فیلم The Poppy Is Also a Flower 1966

تک‌گویی جدی و آغازینِ پرنسس گریس موناکو از همان ابتدا به ما نشان می‌دهد چه در انتطار داریم: مجموعه‌ای از صحنه‌های کوتاه که به‌صورت نه‌چندان هماهنگ به هم دوخته شده‌اند و حول روند شناسایی و متوقف‌سازی کسانی می‌چرخند که قصد دارند تریاک را از ایران صادر کنند و از طریق اروپا به ایالات متحده برسانند. یول برینر («سرهنگ سالم») کار را با همکاری مقامات حکومتی...

تک‌گویی جدی و آغازینِ پرنسس گریس موناکو از همان ابتدا به ما نشان می‌دهد چه در انتطار داریم: مجموعه‌ای از صحنه‌های کوتاه که به‌صورت نه‌چندان هماهنگ به هم دوخته شده‌اند و حول روند شناسایی و متوقف‌سازی کسانی می‌چرخند که قصد دارند تریاک را از ایران صادر کنند و از طریق اروپا به ایالات متحده برسانند. یول برینر («سرهنگ سالم») کار را با همکاری مقامات حکومتی در ایران آغاز می‌کند، جایی که کشت خشخاش کاملاً ممنوع است. اما طبیعتاً اگر پول کافی باشد، برخی قواعد را زیر پا می‌گذارند و در اینجا با «صلاح‌خان» (هیو گریفیتس — اجرایی که یادآور «بن هور» است) مواجه‌ایم. پلیس طرحی ریخته تا رزین او را با ایزوتوپ رادیواکتیو نشاندار کند تا قابل ردیابی شده و شبکه توزیع نابود شود. همراهِ سرهنگ، «سام لینکلن» (تریور هاوارد) است و در مسیر دنبال‌کردنِ رد پا با ده‌ها چهرهٔ شناخته‌شده روبه‌رو می‌شویم که حضورشان — اگرچه اغلب تنها به دیده‌شدن خلاصه می‌شود — به پیام آغازین فیلم قوت می‌بخشد. ایدهٔ کلی جالب است؛ مسیر اتفاقات و دشواری‌هایی که افراد در مقابله با این تجارت پرسود با آن روبه‌رو می‌شوند خوب مستندسازی شده، ولی شیوهٔ روایت بسیار پراکنده است و فیلم بیش از حد به پند و موعظه می‌پردازد و کمتر تلاشی برای درگیر کردن مخاطب می‌کند. بعد از حدود چهل دقیقه نکتهٔ اصلی و آدم‌بد داستان برایم روشن شد و قسمت باقیمانده چیزی بیش از یک ماجرای نیم‌پختهٔ در سبک 007 نبود (ایان فلمینگ هم در این پروژه دخیل بوده). فیلم از تراژدی خالی نیست — نمایش آن خشک و بی‌احساس نیست و شخصیت‌ها برای نشان‌دادن بی‌رحمی قاچاقچیان به قتل می‌رسند — اما هیچ‌یک از این عناصر نتوانستند حوادثی را که اساساً نسبتاً کسل‌کننده‌اند، شور و جان ببخشند.