی بیرون می‌آورد، غبارشان را می‌گیرد و به شکلی بسیار سرگرم‌کننده آن‌ها را تازه می‌کند.