فیلم Notes on a Scandal 2006

این فیلم مثل یک پاستای عالی است که همه چیزش درست است، اما با این حال حس می‌کنی قیمتِ پرسِ نودل و سسِ گوجه‌ای که ازت گرفته‌اند توجیه‌پذیر نیست. کارگردانی درجه‌یک است؛ کیت بلانشت در نقش شیبا هارت عملکرد درخشانی دارد و حضور حمایتی بیل نای هم به‌خوبی کار می‌کند. هر چند که معمولاً بازی جودی دنچ را تحسین می‌کنم، در این نقش کمی یک‌بعدی...

این فیلم مثل یک پاستای عالی است که همه چیزش درست است، اما با این حال حس می‌کنی قیمتِ پرسِ نودل و سسِ گوجه‌ای که ازت گرفته‌اند توجیه‌پذیر نیست. کارگردانی درجه‌یک است؛ کیت بلانشت در نقش شیبا هارت عملکرد درخشانی دارد و حضور حمایتی بیل نای هم به‌خوبی کار می‌کند. هر چند که معمولاً بازی جودی دنچ را تحسین می‌کنم، در این نقش کمی یک‌بعدی به‌نظر می‌رسید، اما با همان دقت همیشگی نقش را اجرا کرد. این داستان مثلثِ عشقیٔ پیچیده‌ای را روایت می‌کند با شخصیت‌هایی بسیار واقعی. اگر از آن دسته‌ای هستید که مجله‌های شایعه‌پراکنی را در صفِ صندوق فروشگاه برمی‌دارید، احتمالاً از داستان خوشتان خواهد آمد. من به آن از ده نمره، هفت دادم؛ فیلم شگفت‌زده‌تان نمی‌کند اما احساس اتلاف وقت هم نخواهید کرد. شهوت، تنهایی و تلخی در فیلمی جذاب با دو بازیگر بزرگ این فیلم با حضور دو بازیگر برجسته و فیلمنامه‌ای پرتنش و خوب‌پرداخته، فیلمی تأثیرگذار است. ایده یا موقعیتِ کلی چندان جدید نیست و نمونه‌های پرتنشِ مشابهی در محیط مدرسه وجود دارد—برای نمونه یادِ «The Children’s Hour» می‌افتد—اما با این وجود فیلم بسیار خوب ساخته شده است. شاید فیلمی برندهٔ جوایزِ اصلی نباشد، ولی نامزد چندین جایزه از جمله بفتا، گلدن گلوب و اسکار شده است. فیلم به‌طور آزاد بر پایهٔ یک پروندهٔ واقعی نوشته شده که در آن معلم زنی رابطهٔ جنسی با شاگرد نابالغ داشته است؛ موقعیتی زشت و جنایی، هرچند نوعی فانتزی جنسیِ متداول را هم در خود دارد. اما فیلم بیشتر دربارهٔ رابطهٔ پیچیده و شکنندهٔ میان معلم جوان و همکارِ مسن‌تر است که راز را کشف می‌کند. زن مسن، تنها، تلخ، منتقد و از نظر روانی ناپایدار است؛ با مشکلات جدی در برقراری ارتباط با دیگران و گرایشی سرکوب‌شده به‌سمت وابستگی جنسی به هم‌جنس، او رابطه‌ای آزارگرانه شکل می‌دهد و دوستِ فرضی‌اش را تسلیم و با باج‌خواهی و دست‌کاری عاطفی، به‌دنبال به‌دست آوردن توجه تقریباً انحصاری او می‌شود. علاوه بر داستانِ قوی، فیلم از بازیگرانِ عالی و دو بازیگر زن برجسته بهره می‌برد که هر دویشان فوق‌العاده‌اند. جودی دنچ برای کاری که در این فیلم انجام داده شایستهٔ تحسین است: به‌ویژه در نحوهٔ روایتِ کنایه‌آمیز و تقریباً بیرحمِ داستان و در آوردنِ نقش به‌طرز تأثیرگذاری در مقابل کیت بلانشت. بلانشت هم بازی بسیار خوبی دارد، اما توان مغناطیسی دنچ را به‌طور کامل ندارد. شخصیت‌ها تفاوت آشکاری با هم دارند: بلانشت نقش نرم‌تر و کم‌پیچیده‌تری دارد در حالی که دنچ مواد دراماتیکِ چالش‌برانگیزتر و پیچیده‌تری را به‌عهده دارد که بازیِ قانع‌کننده در آن دشوار است. هرچند نقش‌آفرینیِ اندرو سیمپسون کم‌حجم است، حضورش هم قابل‌توجه است. از لحاظ فنی، فیلم متین و مؤدبانه ساخته شده است: فیلم‌برداری بسیار خوب با فضاهای تیره و کارآمد که به غلیظ‌تر شدنِ اتمسفرِ پرتنش کمک می‌کند. طراحی صحنه و لباس در حدِ قابل‌قبولی قرار دارند و موسیقی متنِ ساخته‌شده توسط فیلیپ گلس هم هرچند به‌پای بهترین آثارش نمی‌رسد، اما مناسب است. در مجموع فیلم متین و شایسته است و از نظر تولیدی ارزش‌های خوبی ارائه می‌دهد.