فیلم The Space Between Us 2017

به‌نوعی هالیوود همچنان دنبال راه‌های مختلفی برای نمایش عشق جوانان در گیشه است. هدف همیشه یکی است: جذب بازار نوجوان‌ها با تبلیغ یک ملودرام نوجوانانهٔ واضح و کلیشه‌ای، این‌بار در قالبی میان ستاره‌ای. اما هیچ‌کس نمی‌تواند قانع شود که ژانر «جوانان» با این رمانتیکِ سستِ علمی‌تخیلی میان جماعت نوجوانان واقعاً ارتقا یافته است. بنابراین The Space Between Us بیشتر شبیه داستان عشقی شلخته و احساساتیِ...

به‌نوعی هالیوود همچنان دنبال راه‌های مختلفی برای نمایش عشق جوانان در گیشه است. هدف همیشه یکی است: جذب بازار نوجوان‌ها با تبلیغ یک ملودرام نوجوانانهٔ واضح و کلیشه‌ای، این‌بار در قالبی میان ستاره‌ای. اما هیچ‌کس نمی‌تواند قانع شود که ژانر «جوانان» با این رمانتیکِ سستِ علمی‌تخیلی میان جماعت نوجوانان واقعاً ارتقا یافته است. بنابراین The Space Between Us بیشتر شبیه داستان عشقی شلخته و احساساتیِ نوجوانانه‌ای است که ثباتِ احساسی‌اش به اندازهٔ گردِ ماه مقابل یک پنکهٔ پرقدرت ناپایدار است. پیتر چلسم (نویسنده-کارگردان) و هم‌نویسندگانش در کلیشه‌های شناخته‌شدهٔ داستان‌های عاشقانهٔ ناموفق غوطه‌ور شده‌اند؛ کلیشه‌هایی که با ساده‌لوحیِ شیرین و سستیِ علمی پوشانده شده‌اند. ترکیب دست‌وپا‌گیرِ درامِ سبکِ علمی‌تخیلی، تظاهر به جلب توجه دختران نوجوان که هنوز نوستالژی توایلایت را در دل دارند و آوردن عناصر فضایی صرفاً به‌عنوان پرکننده، نتیجه‌ای بی‌اثر و کاغذبریده‌وار پدید آورده که بین تماشاگر و فیلم فاصله می‌اندازد. دست‌کم چلسم این حسن را دارد که قهرمانان جوانش نسخه‌ای دیگر از گرگینه‌ها یا خون‌آشام‌های مسلط نیستند. در این فیلم، نامه‌نگاری نوجوانان واقعاً از «دنیاهای متفاوت» است، اما این تفاوت مانع پیوند عمیق این دو بچه نمی‌شود. گاردنِر الیوت شانزده‌ساله، نابغهٔ رباتیک و فرزندِ مادر فضانورد پیشگامی که هنگام مأموریت‌ و زایمان درگذشت، در چت‌روم‌ها با تولسا—دختری موتورسوار و سرکش که در سیستم سرپرستی بزرگ شده—ارتباط برقرار می‌کند. تفاوت واضحِ این زوجِ نامحتمل آن است که گاردنِر در مریخ زندگی می‌کند و تولسا دختر زمینی از کلرادو است. واقعاً، دربارهٔ روابط دوردست حرف می‌زنیم! گاردنِر همیشه آرزوی سفر به زمین را داشته—سیارهٔ مادری که مادرش در آن فوت کرده—و حالا که کنجکاوی‌اش نسبت به تولسا بیشتر شده، انگیزهٔ قوی‌تری برای دیدار زمین دارد. در مریخ فقط قیم/«مادر دوم» او، کندرا ویندهم، و رباتی که برای همراهی ساخته وجود دارد. واقعیت تلخ این است که بدن تربیت‌شده در مریخ گاردنِر نمی‌تواند جاذبه و اتمسفر زمین را تحمل کند (آیا او نصفِ زمینی هم نیست؟). همهٔ آرزوی او این است که با زمین ارتباط برقرار کند و در کنار معشوقهٔ کلرادویی‌اش معنا و خودشناسی پیدا کند. فیلم، به روشی نسبتاً پیش‌پاافتاده، راهی می‌یابد تا با حمایت مالی میلیاردر ناتانیل شپرد آزمایشی ترتیب دهد تا گاردنِرِ مریخی به زمین برسد—تا بالاخره رؤیای دیدار پدر ناشناس و تولسا محقق شود. سرانجام دیدارِ عاشق و معشوق رخ می‌دهد و آن دو نوجوان در کنار هم رهایی می‌یابند، در حالی که مأموران پشت سرشان هستند. رومئو و ژولیت مراقب باشند؛ یک نسخهٔ نخ‌نما و پلاستیکی در راه است که می‌خواهد آن‌ها را شبیه‌سازی کند. The Space Between Us بارِ احساساتِ نخ‌نما و ملودرام را سنگین‌تر از حد لازم حمل می‌کند. موقعیتی که گاردنِر وقتی به زمین می‌رسد دچار آن می‌شود—حس غریب‌الوطن شدن—به‌طرز مکانیکی و قابل‌پیش‌بینی اجرایی شده است. آسا باترفیلد تا جای ممکن تلاش می‌کند گاردنِر را موجودی غریب نشان دهد، نه فقط از سیاره‌ای دیگر بلکه حتی از پوستِ خودش، و این ایده از نظر فلسفی بلندپروازانه است؛ اما برای یک ملودرام میان‌ستاره‌ای نوجوانانه که پیچیدگی‌اش به اندازهٔ یک کوسن مبل است، کشیدن چنین ایده‌ای دشوار است. تولسا با بازی بریت رابرترسون کلیشهٔ دخترِ سرکش را دارد و زوج‌شدنِ او و گاردنِر با صحنه‌های تعقیبِ ساختگی، عشق‌ورزی‌های نوجوانانهٔ مضحک و سفر فضایی کش‌دار خسته‌کننده می‌شود. نتیجه در این فیلم بیشتر نگران‌کننده تا جذاب است، چون وقتی نقطهٔ اوج درمی‌یابد—وقتی گاردنِر و تولسا در بی‌وزنی انرژی از هم می‌گیرند—تماشاگر در نهایت در تعجب می‌ماند که کدام سیارک باید بیاید تا این حماسهٔ بی‌دندان علمی-تخیلی را از صفحهٔ سینما محو کند. --- «بهترین چیزِ تو دربارهٔ زمین چیست؟» ممکن است هنگام یا بعد از دیدن این فیلم از خودتان این سؤال را بپرسید. این فیلم فیلمِ بزرگی نیست، اما متفاوت و لذت‌بخش است. چنین داستانی برای جاه‌طلبی‌های فضایی امروز انسان‌ها قابل‌قبول است؛ چند دهه پیش این را داستانِ تخیلی می‌خواندند، و هنوز هم هست، اما به واقعیت نزدیک‌تر شده است. فیلم‌های زیادی دربارهٔ ارتباط انسان با مریخ ساخته شده، اما این یکی کمی متفاوت است: تمِ عشقی دارد—نه شرق و غرب، بلکه مریخ و زمین. داستان پسرِ مریخی و دختری زمینی است. پایان همین است، اما شروعِ داستان این‌طور نبود؛ پسر بود که دنبال ارتباطش با زمین گشت و با این جست‌وجو همهٔ اتفاقاتِ معمول رخ داد: عده‌ای به دنبالش افتادند، تعقیب و گریز و از این چیزها. فیلم خوب ساخته شده است. فیلمنامه پیچیده‌ای نیست، ولی پیچش نهایی غیرمنتظره است، هرچند نه چندان قوی. همه چیز با جزئیات توضیح داده شده و بعضی صحنه‌ها عمداً اضافه شده تا بخش‌هایی را که روایت به مسیر غیرمنتظره‌ای می‌رود بپوشاند. بازیگری در بهترین سطح است. بریت رابرترسون نقش دختری را بازی می‌کند که ده سال جوان‌تر از سن واقعیِ بازیگر است، اما مهم نیست—او هنوز نوجوان به‌نظر می‌رسد. آسا باترفیلد هم شایسته بود. تنها نکتهٔ آشنا در فیلم، ماجراجوییِ جاده‌ای است، اگرچه مسیرش مثل همیشه نیست؛ چیزهایی دیدنی هست که قبلاً ندیده‌اید، و این به فیلم برتری می‌دهد. پایان خوب است، گرچه گمان می‌کنم کمی نرم شده تا نوعی نتیجه‌گیری متناسب با مخاطبِ PG-13 داشته باشد. در کل، فیلمِ خوشایندی است و ارزش یک بار دیدن را دارد. امتیاز: 7/10