فیلم Diary of a Wimpy Kid 2010

من دربارهٔ این فیلم چیزی نمی‌دانستم، بنابراین بدون هیچ انتظاری وارد سینما شدم. در واقع فیلم نسبتاً خوبی بود و از آن خوشم آمد. خنده‌دار بود. راولی بهترین بود؛ کاش دوستی مثل او داشتم... البته به‌جز لباس‌های احمقانه‌اش. در کل واقعاً این فیلم را دوست داشتم. مناسب کودکان و بزرگسالان است. تماشای قابل قبولی بود؛ احتمالاً دیگر آن را تماشا نکنم، اما می‌توانم توصیه‌اش کنم، به‌ویژه...

من دربارهٔ این فیلم چیزی نمی‌دانستم، بنابراین بدون هیچ انتظاری وارد سینما شدم. در واقع فیلم نسبتاً خوبی بود و از آن خوشم آمد. خنده‌دار بود. راولی بهترین بود؛ کاش دوستی مثل او داشتم... البته به‌جز لباس‌های احمقانه‌اش. در کل واقعاً این فیلم را دوست داشتم. مناسب کودکان و بزرگسالان است. تماشای قابل قبولی بود؛ احتمالاً دیگر آن را تماشا نکنم، اما می‌توانم توصیه‌اش کنم، به‌ویژه برای مخاطبان جوان‌تر. مشکل اصلی برای من این است که قهرمان داستان تا تقریباً پردهٔ سوم غیرقابل بازگشت به نظر می‌رسد، و حتی آن‌وقت هم آدمِ بهتری نمی‌شود؛ او صرفاً به‌خاطر تلاش‌های سطحی‌اش برای ارتقای موقعیت اجتماعی آن‌قدر تنبیه می‌شود که به‌طور تصادفی حرکت «سیاسی» درستی انجام می‌دهد و به یک پایان خوش می‌رسد. بقیهٔ فیلم به‌طرز غافلگیرکننده‌ای خوب است و مرا به یاد نسخه‌ای جوان‌تر از «Mean Girls» می‌اندازد، جایی که محیط اجتماعی مثل یک «زیست‌بوم» کالبدشکافی می‌شود و یک سلسله‌مراتب استعاری رفع حیات یا زوال وجود دارد. در واقع چندین شخصیت جذاب و رویدادهای بامزه در این داستان هست که ترکیبی مناسب از طنزِ آزارآمیز و شوخ‌طبعیِ ابسورد ارائه می‌دهند. مشکل این نیست که فیلم بدی باشد؛ فقط من از شخصیت اصلی لذت نبردم و همین نکته نوعی کاستی عجیب در یک فیلم خوش‌ساخت به‌وجود آورده است.