فیلم Under Siege 2: Dark Territory 1995

بدون شک دنباله‌ای ضعیف‌تر از نسخه اول است، اما شاید آن‌قدر هم بد نباشد که شنیده‌اید یا از تجربه‌های قبلی از این نوع فیلم‌ها انتظار دارید. داستان اساساً همان پایۀ نسخه اول را دارد با این تفاوت که یک نوع حمل‌ونقل جمعی جایگزین شده است؛ اما این تغییر به خودی خود کفایت نمی‌کند که «میدان تاریک» را کاملاً محکوم کند. نقش‌آفرینی استیون سیگال در قالب کیسی...

بدون شک دنباله‌ای ضعیف‌تر از نسخه اول است، اما شاید آن‌قدر هم بد نباشد که شنیده‌اید یا از تجربه‌های قبلی از این نوع فیلم‌ها انتظار دارید. داستان اساساً همان پایۀ نسخه اول را دارد با این تفاوت که یک نوع حمل‌ونقل جمعی جایگزین شده است؛ اما این تغییر به خودی خود کفایت نمی‌کند که «میدان تاریک» را کاملاً محکوم کند. نقش‌آفرینی استیون سیگال در قالب کیسی رایبک را در یک قطار عبوری از صخره‌های کلرادو می‌بینیم؛ او همراه با برادرزاده‌اش (کاترین هایگل) مجبور می‌شود در برابر گروهی از تروریست‌های بی‌رحم که از قطار به‌عنوان مقر متحرک استفاده می‌کنند و سعی در تصاحب یک سلاح ماهواره‌ای مرگبار به رهبری آدم‌ربای اصلی (اریک بوگوسیان) دارند، بایستد. اورت مک‌گیل نقش سرگروهِ بدمن را دارد و ظاهری شبیهِ رِیس بانون شرور به خود گرفته است. این فیلم (Under Siege 2: Dark Territory، 1995) دنباله‌ای شایسته برای فیلم 1992 است؛ شاید از نظر داستانی به قدرت قسمت اول نرسد، اما لوکیشن‌های برتر—قطاری که از میان کوه‌ها می‌گذرد—به آن برتری می‌دهد نسبت به فضای یک‌بعدی کشتی در دریا. اگر دنبال فیلم قطاری ساده و پر از اکشن هستید، این فیلم تا حد زیادی پاسخ‌گوست. گاهی صحنه‌های اکشن غیرقابل‌باورند، اما اگر رایبک (سیگال) را به‌عنوان یک ابرقهرمانِ بدون لباس زننده ببینید—شبیه جان مک‌کلین، رمبو یا جیمز باند—تماشایش لذت‌بخش‌تر خواهد بود. در مقایسه با تریلرهای قطاری، شاید به بزرگی «قطار فراری» (1985) نباشد، اما در همان حد فیلم‌هایی مثل «Train» (2008)، وسترن «Breakheart Pass» (1975) و فیلم واقع‌گرایانه «Unstoppable» (2010) قرار می‌گیرد. در کنار کاترین هایگل، ساندرا تیلور و برندا باکه هم از چهره‌های زن فیلم هستند. نکته‌ای که تا حدودی تجربه را تضعیف می‌کند بازی اغراق‌شده و گاهی نمایشی اریک بوگوسیان در نقشِ دان، نابغهٔ فنی است. او موفق شده گروهی مزدور خشن را زیر فرمانِ «پن» (اورت مک‌گیل) جمع کند تا قطاری که حامل تجهیزات ارتباطی کنترل‌کنندهٔ ماهوارهٔ خطرناک است را به تصرف درآورد. او پس از تهدید مسافران به کدهای عملیاتی دست یافته و از دولت آمریکا یک میلیارد دلار طلب می‌کند. چیزی که در محاسبات او جا نیفتاده، مهارت‌های نینجایی پیشخدمتِ قطار «بابی» (موریس چست‌نات) و البته حضور اتفاقیِ رایبک (استیون سیگال) با برادرزاده‌اش سارا (کاترین هایگل) است. با وجود شانس‌های بسیار علیه‌شان، این دو باید با هم کار کنند تا نقشه‌های دشمن را پیش از نابودی واشینگتن‌دی‌سی نقش‌برآب کنند. فیلم تقریباً با ریتم مناسبی پیش می‌رود و پر از درگیری‌های فیزیکی است، اما شخصیت‌پردازی و دیالوگ‌های ماندگار چندانی ندارد. مکانِ قطار به‌عنوان صحنهٔ گروگان‌گیری و تنش عملکرد نسبتاً خوبی دارد و اکشن را تا پایان—که همه می‌دانیم چه خواهد شد—پاس می‌دارد. نه به اندازه قسمت اول خوب است، اما هم بد نیست. مدت فیلم حدود ۱ ساعت و ۴۰ دقیقه است و اکثراً در صخره‌های کلرادو فیلم‌برداری شده است. امتیاز نهایی: ★★★ — دوستش داشتم. شخصاً پیشنهاد می‌کنم یک بار ببینید. رتبه‌بندی کلی: B