سریال The Tudors

وقتی به ثروت داستان‌های دراماتیک خانواده‌های مدیچی و بورژیا — از خودبزرگ‌بینی، روابط فامیلی ممنوعه، جنگ، فساد جنسی، شکنجه تا حتی یک رابطه عاشقانه صادقانه — فکر می‌کنید، باید انتظار داشته باشیم که تودورها، خانواده‌ای از «آدم‌های آشپزخانه‌دار» ولزی، هم دست‌کمی نداشته باشند. متأسفانه این مجموعه اصلاً از پسِ این انتظار برنمی‌آید. هنری هفتم، اولین پادشاه تودور که نزدیک به ربع قرن حکومت کرد، اصلاً...

وقتی به ثروت داستان‌های دراماتیک خانواده‌های مدیچی و بورژیا — از خودبزرگ‌بینی، روابط فامیلی ممنوعه، جنگ، فساد جنسی، شکنجه تا حتی یک رابطه عاشقانه صادقانه — فکر می‌کنید، باید انتظار داشته باشیم که تودورها، خانواده‌ای از «آدم‌های آشپزخانه‌دار» ولزی، هم دست‌کمی نداشته باشند. متأسفانه این مجموعه اصلاً از پسِ این انتظار برنمی‌آید. هنری هفتم، اولین پادشاه تودور که نزدیک به ربع قرن حکومت کرد، اصلاً حضور ندارد؛ بنابراین پشت‌صحنه‌ای که باید پایه‌ی تمرکز واقعی این ۳۸ قسمت باشد، حذف شده است. هنری هشتم که شهرتی به‌عنوان مردی خشن، تندخو و عاشق قدرت و زنان داشت و همراه با چانسلور بلندپروازش وُلسی می‌توانست تبدیل به درامی مهیج و بی‌پروا شود، این‌جا به شکلی کودکانه و بی‌رمق نمایش داده شده — انگار نسخه‌ی تودوری «پیتر پن» و «وندی» را می‌بینیم. جاناتان ریس میرز ناامیدکننده است و سام نیل به‌عنوان کاردینال توطئه‌گر تهدیدی ندارد و بی‌رمق ظاهر شده است. متأسفانه همین آغاز کند و بی‌حال، فضای باقی داستان را تعیین می‌کند. خط‌های داستانی تنها به‌طور سطحی به این دوره‌ی پرفراز و نشیب تاریخ انگلستان اشاره می‌کنند و حتی سناریوهای آن بولین — که خود می‌تواند سوژه‌ی رمان‌ها و پایان‌نامه‌ها باشد — به یک کمدی لباس‌نما و بی‌مایه تنزل یافته‌اند. به‌ندرت چیزی با محتوای قابل‌توجه شکل می‌گیرد؛ تأسیس کلیسای انگلستان تنها در یک لحظه کوتاه و بی‌اهمیت مطرح می‌شود. هنری کاویل تنها جنبه‌ی ظاهری جذابی می‌آورد، کریس هولدِن-رید نقشِ جاه‌طلبی جنسی را بازی می‌کند و حتی پیتر اوتول هم وارد می‌شود تا سنت بازیگران «مناسب نقش پاپ» را ادامه دهد. هیچ‌یک از همسران هنری، از جمله ناتالی دورمر، جذابیت یا شخصیتی قانع‌کننده ندارند و جس استون برای بازی در نقش آنِ کلفس بیش از حد زیباست تا قابل‌باور باشد. از طرف مثبت، طراحی صحنه و لباس‌ها بسیار خوب است و افکت‌های بصری بیشتر تکمیل‌کننده‌اند تا مزاحم؛ اما همه‌ی این‌ها در خدمت فیلمنامه‌ای ضعیف قرار نگرفته‌اند. گزینش بازیگران انگار فرض کرده که ما ترجیح می‌دهیم به چیزهای زیبا نگاه کنیم تا اینکه بازیگرانی ببینیم که ما را در این دوره‌ی پرتنش فرو ببرند — و به جز تلاش ناامیدکنندهٔ ری وینستون در نسخهٔ ۲۰۰۳، این بی‌ شک ضعیف‌ترین تصویرسازی از هنری هشتم است که من دیده‌ام. خوشبختانه سریال قبل از به تخت رسیدن دخترش — که خود نیز به حذف تاج‌داران علاقه‌مند بود — بی‌رمق می‌شود و ما را از تحمل چهار دههٔ دیگر از این مجموعهٔ آبکی نجات می‌دهد.