فیلم Sing Street 2016

برگشت به دههٔ هشتاد با راک‌اند‌رول و عاشقانه در ابتدا فکر می‌کردم ممکن است این فیلم بیش از حد تمجیدشده باشد. می‌دانستم زود است که قضاوت کنم و انتظار چیز خارق‌العاده‌ای نداشتم، اما هرچه فیلم جلو می‌رفت، با سبک و ظرافت و شیرینی‌اش مرا تحت تأثیر قرار داد. به‌نظرم این شاهکار جان کارنی است. آثار قبلی‌اش را دوست داشتم، اما این فیلم به‌نظرم دُزی کامل و...

برگشت به دههٔ هشتاد با راک‌اند‌رول و عاشقانه در ابتدا فکر می‌کردم ممکن است این فیلم بیش از حد تمجیدشده باشد. می‌دانستم زود است که قضاوت کنم و انتظار چیز خارق‌العاده‌ای نداشتم، اما هرچه فیلم جلو می‌رفت، با سبک و ظرافت و شیرینی‌اش مرا تحت تأثیر قرار داد. به‌نظرم این شاهکار جان کارنی است. آثار قبلی‌اش را دوست داشتم، اما این فیلم به‌نظرم دُزی کامل و متعادل از محتواست؛ در دو کلمه: لمس طلایی. من به ندرت از فیلم‌های موسیقایی خوشم می‌آید، اما مدت‌ها بود فیلمی به این اندازه از موسیقی لذت نبرده بودم. قطعاً یکی از ده فیلم برتر آن سال‌هاست. این فیلم ایرلندی-بریتانیایی در دوبلین سال ۱۹۸۵ روایت می‌شود. دربارهٔ نوجوانی به نام کانر است که پس از تصمیم والدین برای کاهش هزینه‌ها از یک مدرسه خصوصی به مدرسهٔ دولتی پسرانه منتقل می‌شود. با ورود به مدرسهٔ جدید مشکلاتی در پیش دارد که باید به‌تنهایی از پسشان برآید. در مسیر سازگار شدن با محیط جدید، دختری که نزدیک مدرسه زندگی می‌کند را می‌بیند و برای تأثیر گذاشتن بر او دروغ می‌گوید که گروه موسیقی دارد و دنبال خوانندهٔ زن است. بدین‌ترتیب گروهی از موسیقیدانان آماتور شکل می‌گیرد و سفر این نوجوانان آغاز می‌شود؛ سفری که باقی فیلم نشان می‌دهد تا چه اندازه حاضرند پیش بروند. «مشکل تو این است که از غمگین‌بودن خوشحال نیستی. اما عشق همین است، کازمو. خوش-غمگین.» در پایان صحنهٔ پایانی یادداشتی هست که نوشته: «برای برادران هرجا.» این نکته مرا تحت تأثیر قرار داد، چون هنگام تماشا به آن توجه نکرده بودم. منظورم این است که فیلم صرفاً یک داستان عاشقانه نوجوانانه نیست؛ در واقع دربارهٔ برادران است که تحتِ سایهٔ موضوعِ عشق قرار گرفته. با مرور صحنه‌ها به‌سرعت مرکزیت داستان را یافتم و دیدم چگونه پیشرفت کرده است. بازیگری که نقش برادر بزرگ‌تر کانر را ایفا می‌کند شباهتی به ست راگن داشت و این همان شخصیتی است که باید حواستان به او باشد. او نقش فرعی دارد، اما تأثیرش بر داستان غیرمستقیم و بزرگ است. قطعاً عاشق شدن ممکن است آدم را به کارهای دیوانه‌وار وادارد، حتی ممکن است یک‌شبه ستارهٔ موسیقی شوی. اما هر چیزی گام اولی دارد و هیچ تضمینی برای موفقیت این تلاش‌ها نیست. در اینجا دستِ باتجربه—برادر یا دوستی نزدیک که از کودکی همراهت بوده—به کار می‌آید. عاشق شدن آسان است، اما داشتن برادری که در هر قدم راهنمایت باشد آسان نیست. در این فیلم فضای تصویری بین آن دو کم است، اما این مانعِ نشان‌دادنِ این نبود که الهامی که از عشق می‌گیرد چگونه به شکل‌گیری درست و یافتن مسیر صحیح منجر می‌شود. من برادر ندارم، اما احساس کردم داشتنِ چنین برادری چگونه خواهد بود. بنابراین همهٔ برادران دنیا باید این فیلم را ببینند؛ فیلمی که به آنها اختصاص دارد. «مثل این است که وقتی کسی را نمی‌شناسی، جذاب‌تر است. می‌تواند هر چیزی باشد که تو می‌خواهی. اما وقتی او را می‌شناسی، برایش حد و مرزی هست.» من در دههٔ هشتاد بزرگ نشده‌ام، اما خیلی به آن دوره نزدیکم و می‌دانم چه حسی دارد اگر در آن نسل به دنیا آمده باشی. جینز، موهای پرپشت و فر، همه خیلی لاغر بودند، آرایش‌های عجیب با خط چشم غلیظ، عینک‌های بزرگ، کاست‌ها — اگر از خاطرات محو شده‌ات این چیزها را به یاد می‌آوری، این فیلم را دوست خواهی داشت. فیلمی بسیار شیک، موسیقایی و کمدی، و در بخش عاشقانه هم واقعاً بامزه است. همهٔ بازیگران درخشان بودند، به‌ویژه پسر نقش اصلی که این اولین فیلمش بود و دختر با ظاهر برق‌آسا و جذابش. هر دو آیندهٔ درخشانی در سینما خواهند داشت. از گروه بازیگرانِ مکمل هم نباید غافل شد که کارشان را بسیار خوب انجام دادند، به‌ویژه همان برادری که پیش‌تر درباره‌اش نوشتم. تمامِ قطعات موسیقی فوق‌العاده بودند. باید آنها را به مجموعهٔ «آهنگ‌های فیلم»م اضافه کنم، به‌ویژه «The Riddle of the Model» که هویتِ عنوان را تعریف می‌کند و قطعهٔ اوج فیلم «Go Now». بنابراین از بازیگران تا عوامل پشت‌صحنه، اعتبار برابر باید بابت موسیقی به آهنگسازان و ترانه‌سرایان گروه‌های واقعی دههٔ هشتاد داده شود. مدت زمان فیلم هم مناسب بود؛ اگر نیم ساعت دیگر طولانی‌تر می‌شد هم اشکالی نداشتم. ریتم روایت در اغلب زمان یکسان حفظ شده، اما در ربعِ پایانی سرعت اوج می‌گیرد. بله، پایانش را دوست داشتم؛ تأثیرگذار بود، اما توصیفش سخت است—هر کسی باید خودش آن را تجربه کند. فیلمی که بدون هیچ انتظاری دیدم و حالا یکی از فیلم‌های موردعلاقه‌ام است. نسل امروز ممکن است آن را صرفاً یک تم الهام‌گرفته از راک‌اند‌رول بداند، اما فقط افراد میانسال و برخی قدیمی‌ترها می‌دانند چگونه از آن لذت ببرند. اگر شما هم از آنها هستید، این فیلم را از دست ندهید. امتیاز: ۸.۵/۱۰ نکته: با کمی جانب‌داری بخوانید، چون خودم هم به مدرسهٔ «کریستین برادرز» رفته بودم و از آن متنفر بودم، اما واقعاً عاشق Sing Street شدم. فیلم ممکن است خیلی چیزها را که قبلاً دیده‌اید بازتکرار کند، اما اگر عاشق دههٔ هشتاد، موسیقی آلترناتیو، داستان‌های بلوغ یا حتی صرفاً سینمای خوب هستید، Sing Street انتخاب بسیار خوبی است. امتیاز نهایی: ★★★★ — فیلمی خوب در مجموع با چیزی اضافه و ویژه