فیلم Shut In 2016

خیلی بدتر از چیزی که بعد از خواندن نقدهای منفی تصور کرده بودم نبود. نه چیز جدیدی ارائه می‌دهد، نه به آن شدت و قدرتی می‌رسد که می‌توانست داشته باشد، و تا حدودی شبیه یکی از فیلم‌های هفتگی شبکه‌های تلویزیونی است. با این حال کاملاً قابل تماشا بود؛ فیلم‌برداری جذاب و بازی‌ها عمدتاً قابل‌قبول بودند (هرچند اولیور پلت کمی بی‌حال بازی کرد). پایان‌بندی می‌توانست اندکی...

خیلی بدتر از چیزی که بعد از خواندن نقدهای منفی تصور کرده بودم نبود. نه چیز جدیدی ارائه می‌دهد، نه به آن شدت و قدرتی می‌رسد که می‌توانست داشته باشد، و تا حدودی شبیه یکی از فیلم‌های هفتگی شبکه‌های تلویزیونی است. با این حال کاملاً قابل تماشا بود؛ فیلم‌برداری جذاب و بازی‌ها عمدتاً قابل‌قبول بودند (هرچند اولیور پلت کمی بی‌حال بازی کرد). پایان‌بندی می‌توانست اندکی پرتنش‌تر باشد تا تأثیر بیشتری بگذارد، اما در مجموع بهتر از حد انتظارم بود. نه آن را صریحاً به دیگران توصیه می‌کنم و نه می‌گویم کسی نباید آن را تماشا کند. بازیگران خوب و پتانسیل یک تریلر مناسب وجود دارد، اما... اوایل فیلم خوب شروع می‌شود و دلیلی منطقی برای پیش‌برد روایت ارائه می‌دهد، اما نیمه دوم بزرگ‌ترین ناامیدی است. تبدیل شدن به کلیشه‌ها باعث شد علاقه‌ام کم شود؛ در غیر این صورت با این بازیگران می‌توانست تبدیل به فیلم قابل‌قبول‌تری شود. مکان فیلم‌برداری هم مناسب و ایده‌آل برای داستان بود، اما وقتی روایت به نیمه دوم می‌رسد این نکته کمتر به چشم می‌آید، عمدتاً به‌خاطر غلبه عناصر تریلری. داستان درباره روان‌شناس کودکی است که اخیراً همسرش را در یک تصادف از دست داده و پس از آن مجبور می‌شود از پسر ناتنی‌ای که در تصادف دچار ناتوانی جسمی و ذهنی شده مراقبت کند. وقتی زندگی روال عادی خود را دارد، ناگهان اتفاق بدی می‌افتد و نوجوان بیمار ناپدید می‌شود. پس از آن، او تجربه‌هایی را می‌بیند که دیگران باورشان نمی‌کنند و در ادامه یک پیچش داستانی به نتیجه می‌رسد. همان‌طور که از عنوان و ژانر برمی‌آید، فیلم به آن وفادار است اما در روایت نوآوری ندارد؛ اغلب تماشاگران می‌توانند بخش‌های زیادی از فیلم یا حتی کل آن را پیش‌بینی کنند. نقطه قوت فیلم بازیگران‌اند و همه عملکرد نسبتاً خوبی داشتند، از جمله بازیگر نوجوان «Room» و نائومی واتس. گرچه در بسیاری جاها نمره پایینی گرفته، اما تا حدی سرگرم‌کننده است و تا پایان قابل‌تماشا می‌ماند. فیلمی نیست که بتوان قاطعانه توصیه‌اش کرد، اما اگر انتخاب کردید آن را ببینید، مانعی نمی‌بینم. ۴/۱۰ تلاشی در ژانر وحشت که بیش از چند ترس کوتاه ایجاد نمی‌کند. از زمانی که سینمای وحشت وجود داشته، تنهایی به‌عنوان یکی از عناصر مؤثر ترس مطرح بوده است. انسان‌ها موجوداتی اجتماعی‌اند و در وضعیتی مثل قرنطینه یا انزوا، تنهایی می‌تواند شکنجه‌آور باشد؛ خانه‌ای دورافتاده یا کلبه‌ای در جنگل می‌تواند برای آخر هفته آرامش‌بخش باشد، اما زندگی دائمی در چنین مکان‌هایی برای اغلب مردم دشوار است. فیلمنامه این فیلم نیز از همین ایده استفاده می‌کند و انزوا را به تجربه‌ای ترسناک تبدیل می‌کند (یا قصد آن همین بوده). شخصیت اصلی روان‌شناس کودکی است که بخش زیادی از کارش را کنار گذاشته تا از پسر ناتنی نوجوانش که پس از تصادفی که خود باعثش شده فلج چهاراندام شده مراقبت کند؛ در همان تصادف پدر بچه کشته شده است. او یک بیمار دیگر هم دارد: کودکی ناشنوا که شبانه در طوفان به خانه‌اش می‌رسد و سپس در جنگل اطراف ناپدید می‌شود. پس از جست‌وجوها، مقامات فکر می‌کنند کودک زنده نمانده، اما او شروع به دیدن این پسر در اطراف خانه می‌کند و احساس می‌کند که تحت تعقیب قرار گرفته است. این خلاصه نشان می‌دهد که با چیزی بسیار تازه روبه‌رو نیستیم و بسیاری از ایده‌ها قبلاً بهتر و حرفه‌ای‌تر در تولیدات پرهزینه‌تر انجام شده‌اند. با وجود اینکه فیلم هرگز واقعاً ترسناک نمی‌شود، اما با موضوع و منطقِ «جَمپ اسکر»های معمول سینمای آمریکای شمالی بازی می‌کند. کارگردان، فارِن بلک‌برن، شکست می‌خورد چون نتوانسته با سرمایه‌گذاری بیشتر در مقدمه و پرداخت شخصیت‌ها تعلیق مؤثرتری بسازد؛ فیلم وقت کافی برای هم‌ذات‌پنداری مخاطب با هیچ شخصیت را نمی‌دهد. همچنین بخش زیادی درباره رؤیاها و کابوس‌ها وجود دارد که به‌خوبی پی‌گیری نمی‌شود. نائومی واتس ستاره اصلی فیلم است و سخت می‌توان فهمید چرا این نقش را پذیرفته؛ او یکی از معدود عناصر نجات‌بخش است که مانع از اتلاف کامل زمان می‌شود. بازیگر حرفه‌ای و پرتلاش است، اما مواد خام، کارگردانی ماهرانه یا هم‌بازی‌های قدرتمندی در اختیارش نیست تا او را به سطحی بالاتر ببرد. استیون پورتمن و اولیور پلت هم فرصت و زمان کافی برای نشان دادن توانایی‌شان ندارند. از نظر فنی مشکل بزرگ و خاصی نیست، اما هیچ‌چیز برجسته‌ای که به فیلم طعم و هویت بدهد ندارد؛ مانند برنج ساده‌ای است که بدون چاشنی صرف می‌شود: خورده می‌شود اما رضایت‌بخش نیست.