فیلم The Garden of Allah 1936

فرامین مذهبی برای همه مناسب نیستند و این درام نسبتاً ناامیدکننده هم همین نکته را می‌پذیرد؛ «دومینی» (مارلِن دیتریش) و «بوریس» (چارلز بویر) هر دو روحیهٔ لازم برای پایبندی به سوگندهایشان را ندارند. مادر پارسای او می‌پندارد شاید او نیاز به مدتی تأمل دارد و چه جایی بهتر از صحرای ساهارا؟ بوریس اما داستانی کمی دو پهلو دارد که وقتی در میان شن‌های روان به...

فرامین مذهبی برای همه مناسب نیستند و این درام نسبتاً ناامیدکننده هم همین نکته را می‌پذیرد؛ «دومینی» (مارلِن دیتریش) و «بوریس» (چارلز بویر) هر دو روحیهٔ لازم برای پایبندی به سوگندهایشان را ندارند. مادر پارسای او می‌پندارد شاید او نیاز به مدتی تأمل دارد و چه جایی بهتر از صحرای ساهارا؟ بوریس اما داستانی کمی دو پهلو دارد که وقتی در میان شن‌های روان به هم می‌رسند، فوراً با او در میان نمی‌گذارد. تظاهر او به راهب تراپیست تا حدی دل دومینی را می‌برد و به زودی هر دو دلباختهٔ یکدیگر می‌شوند. اما مشکل اصلی از راه می‌رسد: یک هنگ ژنده‌پوش از سربازان لژیون خارجی به واحهٔ دورافتاده‌شان می‌رسد و کاپیتانشان (آلان مارشال) چیزی آشنا در مورد بوریس تشخیص می‌دهد. در جریان این ماجراهای شنی، کنت اشرافی «آنتئونی» (بازل راثبون) شیفتهٔ قهرمانه، «ایرینا» (تیلی لوش) ناراضی و حسود، و جان کارادین با شاخه‌هایی برای یافتن آب در اطراف پرسه می‌زند. بازیگران، که در میانشان سی. اوبری اسمیت هم هست، روی کاغذ ترکیب چشم‌گیری‌اند، و حیف که نتیجه چنین پیش‌پاافتاده و روزمره‌ای از کار درآمده است. این که ظاهراً هیچ‌کدام واقعاً از استودیو خارج نشده‌اند هم کمکی به باورپذیری نمی‌کند؛ بین دیتریش و بویر هیچ‌گونه جاذبهٔ قابل‌لمسی نیست، و شتر راثبون تنها چیزی نیست که بداخلاق به نظر می‌رسد. شاید اگر فیلم سیاه‌وسفید ساخته می‌شد، دست‌کم واقع‌گراتر به نظر می‌رسید، اما متأسفانه این‌طور نیست و این هشتاد دقیقه قطعاً جزو بهترین آثار هیچ‌یک از دست‌اندرکاران محسوب نمی‌شود. متأسفم.