فیلم Eagle vs Shark 2007

قبل از آن‌که تایکا وایتیتی استاد طنزِ کیهانیِ نامتعادل در Thor: Ragnarok شود یا طنزی تکان‌دهنده و همراه با حس همدلی در Jojo Rabbit خلق کند، این گوهرِ ساده و عجیب را به ما هدیه داد؛ داستان دو آدم فوق‌العاده دست‌پاچه که به‌زحمت سمت چیزی شبیهِ ارتباط پیش می‌روند. Eagle vs Shark نخستین فیلم بلند اوست و گرچه از ظرافت و اطمینانِ آثار بعدی‌اش برخوردار...

قبل از آن‌که تایکا وایتیتی استاد طنزِ کیهانیِ نامتعادل در Thor: Ragnarok شود یا طنزی تکان‌دهنده و همراه با حس همدلی در Jojo Rabbit خلق کند، این گوهرِ ساده و عجیب را به ما هدیه داد؛ داستان دو آدم فوق‌العاده دست‌پاچه که به‌زحمت سمت چیزی شبیهِ ارتباط پیش می‌روند. Eagle vs Shark نخستین فیلم بلند اوست و گرچه از ظرافت و اطمینانِ آثار بعدی‌اش برخوردار نیست، اما از همین‌جا هم DNA اصلی او دیده می‌شود: طنزی نامتعارف، طعنه‌ای خشک و تمایلی به یافتن همزمان کمدی و هم‌دردی در ابلهیّت انسانی. همهٔ شخصیت‌ها در این فیلم کمی ریزه‌خوار، نیازمند، عجیب و به‌طرزی بنیادین شکسته‌اند. لیلی با بازی دل‌شکنِ لورن هورسلی (که فیلمنامه را هم هم‌نوشته) در یک رستوران فست‌فود کار می‌کند و دلتنگ جارِد است؛ جارِد فروشندهٔ یک فروشگاه بازی‌های ویدیویی است که جیمِین کلمِنت آن را با بی‌خبریِ تهاجمی به تصویر می‌کشد. جارِد قصد دارد مهمانیِ پوششی بگیرد؛ وقتی لیلی با لباسِ کوسه جلوی جارِدِ پوشیده‌شده به‌صورت عقاب ظاهر می‌شود، عنوان فیلم پژواک تصویریِ حکمتی دیرینه می‌شود: «پرنده ممکن است ماهی را دوست بدارد، اما کجا با هم خانه خواهند ساخت؟» هیچ‌کس در این فیلم باکلاس نیست، هیچ‌کس زندگی‌اش مرتب نیست و هیچ‌کس شبیه قهرمان یک رمانس متعارف به‌نظر نمی‌رسد — و همین دقیقاً نکته است. وایتیتی اینجا آینه‌ای انسانی بالا نگه می‌دارد و پرسشی را مطرح می‌کند که بر بهترین آثارش سایه می‌افکند: کدام‌یک از ما کامل است؟ کدام‌مان زخمی، در توهم یا تشنهٔ تایید نیستیم؟ جست‌وجوی جارِد برای انتقام از قلدر دوران مدرسه‌اش به‌سرعت مضحک و درعین‌حال گویا می‌شود؛ رفتار او با لیلی بین بی‌رحمیِ عادی و نیازِ واقعی در نوسان است. با این حال اجرای هورسلی ما را همراه نگه می‌دارد؛ لیلی او آن‌قدر دوست‌داشتنی و آرام و مقاوم است که حتی وقتی زیبایی‌شناسی عجیب فیلم دارد به سمت احساساتی‌شدن می‌رود، ما برایش دل می‌سوزانیم. آیا به درجهٔ آثاری مثل Hunt for the Wilderpeople یا What We Do in the Shadows رسیده؟ نه. اما هنوز بسیار خنده‌دار است، هرگاه لازم باشد واقعاً تاثیرگذار است و آن‌قدر به عجیب‌بودنِ خود اعتماد دارد که از حلّ‌وفصل‌های ساده پرهیز کند. هورسلی و کلمِنت نقش‌هایشان را با دقت اجرا می‌کنند و شخصیت‌هایی می‌آفرینند که می‌توانستند تحمل‌ناپذیر باشند ولی به‌طرزی عجیب قابل‌عشق می‌شوند. تا پایان، باور می‌کنید که این دو آدم آسیب‌دیده ممکن است با هم دوام بیاورند — نه چون شفا یافته‌اند، بلکه چون کسی هم‌نشینِ به‌همان اندازه زخم‌خورده یافته‌اند تا ویرانی را با هم شریک شوند. تماشای این فیلم لذت‌بخش است و تصویری بخشنده از عشق ارائه می‌دهد.