فیلم Toni Erdmann 2016

به نظر شما برای چه چیزی زندگی ارزش دارد؟ خیلی طول کشید تا بفهمم پوستر فیلم چه چیزی را نشان می‌دهد. از هر ترفندی که بلد بودم استفاده کردم — وارونه دیدن، آینه، خواندن حروف — اما هیچ‌کدام کارساز نبود. از طرفی فکر می‌کردم شاید فیلمی فانتزی با موجودی شبیه کینگ‌کنگ باشد. کنجکاوی‌ای که ایجاد می‌کرد باعث شد آدم‌ها نظرهای متفاوتی بدهند و انتظارهایشان از فیلم...

به نظر شما برای چه چیزی زندگی ارزش دارد؟ خیلی طول کشید تا بفهمم پوستر فیلم چه چیزی را نشان می‌دهد. از هر ترفندی که بلد بودم استفاده کردم — وارونه دیدن، آینه، خواندن حروف — اما هیچ‌کدام کارساز نبود. از طرفی فکر می‌کردم شاید فیلمی فانتزی با موجودی شبیه کینگ‌کنگ باشد. کنجکاوی‌ای که ایجاد می‌کرد باعث شد آدم‌ها نظرهای متفاوتی بدهند و انتظارهایشان از فیلم تغییر کند. اما در واقع فیلم، یک کمدی-درام ساده بود و تنها راه حل معما تماشا کردن فیلم بود. کاری که در نهایت انجام دادم. سکانس آغازین خوب بود، اما فکر نمی‌کردم کل فیلم همین‌طور باشد. داستان دربارهٔ مردی شوخ‌طبع است و تلاش‌های او برای ارتباط با دختر کارمحورش که محور کل روایت است. سفری طولانی برای آن‌ها که نه دربارهٔ چالش‌های جهان و طبیعت، بلکه دربارهٔ خودشناسی، معنای زندگی و هدف است. این یکی از فیلم‌های زیبایی است که دربارهٔ رابطهٔ پدر و دختر حرف می‌زند. در دنیای بزرگ‌سالان، وقتی همهٔ توجهشان را به زندگی حرفه‌ای می‌دهند، فراموش می‌کنند زندگی واقعی را تجربه کنند. باید قبول کرد دنیا رقابتی است و هر لحظه ممکن است با میلیون‌ها نفر دیگر جای شما را بگیرند. اما سؤال واقعی این است که آیا همهٔ این تلاش‌ها ارزشش را دارد؟ این نوع تردیدها بدون آن‌هایی که دوست‌مان دارند و به ما تذکر می‌دهند به وجود نمی‌آیند؛ باید به‌جا و مؤدبانه پرسیده شوند. بعضی‌ها اما راه دیگری را انتخاب می‌کنند، مثل آنچه در این فیلم می‌بینیم. گاهی این راه به ماجراجویی‌های غیرمنتظره‌ای منجر می‌شود که در نهایت باعث می‌شود بفهمند به چه چیزی علاقه‌مندند. این فیلم صادقانه تلاش می‌کند تا از زاویه‌های مختلف تا جایی که می‌شود حقیقت را نشان دهد. این داستان وینفرید است؛ معلم موسیقی سالخورده و مطلقه‌ای که اهل شوخی‌های عملی است. بعد از مرگ سگش تصمیم می‌گیرد با تنها دخترش اینِس که حالا در رومانی کار می‌کند، دوباره ارتباط برقرار کند. او در آستانهٔ گرفتن موقعیت دلخواهش در محل کار است و در لحظهٔ آخر، پدر مزاحمش می‌شود. دختری که هیچ‌گاه نوع زندگی پدرش را نفهمیده، تلاش می‌کند از او دربارهٔ زندگی جواب بگیرد. و از همین‌جا سفرشان آغاز می‌شود. بعضی از قدم‌های جسورانه‌ای که برمی‌دارند، فیلم آنچه خواسته منتقل کند را به شیوه‌ای خاص بیان می‌کند. «مسأله این است که اغلب فقط دربارهٔ انجام کارها صحبت می‌کنیم. این کار را بکن، آن کار را بکن. و در این بین، زندگی از دست می‌رود.» فیلم تا حدودی از پدر کارگردان الهام گرفته است و فیلمنامه بسیار خوب است. یادآورِ «Infinitely Polar Bear» بود؛ زنانی کارگردان که از پدران‌شان الهام گرفته‌اند تا جهان را دربارهٔ دوران کودکی‌شان آگاه کنند. بازیگران فوق‌العاده‌اند، به‌ویژه دو نقش اصلی؛ هر دوی آن‌ها را به یک اندازه دوست داشتم. از زوایای مختلف اجرای متفاوتی ارائه کرده‌اند؛ اگر فقط به خاطر بازی آن‌ها فیلم را دوست داشته‌اید، تعجبی ندارد. فیلم جوایز زیادی در سطح جهان برده و نامزدهای مهمی داشته است؛ از جمله رقابت‌های اسکار ۲۰۱۷. وقتی دربارهٔ رده‌بندی صحبت می‌کنیم، این فیلم مخصوص بزرگسالان است؛ در بخش‌هایی ابتدایی خوب است، اما صحنه‌های برهنگی و جنسی غافلگیرکننده‌ای دارد. در آن لحظه فکر کردم مسیرش را از دست داده، اما در واقع آن لحظه نقطهٔ عطفی بود که نیمهٔ دوم فیلم رنگ و بوی متفاوتی می‌گیرد. یقیناً بسیاری نیمهٔ دوم را بیشتر از نیمهٔ اول دوست خواهند داشت. در ابتدا شبیه نسخهٔ آلمانی «The Family Fang» به نظر می‌رسید، اما واقع‌گرایانه‌تر و با طنز تندتری. فهمیدنِ هر صحنه، به‌خصوص در بار اول، دشوار است؛ چون بدون شناختِ کامل شخصیت‌ها، رویدادها بی‌پیرایه به نظر می‌آیند. درک طنز فیلم کلید کار است. اگر بار دوم تماشا کنید چیزهای بیشتری متوجه می‌شوید. این از آن فیلم‌هایی است که بهتر است بعضی‌ها دوباره ببینند. راستش بعد از تمام کردن تماشا فکر نمی‌کردم فیلمِ بزرگی دیده‌ام، اما وقتی دوباره به اتفاقات فیلم فکر کردم همه‌چیز منطقی شد. تا وقتی تصمیم گرفتم این نقد را بنویسم، نظرم نسبت به فیلم مثبت شد. به همین خاطر است که فوراً دربارهٔ فیلم نمی‌نویسم. این فیلم خوب است، اما باید با دقت و توجه نگاه کنید تا همه‌چیز را بفهمید، آنگاه از تماشای آن لذت خواهید برد. البته فیلم از نظر مدت زمان نسبتاً طولانی است، مخصوصاً برای یک کمدی-درام، اما همچنان لذت‌بخش است. پیشنهاد می‌کنم ببینید. امتیاز: ۷/۱۰ --- فکر می‌کنم مهارت پیتر سیمونیشک در این فیلم بُروز کرده؛ هرچند خودم چندان از فیلم خوشم نیامد. دخترش اینِس (با بازی ساندرا هولر) زندگی نسبتاً خوبی در دنیای شرکت‌ها ساخته و رابطهٔ آن‌ها تا حد زیادی دور شده است. او تصمیم می‌گیرد این فاصله را جبران کند و به بخارست سفر می‌کند، جایی که اینِس با رئیس/معشوقه‌اش جرالد (توماس لوئیبل) کار می‌کند. وینفرید فکر می‌کند شوخ‌طبع است و سعی می‌کند با شوخی‌های عملی فضای زندگی دخترش را به‌هم بزند، اما این شوخی‌ها فقط او را ناراحت و خجالت‌زده می‌کند و به نوعی ماهیت گاهی بی‌رحمانهٔ کارش را به سخره می‌گیرد. این وضع فشار بیشتری بر رابطه‌شان وارد می‌کند، پس پدر راه‌حلی دور از انتظار اما شدیداً افراطی انتخاب می‌کند: او شخصیتی اختراع‌شده را جا می‌زند که ادعا می‌کند «مشاور زندگی» رئیس آن‌هاست. با کت و شلوار نامتناسب و مویی مصنوعی و غیرقانع‌کننده، وارد زندگی کاری دخترش می‌شود و همه‌چیز را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. اینِس دو انتخاب دارد و تصمیم می‌گیرد مقابله کند؛ از آن پس تنش‌ها و درگیری‌ها تا پایان فیلم پیش می‌روند و نتیجه‌ای که به نظر من رسیدنی و قابل‌پیش‌بینی است پدید می‌آید. بی‌شک اجرای سیمونیشک تأثیرگذار است و تا اعماق نقش نفوذ می‌کند، اما برای من همه‌چیز بیش از حد اغراق‌شده آمد. تضاد ویژگی‌های عجیب او با تمرکز حرفه‌ای وینفرید کاملاً برجسته است و گاهی به‌حدی مصنوعی و شرم‌آور به نظر می‌رسد که ناخوشایند می‌شود. برای دلایلی، در بخش‌های پایانی فیلم، اینِس مدت قابل‌توجهی عریان است در حالی که پدر در لباس گوریلا ظاهر می‌شود. سورئال است، بله — اما چه فایده‌ای دارد؟ این خنده‌دار نیست و اگر شخصیت او واقعاً به میزان نشان‌داده‌شده موفق بوده، باید خیلی قبل‌تر آب پاکی را ریخته و پدر را بیرون می‌کرد یا به پلیس سپرده بود. بعضی آثار نیاز به فرکانس مخصوصی دارند تا بتوان آن‌ها را درک کرد؛ با کارِ کارگردان مارن ایده این فرکانس را برای من نداشت. اما نمایش توانایی‌های هولر واضح است؛ او مهارت‌های گسترده‌ای دارد و تماشای بازی او به‌تنهایی ارزش دیدن فیلم را دارد.