فیلم Riders of Justice 2020

مادس میکلسن انگار تمام تلاشش را می‌کند تا سینمای دانمارک را برای مخاطب بین‌المللی احیا کند — و در این فیلم هم مثل همیشه بازی قابل قبولی ارائه می‌دهد. این‌بار او رهبر گروهی نسبتاً نامتجانس از نابغه‌ها و از قافله‌مانده‌هاست که می‌خواهند راز تصادف قطاری را که همسرش را کشت کشف کنند: آیا حادثه‌ای ساده بود یا چیزی بسیار شوم‌تر؟ معلوم می‌شود مادس («مارکوس») آموزش‌های...

مادس میکلسن انگار تمام تلاشش را می‌کند تا سینمای دانمارک را برای مخاطب بین‌المللی احیا کند — و در این فیلم هم مثل همیشه بازی قابل قبولی ارائه می‌دهد. این‌بار او رهبر گروهی نسبتاً نامتجانس از نابغه‌ها و از قافله‌مانده‌هاست که می‌خواهند راز تصادف قطاری را که همسرش را کشت کشف کنند: آیا حادثه‌ای ساده بود یا چیزی بسیار شوم‌تر؟ معلوم می‌شود مادس («مارکوس») آموزش‌های نظامی جدی دارد، بنابراین تحقیقات آن‌ها بدون اجرای نوعی عدالت سلیقه‌ای و گاه‌به‌گاه نیست. دیگر اعضای گروه همراهی خوبی دارند و دختر نوجوانش که آشکارا با احساس پشیمانی دست‌وپنجه نرم می‌کند، حضوری آشفته اما تأثیرگذار دارد. فیلم پرخشونت است، اما خشونت در پوششی از طنز و اکشن نزدیک به اسلپ‌استیک قرار گرفته که در مسیر، لبخند به لب می‌آورد. پایان‌بندی را چندان نپسندیدم، ولی از فیلم لذت بردم. «Riders of Justice» — سرگرم‌کننده! فقط از روی پوستر انتظار داشتم با یک اکشنِ معمولی به سبک «John Wick» روبه‌رو شوم، و بعد از چند سکانس ابتدایی گمان می‌کردم قرار است یک قصه انتقامی کلیشه‌ای ببینیم که مادس میکلسن مثل دِوِین جانسون در «Faster» عمل کند. هرچند از چنین فرمتی هم ناامید نمی‌شدم — آن فیلم را هم دوست دارم — اما خوشحالم که فیلم‌سازان عناصر دیگری به داستان افزودند تا جذاب‌تر شود. فیلم گاهی خنده‌دار است؛ برای مثال سرهم‌بندی اسلحه توسط لنارت مرا خنداند. مادس میکلسن در تمام طول فیلم عالی است — از میان نقش‌هایی که از او دیده‌ام، فکر می‌کنم این تا کنون از لحاظ ظاهر و بازی مورد علاقه‌ام است، شاید به جز آن چهره فراموش‌نشدنی‌اش در «The Green Butchers». نیکولای لی کاس، لارس بریگمان، نیکلاس برو و آندریا هیک گادبرگ هم شایسته تحسین‌اند. در تقریباً دو ساعت نمایش، تماشای فیلم برایم تجربهٔ بسیار لذتبخشی بود. اگر بخواهم نکته‌ای منفی بیاورم، شاید شخصیت‌پردازی گروه اصلی کمی کم‌عمق باشد، اما این هم نکته‌ای حاشیه‌ای است. بی‌تردید توصیه‌اش می‌کنم.