فیلم David and Bathsheba 1951

باید اعتراف کنم از ژانر «شمشیر و صندل» بسیار لذت می‌برم، چه آثار مذهبی و چه غیرمذهبی. این فیلم به‌خوبی توسط کینگ کارگردانی شده، اجراهای قوی‌ای از پک، های‌وارد و مَسی دارد و پایان آن، وقتی که داوود متوجه نیروی عظیم و شگفت‌آور بخشش—به‌ویژه بخشش نسبت به خود—می‌شود، بسیار تأثیرگذار است. از صمیم قلب توصیه می‌کنم؛ سزاوارِ پنج نامزدی اسکارش بود، هرچند آن سال سالِ...

باید اعتراف کنم از ژانر «شمشیر و صندل» بسیار لذت می‌برم، چه آثار مذهبی و چه غیرمذهبی. این فیلم به‌خوبی توسط کینگ کارگردانی شده، اجراهای قوی‌ای از پک، های‌وارد و مَسی دارد و پایان آن، وقتی که داوود متوجه نیروی عظیم و شگفت‌آور بخشش—به‌ویژه بخشش نسبت به خود—می‌شود، بسیار تأثیرگذار است. از صمیم قلب توصیه می‌کنم؛ سزاوارِ پنج نامزدی اسکارش بود، هرچند آن سال سالِ پُر و پیمانی از نظر سینما نبود. از همان نت‌های آغازینِ موسیقی پرقدرت آلفرد نیومن، امضای دارل اف. زانوک در فیلم هویداست: موسیقی هیجان‌انگیز، ساختارهای باشکوه، لباس‌های درخشان و بازیگرانی که به نظر می‌رسد در قراردادهایشان ظرفیت اضافه‌ای داشته‌اند. اقتباس—گاهی عیناً—از کتاب‌های ساموئل، گرگوری پک را به عنوان داوود مشهور (شهرتش به خاطر جالوت) نشان می‌دهد، کسی که زندگی زناشویی خوشایندی با میخال (جین میدوز) ندارد و در مورد دو فرزندش در بهترین حالت «بی‌تفاوت» است. هر روز از تراس، همسر جذاب ناخدای محافظان را می‌بیند و شبی او از وفادارش ابیشای (جیمز رابرتسون جاستیس) می‌خواهد «بت‌شبع» (سوزان های‌وارد) را برای شام فرا بخواند. خیلی زود معلوم می‌شود میان آن دو کشش وجود دارد و با غیبتِ مداوم شوهر او، اوریا (کیرون مور)، فرصت برای رابطه فراهم می‌آید. بت‌شبع حامله می‌شود و پادشاه باید سریع تصمیم بگیرد: آیا می‌تواند شوهر را بازگرداند و احتمالاً نوزاد را به او نسبت دهد؟ در غیر این صورت باید با او ازدواج کند و این یعنی پیدا کردن راهی قانونی برای کنار گذاشتن اوریا. بدیهی است، همان‌طور که ناتان دانا تذکر می‌دهد، پروردگار از این گناه خشنود نیست و به‌زودی رودها خشک می‌شوند و مردم در آستانه قحطی و انقلاب قرار می‌گیرند. آیا داوود می‌تواند خشم خدای انتقام‌جو را آرام کند؟ آیا می‌تواند همسرش را از سنگسار نجات دهد؟ این فیلم مثل آثار سسیل بی. دمیل نیست، و به‌نظرم پک کاملاً نامتناسب انتخاب شده است؛ او خیلی خشک است و آن «آمریکاییِ شایسته» بودنش مانع از باورپذیری نقش می‌شود. های‌وارد بهتر است و نقش را طبیعی‌تر بازی می‌کند، اما جیمز رابرتسون جاستیس به‌عنوان یک خدمتکار عبری و ریموند ماسی به‌عنوان پیام‌آور بیم و نابودی چندان موفق نیستند. آنچه این فیلم و همچنین آیاتی از کتاب مقدس که سال‌ها پیش خواندم به من نشان داد، تلخی و گاهی نامهربانی «خداوند» نسبت به مردمش است: در حالی که داوود و بت‌شبع لذت می‌برند، بی‌گناهان—کودکان و حیوانات—مجازات می‌شوند. آیا حق نداشت خداوند راهی مستقیم‌تر برای بازخواست نیابد؟ به هر حال، فیلم از نظر بصری زیبا به‌نظر می‌رسد اما روندش بسیار کند و خسته‌کننده است و در اندکی کمتر از دو ساعت، من واقعاً آماده شنیدن گروه کر آسمانی در پایان شدم.