فیلم The Lost King 2022

سالی هاوکینز اینجا نقش فیلیپا لنگلی را با اشتیاق بازی می‌کند. او از شوهرش (استیو کوگان) جدا شده و در آستانهٔ ناامیدی است که پسر کوچک‌اش را به دیدن اجرای صحنه‌ای «ریچارد سوم» شکسپیر می‌برد. تحت تأثیر تراژدی این نمایش، به گروه محلی طرفداران ریچارد می‌پیوندد و به‌زودی قانع می‌شود که این شخصیت تاریخی بدنام شده است؛ بنابراین تصمیم می‌گیرد محل تا‌کنون ناشناختهٔ قبر او...

سالی هاوکینز اینجا نقش فیلیپا لنگلی را با اشتیاق بازی می‌کند. او از شوهرش (استیو کوگان) جدا شده و در آستانهٔ ناامیدی است که پسر کوچک‌اش را به دیدن اجرای صحنه‌ای «ریچارد سوم» شکسپیر می‌برد. تحت تأثیر تراژدی این نمایش، به گروه محلی طرفداران ریچارد می‌پیوندد و به‌زودی قانع می‌شود که این شخصیت تاریخی بدنام شده است؛ بنابراین تصمیم می‌گیرد محل تا‌کنون ناشناختهٔ قبر او را پیدا کند. چون داستان بر اساس واقعیت است، سرنوشت مشخص است، اما درام فیلم همچنان جالب است: او باید مقامات را قانع کند تا اجازهٔ کندن پارکینگ‌شان را بدهند، سپس در برابر مدعیان موفقیتشان مقاومت کند و در نهایت برای دفن مرد با حفظ نسبتی از جایگاه واقعی‌اش تلاش کند. از وقتی ماجراجویی‌اش جدی می‌شود تماشای فیلم لذت‌بخش است. همراه با سرپرست باستان‌شناسی، مارک اَدی، و اندکی کمک روحانی از نسخهٔ شبحی ریچارد—که به‌همراه اسبش انگار از قبر می‌خواهد به او کمک کند—فیلم سرحال و سرگرم‌کننده پیش می‌رود. نیازی ندارد حتماً در سینما دیده شود؛ شروعی کمی کند دارد، اما در کل از آن لذت بردم. من واقعاً از این فیلم خوشم آمد. باید بگویم مدت‌هاست که به حقیقتی که دربارهٔ ریچارد سوم به‌طور گسترده سرکوب شده علاقه‌مند بوده‌ام، بنابراین لااقل قدردان تلاشی هستم که فیلم برای اصلاح روایت انجام می‌دهد. حتی بدون در نظر گرفتن این زمینه، فیلم سرگرم‌کننده و جالب بود. تغییرات کوچکی نسبت به کتاب فیلیپا لنگلی دربارهٔ مسیر او تا کشف جسد ریچارد سوم داده‌اند، اما این تغییرات برای افزایش کشش دراماتیک و جذابیت شخصیت‌ها بوده و به نظرم جواب داده است. سالی هاوکینز را در «Persuasion» دوست داشتم و این‌جا هم ناامیدم نکرد. استیو کوگان اجرای لایه‌داری ارائه می‌دهد و جیمز فلیت و مارک اَدی دو بازیگر شخصیت‌پرداز برجستهٔ بریتانیایی‌اند. اینکه فیلیپا ریچارد سوم را می‌بیند و با او حرف می‌زند، ترفندی است که در فیلم‌های زیادی پیش‌تر هم استفاده شده، اما فکر می‌کنم تلاش کرده‌اند احساسات عجیب و غریبی را که لنگلی در روایتش از حضور ریچارد نزدیک محل دفن حس کرده توجیه کنند، حتی پیش از اینکه حضور او تأیید شود؛ بنابراین این ترفند کلیشه‌ای را می‌بخشم. رابطهٔ او و شوهرش به‌اندازهٔ کافی پیچیده بود تا باورپذیر باشد. در ذهنم صحنهٔ تشویق پایانی را پیش‌بینی کرده بودم، ولی به هر حال پایان خوشی برای داستان فراهم می‌کرد.