فیلم The Black Cat 1934

عجیب و هیپنوتیزم‌کننده این فیلم به کارگردانی ادگار جی. آلمر، شاید نخستین و بی‌اغراق بهترین همکاری دو اسطورهٔ ژانر وحشت، بوریس کارلوف و بلا لوگوسی باشد؛ اثری تقریباً عجیب و سورئال. مبتنی بر داستانی از ادگار آلن پو، «گربهٔ سیاه» داستان زوج جوان پیتر و جوآن آلیسون (دیوید مانرز و جولی بیشاپ) را روایت می‌کند که در ماه عسل‌شان در بوداپست با دکتر ویتوس وردگاست (لوگوسی)...

عجیب و هیپنوتیزم‌کننده این فیلم به کارگردانی ادگار جی. آلمر، شاید نخستین و بی‌اغراق بهترین همکاری دو اسطورهٔ ژانر وحشت، بوریس کارلوف و بلا لوگوسی باشد؛ اثری تقریباً عجیب و سورئال. مبتنی بر داستانی از ادگار آلن پو، «گربهٔ سیاه» داستان زوج جوان پیتر و جوآن آلیسون (دیوید مانرز و جولی بیشاپ) را روایت می‌کند که در ماه عسل‌شان در بوداپست با دکتر ویتوس وردگاست (لوگوسی) آشنا می‌شوند. وقتی اتوبوسی که آن‌ها را به هتل می‌برد دچار حادثه می‌شود و جوآن زخمی می‌گردد، این سه نفر به خانهٔ آشنای قدیمی وردگاست، Hjalmar Poelzig (کارلوف)، می‌رسند. در آن‌جا گذشتهٔ پرتنش میان وردگاست و پولزیگ آشکار شده و برای زوج تازه‌عروس‌ومام ازدواج‌کرده خطر بزرگی پدید می‌آورد. کارگردانی آلمر درخشان است و فیلم هنوز هم توان واقعی برانگیختن اضطراب و دلهره در بیننده را دارد. پر از حس فراگیر هراس، آلمر و بازیگران اصلی در بهترین فرم‌شان، مطالعه‌ای برجسته دربارهٔ شر در شخصیت‌ها ارائه کرده‌اند. طراحی صحنهٔ چشمگیر و فیلمنامه‌ای که به روح پو وفادار است، تا صحنهٔ اوجِ خشن و آشفته فیلم را می‌جوشانند. کارلوف و لوگوسی به‌ویژه درخشان‌اند — به سکانس‌های بازی شطرنج نگاه کنید — و به فیلم کیفیتی ماندگار می‌بخشند؛ نقشِ پولزیگِ کارلوف ظاهراً بر اساس جادوگر واقعی، آئلیستر کراولی، ساخته شده است. موسیقی فیلم که آثاری از بزرگان موسیقی کلاسیک را در بر دارد، خود مانند یک شخصیت تسخیرکننده عمل می‌کند. فیلم خالی از نقص نیست، اما همچنان اثری منحصربه‌فرد، ادیبانه و مهم در میان کلاسیک‌های ژانر وحشت است. ۷/۱۰ ترکیب جذاب کارلوف و لوگوسی این زوج بزرگ، اگرچه فیلمِ چندان ترسناکی نمی‌سازند، اما ترکیبی سرگرم‌کننده برای استودیوی یونیورسال پدید آورده‌اند. زوجی در ماه عسل در حال عبور از مجارستان‌اند که اتوبوس‌شان نزدیک قلعهٔ Hjalmar Poelzig (کارلوف) دچار حادثه می‌شود. همراه با یکی از هم‌سفرها، ویتوس وردگاست (با اجرای کمی تئاتری از لوگوسی)، به پناهگاه پناه می‌برند و درگیر قصهٔ انتقام میانِ دو مرد می‌شوند؛ قصه‌ای که به بازی شطرنجی منتهی می‌شود که از زمانِ فیلم «مهر هفتم» مشابهش کمتر دیده شده است. فیلم طولانی نیست — کمی بیش از یک ساعت درامی با فیلم‌برداری وهم‌انگیز و کارگردانی فشرده که تماشا را به شکلی دلهره‌آور و جذاب نگه می‌دارد و تا پایان مخاطب را در معرض خطر و تنش حفظ می‌کند.