فیلم Kes 1969

وقتی به کودکی‌ام فکر می‌کنم، این یکی از معدود فیلم‌هایی است که واقعا واکنش عاطفی در من برانگیخت. این واکنش بیشتر در پنج دقیقهٔ آخر فیلم رخ می‌دهد، اما تا رسیدن به آن پایان، ما شاهد شیطنت‌ها و رفتارهای پسر کارگر و دوست‌داشتنی «بیلی» (دیوید بردلی) هستیم. او با مادرش (لین پری) و برادر بزرگ‌تر و قلدرش «جاد» (فردی فلچر) در شرایطی نه‌چندان راحت زندگی...

وقتی به کودکی‌ام فکر می‌کنم، این یکی از معدود فیلم‌هایی است که واقعا واکنش عاطفی در من برانگیخت. این واکنش بیشتر در پنج دقیقهٔ آخر فیلم رخ می‌دهد، اما تا رسیدن به آن پایان، ما شاهد شیطنت‌ها و رفتارهای پسر کارگر و دوست‌داشتنی «بیلی» (دیوید بردلی) هستیم. او با مادرش (لین پری) و برادر بزرگ‌تر و قلدرش «جاد» (فردی فلچر) در شرایطی نه‌چندان راحت زندگی می‌کند و در مدرسه تا حد زیادی تنها و منزوی است. یک بعدازظهر، پرندهٔ شکاری کوچکی (کِسترل) را می‌بیند که در درختی متعلق به یک کشاورز لانه زده است. او کشاورز را قانع می‌کند که اجازه دهد آن پرنده را بزرگ کند؛ با کمک یک کتاب دست‌دوم، چند بقایای گوشت و دلگرمی معلم حمایتگرش آقای فارثینگ (کالین ولند)، پسر بالاخره هدفی برای زندگی‌اش پیدا می‌کند. شاید این اولین بار باشد که عشق را تجربه می‌کند. او اصلا حیوان خانگی نداشته؛ هر بار که پرنده را برای پرواز می‌برد، انتظار دارد که پرنده از آسمان دور شود و برنگردد—اما این‌طور نمی‌شود. پرنده وقتی او را صدا می‌کند، بازمی‌گردد و همین رابطه‌ای را که دارد به‌سرعت تمام‌عیار می‌شود، مستحکم‌تر می‌سازد. دیوید بردلی در این نقش فوق‌العاده است؛ بهترین توصیف همین است. نقش‌آفرینی‌اش پرشیطنت، جسور و هم‌زمان آسیب‌پذیر است و با گسترش پیوندش با کِسترل، بازی‌ای باورپذیر و جذاب ارائه می‌دهد که به‌وضوح برجسته می‌شود. کن لوچ و نویسنده بری هاینز حس قوی از اجتماع یک شهرک شمالی انگلستان را به تصویر می‌کشند؛ جایی که معادن هنوز کارفرمای اصلی‌اند، میخانه مهم‌ترین مرکز تفریح است، زندگی خانوادگی تابع قاعده‌های مرسوم نیست و آموزش به اندازهٔ کتاب شامل ضربهٔ ترکه نیز می‌شود. فیلم در بسیاری جهات، مفاهیم «طبیعت» و «پرورش» را به‌خوبی کنار هم می‌گذارد و از خلق طنز در موقعیت‌ها، با فیلم‌برداری صمیمی و دیالوگ‌های صادقانه، دریغ نمی‌کند. این یکی از فیلم‌های بریتانیایی مورد علاقهٔ من است و دیدنش ارزش زیادی دارد.