فیلم Pickpocket 1959

مارتین لاسال اینجا نقش جیب‌بر کوچکِ «میشل» را بسیار مؤثر بازی می‌کند؛ مردی که با همان کت‌وشلوار همیشه یکسان و زندگی در اتاقک یک‌نفره‌ای که حتی درش قفل نمی‌شود، روزگار را به سختی می‌گذراند. او وقتش را با دوستش «ژاک» (پیِر لِیماری) می‌گذراند و هر دو کمی به «ژان» (ماریكا گرین)، همسایهٔ مادری که وضعیتش رو به افول است (دالی اسکال)، دل می‌بندند. راستش آن‌قدر...

مارتین لاسال اینجا نقش جیب‌بر کوچکِ «میشل» را بسیار مؤثر بازی می‌کند؛ مردی که با همان کت‌وشلوار همیشه یکسان و زندگی در اتاقک یک‌نفره‌ای که حتی درش قفل نمی‌شود، روزگار را به سختی می‌گذراند. او وقتش را با دوستش «ژاک» (پیِر لِیماری) می‌گذراند و هر دو کمی به «ژان» (ماریكا گرین)، همسایهٔ مادری که وضعیتش رو به افول است (دالی اسکال)، دل می‌بندند. راستش آن‌قدر اتفاق در این برشِ مشاهده‌گرایانه از زندگی او که روبر برسون به ما عرضه می‌کند نمی‌افتد؛ ما کمی از ظرافت‌های حرفه‌اش و تکنیک‌های پلیس می‌آموزیم—به‌ویژه بازی موذیانهٔ «بازرس» (ژان پلگری)—و شاهدِ بازی موش و گربه‌ای هستیم که در تمامِ این درامِ ۷۵ دقیقه‌ای بینِ آن‌ها جریان دارد تا مردانی مثل او را دستگیر کنند. در بیشتر اوقات تماشای فیلم لذت‌بخش اما نسبتاً ساده است؛ فیلم‌برداری صمیمیتی ایجاد می‌کند که بیننده را شخصاً در موقعیت‌ها فرو می‌برد. ما مانند مگسی روی دیواریم که درمی‌یابد چه چیزی این شخصیت نسبتاً غمگین و نارضی را برمی‌انگیزد؛ مردی که راضی به گرفتن خطرات پی‌درپی تنها برای یک لقمه نان است و عملاً زندگی‌اش خالی از هدفی مشخص به نظر می‌رسد—چنان که اصلاً به نظر نمی‌رسد هنگام ارتکاب کوچک‌ترین دزدی‌ها یا فرار از دستگیری هیجانِ خاصی را تجربه کند. گفت‌وگوها و موسیقی در خدمتِ فیلم بسیار اندک‌اند؛ ما باید با تصاویر دقیق و تخیلِ خود این اثر اپیزودیک را دنبال کنیم—و این ترکیب واقعاً خوب جواب می‌دهد. این فیلم نمونهٔ قابل‌تأملی از اصل «کمتر، بیشتر است» است و دیدنش ارزش دارد.