فیلم The Kissing Booth 2 2020

تماشای این فیلم بیشتر آزاردهنده بود تا لذت‌بخش. واقعاً نمی‌فهمم این بچه‌ها چطور وارد دانشگاه‌های برتر آمریکا می‌شوند؛ انگار به مدرسه اصلاً اهمیت نمی‌دهند — همه‌چیز شده مهمانی، وزنه‌زدن، بازی‌ ویدئویی و رابطه‌های جنسی — در حالی که در عمارت‌های غول‌پیکری زندگی می‌کنند. کاش نسخه‌ی سوم فیلم در فضای قرنطینه می‌گذشت: همه ماسک زده باشند، فاصله‌گذاری اجتماعی رعایت شود و حال و هوای ملتهب و...

تماشای این فیلم بیشتر آزاردهنده بود تا لذت‌بخش. واقعاً نمی‌فهمم این بچه‌ها چطور وارد دانشگاه‌های برتر آمریکا می‌شوند؛ انگار به مدرسه اصلاً اهمیت نمی‌دهند — همه‌چیز شده مهمانی، وزنه‌زدن، بازی‌ ویدئویی و رابطه‌های جنسی — در حالی که در عمارت‌های غول‌پیکری زندگی می‌کنند. کاش نسخه‌ی سوم فیلم در فضای قرنطینه می‌گذشت: همه ماسک زده باشند، فاصله‌گذاری اجتماعی رعایت شود و حال و هوای ملتهب و ناامیدانه‌تری داشته باشد؛ حتی دوست داشتم صحنه‌ها در قبرستان اتفاق بیفتند. اگر نسخه‌ی چهارم ساخته شود، می‌تواند در فضای پساترامپ و بعد از همه‌گیری باشد، جایی که کسانی که زنده مانده‌اند دست از خودشیفتگی بردارند. فیلم نسبتاً پذیرفتنی است ولی احتمالاً دیگر آن را تماشا نخواهم کرد و مگر اینکه طرفدار بزرگ جوئی کینگ باشید، توصیه‌ای درخوری برای دیدنش ندارم. شاید جانب‌دارانه فکر می‌کنم، اما جوئی کینگ شایستگی نقش‌های جدی‌تر از این درام‌های دبیرستانی را دارد — نمونه‌اش حضورش در «The Act». این فیلم کوچک و حقیر به نظر می‌رسد و از جذابیت و شوخ‌طبعی اغلب داستان‌های بلوغ خبری نیست. فیلم از المان‌های فیلم اول استفاده می‌کند و چند جذابیت تکراری نوجوانی را به کار می‌گیرد که همگی در نهایت به یک نکته می‌رسند: «ارتباط بهتر داشته باشید». روابط بیشتر شبیه روابط بزرگسالان است در حالی که انگیزه‌ها و زمینه‌ها هنوز مربوط به دبیرستان‌اند. بخش‌هایی از فیلم بامزه‌اند، اما من چندان درگیر داستان عاشقانهٔ اصلی نشدم و واقعاً برای دوست‌دختر بهترین دوست احساس بدی کردم، چون رفتار بدی با او شد و او را مثل یک دوست غیررمانتیک رفتار کردند. اکثر صحنه‌ها یا سطحی‌اند یا خالی از عمق، و بارِ فیلم عمدتاً روی دوش جوئی کینگ است؛ تنها بازیگری که تا حدی می‌تواند صحنه‌ها را بالا بکشد، میزِ ریچاردسون-سلرز است، اما نقشِ او هم خیلی محدود و کلیشه‌ای است. این فیلم قطعاً همانی نیست که از نسخهٔ اول انتظار داشتید و کمدی‌عاشقانه‌های بهتری هم وجود دارند، اما تماشای آن هم زمان‌تان را کاملاً هدر نمی‌دهد.