فیلم Paddington 2 2017

به احتمال زیاد بهتر از نسخه قبلی‌اش، که کار کوچکی نیست. جذاب و خنده‌دار، با شوخی‌هایی به اندازه کافی برای لذت بردن جوانان و بزرگ‌ترها. هیوج گرانت به عنوان یک شرور عالی و بسیار کمدی ایفای نقش کرده است، و بقیه بازیگران هم پر از حضور چهره‌های مشهور بریتانیایی هستند. دنباله‌ای بسیار ارزشمند. امتیاز: 8 از 10 واقعاً از اینکه چقدر از فیلم اول «پدینگتون» لذت بردم، شگفت‌زده...

به احتمال زیاد بهتر از نسخه قبلی‌اش، که کار کوچکی نیست. جذاب و خنده‌دار، با شوخی‌هایی به اندازه کافی برای لذت بردن جوانان و بزرگ‌ترها. هیوج گرانت به عنوان یک شرور عالی و بسیار کمدی ایفای نقش کرده است، و بقیه بازیگران هم پر از حضور چهره‌های مشهور بریتانیایی هستند. دنباله‌ای بسیار ارزشمند. امتیاز: 8 از 10 واقعاً از اینکه چقدر از فیلم اول «پدینگتون» لذت بردم، شگفت‌زده شدم و تقریباً به اندازه همان شگفت‌زده شدم که این دنباله چقدر به آن وفادار است. در آستانه جشن صد سالگی عمه "لوسی"، "پدینگتون" مشغول انجام کارهای مختلف است تا بتواند پول کافی برای خرید هدیه‌ای برای او به دست آورد. او به یک کتاب خاص در یک فروشگاه عتیقه برخورد می‌کند، اما زمانی که آن کتاب دزدیده می‌شود، خود را در دادگاه متهم به سرقت می‌یابد! شواهدی که "فینیکس بوکَن" (هیوج گرانت) ارائه می‌دهد، او را به زندان می‌فرستد. وقتی به آنجا می‌رسد، چندان محبوب نیست - یک جوراب قرمز در لباسشویی باعث می‌شود تمام یونیفورم‌ها صورتی شود! زندگی‌اش زمانی خطرناک‌تر می‌شود که با آشپز "ناکلس مک‌گینتی" (برندان گلیسون) بر سر غذای بی‌مزه‌اش به چالش می‌کشد... نفس‌ها در سینه حبس می‌شود، اما طعم مَرمَلاد او نجاتش می‌دهد! حالا او یک محافظ دارد و باید از زندان خارج شود و بفهمد چه کسی او را به جرم این جنایت بزرگ متهم کرده و امیدوار باشد که هنوز بتواند کتاب را به موقع برای هدیه تولد به دست آورد. شخصیت‌پردازی‌های فوق‌العاده‌ای در اینجا وجود دارد، زیرا دوستان خرس دور هم جمع می‌شوند تا به او کمک کنند نقشه‌های دزد را خنثی کند. خانم‌های آیلین آتکینز و جولی والترز هم به خوبی ایفای نقش می‌کنند و خانواده "براون" که هرگز به این عضو جدید خانواده خود شک نمی‌کنند، به خوبی در داستان حضور دارند. نویسندگی دلنشین و با سرعتی مناسب و انیمیشن به طرز قابل توجهی طبیعی است - به ویژه در صحنه پایانی که بین قطارهای در حال حرکت است و به یک نتیجه‌گیری سرگرم‌کننده، تقریباً شبیه به سالن موسیقی، می‌انجامد. این فیلم به احتمال زیاد به اندازه یا حتی بهتر از نسخه اصلی (2014) است و ارزش دیدن دارد.