فیلم The Town 2010

فیلم، با بازیگران خوب، تجربه‌ای دلپذیر و سرگرم‌کننده ارائه می‌دهد؛ هرچند داستان نوآورانه‌ای ندارد، اما اجرا روان و تاثیرگذار است. داستان در چارلستاونِ بوستون می‌گذرد؛ محله‌ای که جرم جزئی از زندگی روزمره‌ست. پس از یک سرقت بانک، دلاور حرفه‌ای داگ مک‌ری (بن افلک) مجبور می‌شود مراقب مدیر بانک، کلر کیسِی (ربکا هال) باشد؛ چون هنگام فرار او را گروگان گرفته بودند و او تنها شاهدی است...

فیلم، با بازیگران خوب، تجربه‌ای دلپذیر و سرگرم‌کننده ارائه می‌دهد؛ هرچند داستان نوآورانه‌ای ندارد، اما اجرا روان و تاثیرگذار است. داستان در چارلستاونِ بوستون می‌گذرد؛ محله‌ای که جرم جزئی از زندگی روزمره‌ست. پس از یک سرقت بانک، دلاور حرفه‌ای داگ مک‌ری (بن افلک) مجبور می‌شود مراقب مدیر بانک، کلر کیسِی (ربکا هال) باشد؛ چون هنگام فرار او را گروگان گرفته بودند و او تنها شاهدی است که می‌تواند اعضای باند را شناسایی کند. اما وقتی این دو با هم آشنا می‌شوند، رفته‌رفته دل در گرو هم می‌گذارند و داگ مجبور می‌شود درباره زندگی‌اش در چارلستاون تجدیدنظر کند؛ تغییری که برای اطرافیانش و برای رئیس گانگسترها پیامدهایی جدی خواهد داشت، ضمن اینکه مأمور اف‌بی‌آی آدام فراولی (جان هم) نیز کم‌کم به حلقه‌شان نزدیک می‌شود. یکی از شگفتی‌های فیلم دوم بن افلک در مقام کارگردان، آن است که با وجود طرح نسبتا معمولی و شخصیت‌های کلیشه‌ای، فیلم تازه و هیجان‌انگیز از آب درآمده. افلک که با فضای بوستون آشنا و راحت به نظر می‌رسد، همراه تیمش سراغ اصالت رفته و در بیشتر موارد موفق بوده‌اند. لحظات غیرقابل‌باوری هم هست، اما این‌ها از ملزومات ژانر پلیسی‌اند و «شهر» فیلمی معمولیِ صرف نیست؛ می‌توان آن را نوآر مدرن نامید که حال و هوای غمناک و شخصیت‌های خوب پرداخت‌شده‌ای دارد. با الهام از رمان چاک هگان («شاهرگ دزدان»)، فیلم به جای پرداخت به گروه‌های بزرگ مافیایی، روی یک محله کوچک و جوانان عادی‌پوش متمرکز است؛ همین کوچکی و روزمرگیِ محیط، به اصالت اثر کمک کرده است. افلک در بخش‌های اکشن زیاده‌روی نمی‌کند، اما صحنه‌های اکشنِ فیلم بسیار تأثیرگذارند: از آغاز الکتریکی نخستین سرقت، تا تعقیب‌وگریز میانی و ضربه نهایی در ورزشگاه رد ساکس، نشان می‌دهد افلک دستی در ساخت صحنه‌های تعلیق و اکشن دارد؛ کهیر ویرایش پرانرژی دیلان تیچنور هم کمک شایانی به این بخش‌ها کرده. خشونت فیلم معمولاً مختصر و مؤثر است و کارگردان از طولانی‌کردن صحنه‌های خشونت‌آمیز خودداری کرده تا شخصیت‌ها کاریکاتوری نشوند. فیلم بیشتر از آنکه بستری برای نمایش بازیگرها نباشد، واقعا اثر بازیگری است؛ دیالوگ‌ها فشرده و بی‌پُرگو هستند و درام برای بازیگران جدی فراهم شده — از جمله خود کارگردان. جرمی رنر در نقش جِم، رفیق داگ، با بازی تیز و پرتنش می‌درخشد و نقش یک «سربه‌هوا» را با قوت اجرا می‌کند. کریس کوپر و پیت پستلت‌ویت نقش‌های کوچکی دارند اما تأثیرگذار و به‌یادماندنی‌اند و تجربه و اصالت را وارد اثر می‌کنند. جان هم، در نقش مأمور اف‌بی‌آی، وظیفه دشواری بر دوش دارد و باید رشته‌های تحقیق را به دوش بکشد؛ او در صحنه‌هایی همچون بازجویی در بار، نشان می‌دهد که بازیگری توانمند است. ربکا هال و بن افلک به‌عنوان زوج اصلی نقش‌های سنگینی را بر دوش می‌کشند؛ رابطه‌شان در میان فلاکت چارلستاون نویدبخشِ رهایی است، اما پایه‌اش بر رازها و دروغ‌ها استوار است و همین تنشِ اخلاقی به جذابیت داستان می‌افزاید. از نظر فنی فیلم در تصویربرداری، طراحی صحنه و جلوه‌های صوتی و تصویری مخصوصاً در سکانس‌های اکشن کیفیت قابل‌توجهی دارد؛ تدوین پرانرژی و استفاده مناسب از لوکیشن‌ها فیلم را برجسته کرده. با این حال، فیلم چیزهای کاملاً نوآورانه‌ای عرضه نمی‌کند؛ تم‌ها و عناصر آن پیش‌تر در سینما تکرار شده‌اند و از نظر موسیقی متن و بعضی جنبه‌ها، اثر در سطح متوسط قرار می‌گیرد. اگرچه فیلم به اندازه برخی آثار برجسته‌تر ژانر (مثلاً آثاری مانند «هارت لاکر» در کارنامه بازیگرانی چون رنر) بدیع نیست، ولی به‌عنوان یک تکه خوش‌ساخت سینمایی سرگرم‌کننده و هوشمندانه عملکرد خوبی دارد. در مجموع، «شهر» درامی مدرن و پرتعلیق است که با بازی‌های قوی، فضاسازی اصیل بوستون و ترکیب متوازن اکشن، درام و رمانس، تماشاگر را همراه می‌سازد؛ اثری که توانایی‌های بن افلک را در مقام کارگردان ثابت می‌کند و ارزش دیدن دارد.