فیلم The Unfamiliar 2020

می‌توانست فیلم خوبی باشد اگر این‌قدر متوسط نبود. همیشه از فیلم‌های ترسناک خوشم آمده، اما حقیقت این است که در این فیلم عنصر ترس جواب نمی‌دهد. فیلم نه واقعاً ترسناک است و نه خلاق یا تأثیرگذار. شروع خوب است و سیر داستان در ابتدا دلپذیر پیش می‌رود؛ حس پارانویا ملموس است و تماشاگر را وادار می‌کند در مورد سالم‌بودن عقل آن زن یا اتفاقاتی که در...

می‌توانست فیلم خوبی باشد اگر این‌قدر متوسط نبود. همیشه از فیلم‌های ترسناک خوشم آمده، اما حقیقت این است که در این فیلم عنصر ترس جواب نمی‌دهد. فیلم نه واقعاً ترسناک است و نه خلاق یا تأثیرگذار. شروع خوب است و سیر داستان در ابتدا دلپذیر پیش می‌رود؛ حس پارانویا ملموس است و تماشاگر را وادار می‌کند در مورد سالم‌بودن عقل آن زن یا اتفاقاتی که در جنگ برایش افتاده کنجکاو شود. اما از نیمه‌ی فیلم به بعد همه‌چیز به‌خاطر یک روایت مضحک دربارهٔ تبادل ارواح خراب می‌شود، طوری که انگار بدن انسان لباسِ قابل عوض‌کردن است. در مورد جزئیات داستان زیاد نمی‌خواهم توضیح بدهم؛ کافی است بگویم قصه با بازگشت یک پزشک نظامی از شرق آغاز می‌شود. او به خانه بازمی‌گردد؛ شوهرش پژوهشگر دانشگاهی است که روی سنت‌ها و فولکلور پولینزی کار می‌کند. او کم‌کم احساس ناخوشایندی می‌کند، انگار نیروی سرکوب‌گری آنجا حضور دارد. این پیش‌فرض‌ها تازه نیستند—فیلم‌های زیادی با همین پایه ساخته شده‌اند که خیلی مؤثرتر عمل کرده‌اند. با در نظر گرفتن ضعف‌های فیلمنامه و کارگردانی کم‌رمق هنک پرتوریوس، نباید از بازیگران توقع معجزه داشت. آن‌ها تا جایی که امکان داشت تلاش کردند و کوشش بازیگران ستودنی است؛ خواسته‌اند سطح فیلم را بالا ببرند و چیزی قابل‌توجه ارائه دهند. متأسفانه نمی‌شود از هیچ مواد اولیه‌ای اثر درخشان ساخت؛ تمام تلاش‌ها به دیالوگ‌ها و موقعیت‌های ضعیف برخورد کرد. جمیما وست و نوجوان هارلیم مک‌میلان-هانت شایستهٔ ستایش‌اند. کریستوفر دین و ربکا هانسن هم بد عمل نکرده‌اند. از نظر فنی، فیلم نسبتاً متوسط است و دلایل زیادی برای تحسین ندارد. چند جلوهٔ بصری و ویژهٔ خوب وجود دارد و بخش اول فیلم در ایجاد و مدیریت فضا و تعلیق کاملاً موفق است، اما متأسفانه همان نقطهٔ قوت نیز ادامه پیدا نمی‌کند.